Categories
7"

7-inch serie, deel 75 – The Celibate Rifles

75! Dat is een feestje, toch? Toch?
Nee?
Oh.

The Celibate Rifles – Spirits
label: Munster
jaar: 1996
kant a: Spirits
kant b 1: Some One
kant b 2: Let’s Do It Again
www.celibaterifles.com | www.myspace.com/celibaterifles

Celibate Rifles

Singeltje dat ik waarschijnlijk gekregen heb toen ik nog voor de baas van Munster werkte. In die tijd kwam Kent Steedman, de gitarist, geregeld over de vloer, een zeer sympathieke gast. Hij jamde dan vaak met Lee en andere muzikanten die bij Munster rondhingen. Met Lee en de andere A-10’ers nam hij onder de naam Yage nog een singeltje op voor Munster. Ook speelde hij mee met Deniz Tek toen die in Spanje op tour kwam. Hij was nogal esotherisch, nog steeds volgens mij, veel bezig met het milieu, de zon en de aarde, natuurgeneeswijzen en dergelijke – yage is een hallucinogeen kruid dat in de Amazone groeit (het smaakt trouwens afschuwelijk, dat zeggen ze er nooit bij). Kent had ook altijd zijn didgeridoo bij zich, dat was altijd lachen daar op kantoor. En maar scheuren op dat podium, want dat kon ie wel, rocken. De Celibate Rifles bestaan ook alweer 25 jaar. Ozzie rock rules.

Categories
7"

7-inch serie, deel 9 – The A-10

The A-10 – Legalize It
label: Munster
jaar: 1994
kant a: Legalize It
kant b: Flux


Een behoorlijk slechte en dus overbodige versie van Peter Tosh’ origineel door The A-10, de punkrockband die in Italië een legende is. De zanger is niet een Italiaan maar een Engelsman die in Madrid woonde, en wel Lee Robinson, over wie ik naar aanleiding van zijn dood in 2001 nog een stukje schreef.

Uitgebracht door Munster, een label waar ik ooit nog nauwe banden mee had die rap doorgesneden werden toen de labelbaas erachter kwam dat zijn vriendin de warme belangstelling die ik voor haar koesterde meer dan alleen maar op prijs stelde. Zo kan dat soms gaan. Ik vond (en vind) de man een enorme klootzak dus ik kon er niet zo mee zitten.

Maar ik dwaal af. De b-kant vind ik nog wel okee, maar eigenlijk was The A-10 een band [opgepast! Cliché in aantocht!] die je live moest zien. Lee Robinson was een zeer intense frontman en een podiumbeest dat zijn grote voorbeeld Iggy Pop, zonder overdrijven, flink naar de kroon stak.

De fantastische ritmesectie van de band bestond uit de broertjes Romano en Pippo Pasquini, die tegenwoordig in Sonic Assassin zitten en zo te horen nog niets van hun vuur verloren hebben.