Categories
7"

7-inch serie, deel 300 – Jesus Y Los Marismas

300! Dat is een feestje, toch? Toch?
Nee?
Oh.

Jesus Y Los Marismas – Per el Barça serà
label: Olympo
jaar: 1974
kant a: Per el Barça serà
kant b: El levitón
www.fcbarcelona.com

7-jesus_marismas.jpg

Ooit nam ik me voor voetbalsingeltjes te verzamelen, maar ik ben niet veel verder gekomen dan deze en nog een van Ruud Gullit als zanger van Revelation Time (ergens in de tweede helft van dit jaar aan de beurt, schat ik). Deze komt uit de tijd dat Jogan Kroe-ief bij de blaugranas speelde. “Voor Barça zal hij zijn” is de vertaling van de titelsong, die overigens niet in het Catalaans wordt gezongen, zoals de titel doet vermoeden, maar gewoon in het Castiliaans. Met een zigeuneraccent. “Hij”, dat slaat op de titel van de Spaanse Liga. Jesus en zijn mannen hadden dat jaar nog gelijk ook.

Categories
7"

7-inch serie, deel 250 – Fatboy Slim

250! Dat is een feestje, toch? Toch?
Nee?
Oh.

Maar toch: deel 250 woehoeoeoeoe! Betekent dat dan ook dat ik 250 singeltjes gepost heb sinds 7 februari jl.? Nope. Dit is nummer 300. Dat komt natuurlijk doordat er in sommige afleveringen meerdere titels zitten. Maar goed, nog zo’n 500 te gaan, dus deze serie is nog lang niet afgelopen.

Fatboy Slim – Radioactivity
label: Azuli
jaar: 2007
kant a: Fatboy Slim – Radioactivity
kant b: Bootsy Collins – Everything Is Everything
www.fatboyslim.net | www.myspace.com/fatboyslim | www.bootsycollins.com

Fatboy Slim

Zie ook hiero, met als toevoeging dat de b-kant dus van Bootsy is, eveneens afkomstig van Fatboys LateNightTales. Een stukje gesproken woord geschreven door Paul Heaton, voorheen van het eerder dit jaar gesplitte The Beautiful South, en daarvoor van The Housemartins, waar ook Norman Cook bij zat. Cirkel rond.

Categories
7"

7-inch serie, deel 200 – Fun Fun

200! Dat is een feestje, toch? Toch?
Nee?
Oh.

Fun Fun – Happy Station
label: Dureco
jaar: 1983
kant a: Happy Station (Scratch Version)
kant b: Happy Station (Instrumental Version)

Fun Fun

Twee namen die boven komen drijven als ik deze single hoor: Jozef Matera en Ronald Donkers. Jozef kwam uit “Taike”, wat de uitspraak was voor “‘t Heike”, wat dan weer een andere naam was voor het vijf kilometer bij Etten-Leur vandaan liggende dorp Sint-Willibrord was. Hij heette tot de vierde klas middelbare school Jozef, na de zomervakantie van 1986 noemde hij zich John. Daar wilden mijn vervelende vriendjes en ik natuurlijk niet aan, dus wij bleven hem Jozef noemen. Waarop hij dan altijd “John” zei. Hij en Ronald waren de techneuten in de klas, altijd bezig met geluidsapparatuur en remixen. Ronald was boomlang en de Ben Liebrand van de klas, die maakte altijd langere en/of versies van bestaande nummers, en dat deed hij best goed in mijn herinnering. Hij had vriend Ko’Kai ook geholpen met het opnemen van diens demo.

“Happy Station” was typisch zo’n nummer waar Ronald zijn remixlust op kon botvieren, en ook zo’n track die ik pas later goed ben gaan vinden. Of eigenlijk, pas later gaf ik toe dat ik dat ook goed vond. Zo stom eigenlijk, die zelfopgelegde regeltjes over wat “goed” is en wat niet. Gelukkig heeft dat niet zo heel lang geduurd, met dank aan de meuk die ik soms moest draaien in het Koetshuis.

Categories
7"

7-inch serie, deel 150 – Ian Dury

150! Dat is een feestje, toch? Toch?
Nee?
Oh.

Met deel 150 ga ik door waar ik gebleven was, deel 148 en 149 zijnde twee “tussenaankopen”. Inmiddels zijn er 179 singles aan bod gekomen, nog 462 te gaan. Ik ben eigenlijk wel verbaasd dat ik het volhoud om (min of meer) iedere dag een single te posten, na jaren van slabakken op deze blog.
Enfin.

Ian Dury & The Blockheads – Pégame con tu palo rítmico (Hit Me With Your Rhythm Stick)
label: Stiff
jaar: 1979
www.theblockheads.com
kant a: Hit Me with Your Rhythm Stick
kant b:
There Ain’t Half Been Some Clever Bastards

Ian Dury

Ik weet nog dat ik Ian Dury voor het eerst op tv zag. “Zo zielig”, zei mijn moeder, want hij had als kind polio gehad. Maar ik snapte niet zo goed waarom hij nu zielig was – hij zag er toch behoorlijk blij uit daar op dat Toppoppodium. Ik vond het leuk hoe hij bewoog, zo met zijn been, een beetje houterig. Als ik “Reactor Party” hoor van Shitdisco heb ik altijd de neiging om zo te dansen als Ian Dury.

