Categories
7"

7-inch serie, deel 305 – Grace Jones

Grace Jones – La vie en rose
label: Island
jaar: 1977
kant a: La vie en rose
kant b: I Need a Man
facebook.com/GraceJonesOfficial

7-jonesgrace-lavie.jpg

Grace Jones – Private Life
label: Island
jaar: 1980
kant a: Private Life
kant b: Pars

7-jonesgrace-privatelife.jpg

Grace Jones – Pull up to the Bumper
label: Island
jaar: 1981
kant a: Pull up to the Bumper
kant b: Walking in the Rain
kant a: Pull up to the Bumper
kant b: Feel up

7-jonesgrace-pullup1.jpg  7-jonesgrace-pullup2.jpg

Grace Jones – I’ve Seen That Face Before
label: Island
jaar: 2007
kant a: I’ve Seen That Face Before
kant b: Demolition Man

7-jonesgrace-face1.jpg  7-jonesgrace-face2.jpg

Grace Jones – Nipple to the Bottle
label: Island
jaar: 1982
kant a: Nipple to the Bottle
kant b: The Apple Stretching

7-jonesgrace-nipple.jpg

Grace Jones – Slave to the Rhythm
label: ZTT
jaar: 1985
kant a: Slave to the Rhythm
kant b: G.I. Blues

7-jonesgrace-slave.jpg

Het was klasgenoot Gilbert Joosen die me aan de Grace Jones bracht. Hij had de lp Slave to the Rhythm, en hoewel ik de hitjes al wel kende won die plaat me pas echt voor de Jamaicaanse duizendpoot. Slave to the Rhythm kon niet in een andere tijd gemaakt worden dan in de jaren tachtig, mede dankzij producer Trevor Horn. Jones heeft sowieso altijd een goede neus gehad voor mensen om mee samen te werken: producers Tom Moulton (hier op “La vie en rose”) en Chris Blackwell (hier op “Private Life”, “Pull up to the Bumper”, “I’ve Seen That Face Before” en “Nipple to the Bottle”), en het Jamaicaanse duo Sly & Robbie (“Private Life”, “Pull up to the Bumper”, “I’ve Seen That Face Before” en “Nipple to the Bottle”).

Veel van haar songs zijn covers: “La vie en rose” is oorspronkelijk van Edith Piaf, “Private Life”, van The Pretenders, “Walking in the Rain” van Flash And The Pan, “The Apple Stretching” van Melvin Van Peebles, die o.a. ook de door Earth, Wind & Fire ingespeelde soundtrack van Sweet Sweetback’s Baadasssss Song schreef, “I’ve Seen That Face Before” is een bewerking van Astor Piazzolla‘s “Libertango” en “Demolition Man” is van The Police. Van “I’ve Seen That Face Before” heb ik twee singles, een daarvan is de Spaanse uitgave die ik gekocht heb in mijn blinde verzamelwoede – behalve de hoes is er niets anders aan de twee nummers. “Pull up to the Bumper” heb ik ook dubbel, maar de b-kanten zijn verschillend.

Categories
7"

7-inch serie, deel 194 – Frankie Goes To Hollywood

Frankie Goes To Hollywood – Two Tribes
label: ZTT
jaar: 1984
kant a: Two Tribes
kant b: One February Friday
www.fgth.org.uk
Frankie Goes To Hollywood

Frankie Goes To Hollywood – Welcome to the Pleasuredome
label: ZTT
jaar: 1985
kant a: Welcome to the Pleasuredome
kant b1: Get It on
kant b2: Happy Hi!
Frankie Goes To Hollywood

Ondanks de verhalen over de groep die zou playbacken tijdens liveshows (wat in mijn ogen onvergefelijk was voor een band) vond ik FGTH toch erg goed. “Relax” was fantastisch, en deze twee singles ook. De door Godley & Creme geregisseerde clip van “Two Tribes” (die van “Relax” had ik nooit gezien – we hadden nog geen MTV in Nederland en volgens mij was Sky Channel toen ook nog niet begonnen bij ons) vond ik geweldig, want anti-Amerikaans – anti-Koude Oorlog, eigenlijk, maar in mijn jeugdig enthousiasme ging mijn voorkeur uit naar de Sovjets, vooral omdat dat niet de Amerikanen waren. Reagan kreeg goed op zijn flikker in die boksring. Chernenko ook, maar ook dat zag ik anders.

Ik ben ook nogal fan van de derde single “The Power of Love”, maar dat houd ik altijd angstvallig voor me, omdat dat een behoorlijk sentimenteel nummer is. En ik heb een reputatie hoog te houden van harde jongen, dus dat kan gewoon echt niet. Dus als iemand dit ooit tegen mij probeert te gebruiken zal ik het staalhard ontkennen.

Ik heb nooit zo begrepen waarom die single altijd met kerst wordt gedraaid. Volgens mij is het namelijk helemaal geen kerstsingle, hoewel de clip wel de geboorte van Jezus uitbeeldt. Maar de tekst heeft niets met kerstmis van doen.

Anyways. Het album Welcome to the Pleasuredome staat nog altijd overeind. Niet alle nummers zijn even sterk, maar toch. Het geluid van Trevor Horn, de producer van het album die ook Slave to the Rhythm van Grace Jones had “gedaan” en die de oprichter was van het ZTT-label, heb ik ondanks de bombast altijd wel goed gevonden. Of is het toch gewoon jeugdsentiment?