Deze single heb ik gekocht bij Wah Wah in Barcelona, waar ik in 1998 werkte in de dance-afdeling achterin de zaak. Bonus is de hoes, met de titel vertaald naar het Spaans en de oorspronkelijke titel in het klein eronder. Anders dan bij filmtitels is de vertaling hier letterlijk (veel films hebben in Spanje een titel die weinig te maken heeft met de oorspronkelijke titel), waardoor het een beetje raar klinkt in het Spaans. Voor Spanjaarden, bedoel ik. Zou in het Nederlands ook raar zijn: “Sla me met je ritmestok”. Nou ja, toch niet zo heel raar, maar in het Spaans wel. Gelukkig (of helaas) is de zang niet nagesynchroniseerd, zoals ze met films doen. Dat zou pas écht vreemd zijn. Maar wel grappig. Met een heel andere stem dan die van Ian Dury, heheheh.

“Hit Me with Your Rhythm Stick” is in 1985 opnieuw uitgebracht als 7″ e.p., met “Sex and Drugs and Rock and Roll”, “Reasons to Be Cheerful, Part 3” en “Wake up and Make Love with Me” als gezelschap. Geen van beide songs op deze single staan op een Blockheadsalbum, behalve dan op een verzamelaar, maar dat telt niet.

Categories
7"

7-inch serie, deel 100 – Angel Corpus Christi

100! Dat is een feestje, toch? Toch?
Nee?
Oh.

Angel Corpus Christi + Dean Wareham – Je t’aime (I Wanna Boogie with You)
label: Munster
jaar: 1994
kant a: Je t’aime (I Wanna Boogie with You)
kant b: Wild Bill
www.angelcorpuschristi.com | www.myspace.com/angelcorpuschristi | angelcorpuschristi.blogspot.com

Angel Corpus Christi + Dean Wareham

I Love New York is het debuutalbum uit 1984 van deze juffrouw uit San Francisco, en ze vestigde meteen een reputatie als geducht coveraarster. Want daar staat de plaat vol mee – van o.a. Lou Reed, Suicide, Richard Hell en The Ramones. Alan Vega van Suicide speelt er ook op mee.

Lou Reed lijkt haar speciale aandacht te hebben, want ze bracht ook het album Louie Louie uit met behalve de titeltrack en een zelfgeschreven hommage aan ome Lou (“Lou Reed’s Hair” – dat inderdaad wel een song waard is, zo lelijk dat het weer mooi is. Of nee, toch niet – gewoon lelijk. It’s got to go), enkel Reed-covers. Ook deze cover van Serge Gainsourgs “Je t’aime (Moi non plus)” bevat sporen van de man, want het is een soort mash-up van Gainsbourgs song en Reeds “I Wanna Boogie with You” (staat op The Bells). Ze maakte het nummer samen met Dean Wareham, u ongetwijfeld bekend van Galaxie 500, Luna en Dean & Britta.

De b-kant is een regenachtig doch pakkend instrumentaaltje waarop Angel gewoon met heur eigen bandje speelt. Ik heb het singeltje gekregen van meneer Munster zelve, over wie ik al eerder schreef.

Angel Corpus Christi doet overigens ook mee op Ladies and Gentlemen, We Are Floating in Space van Spiritualized.

Categories
7"

7-inch serie, deel 50 – Blue Guitars

50! Dat is een feestje, toch? Toch?
Nee?
Oh.

Blue Guitars – A Good Year for the Lost
label: Solid
jaar: 1991
kant a: A Good Year for the Lost
kant b: Have Mercy
www.blueguitars.com

Singeltje uit mijn tijd bij Amsterdam FM en Radio Mortale. Ik heb ze geïnterviewd in een van de programma’s die ik daar deed, waarschijnlijk “Vibes”, wat iedere ochtend tussen 10 en 1 werd uitgezonden, de mijne op vrijdag. Ze speelden daar ook live in dat kleine studiootje. Het interview is me verder niet heel erg bijgebleven, wat betekent dat het goed ging.
In 1995 is Blue Guitars opgehouden te bestaan, frontman Dick Dijckman heeft een paar jaar geleden nog wel wat met Willard Grant Conspiracy gespeeld en hij maakt nog deel uit van Dubius.

Categories
7"

7-inch serie, deel 25 – The Bangles

25! Dat is een feestje, toch? Toch?
Nee?
Oh.

The Bangles – Walk Like an Egyptian
label: CBS
jaar: 1986
kant a: Walk Like an Egyptian
kant b: Angels Don’t Fall in Love
thebangles.com | myspace.com/thebangles

Welke jongen had nou geen vieze gedachten over Susanna Hoffs in 1986? De clip van “Manic Monday”, en die van “Walk Like an Egyptian”, die ogen, rrrr. En dan was het ook nog een leuke band, in de top40. Wat wilden we nog meer? Later kwamen ze met “Eternal Flame”, dat vond ik te zouteloos voor woorden, maar goed, een slippertje.

“Walk Like an Egyptian” was leuk, en nog steeds, “Manic Monday” en “Going Down to Liverpool” waren geweldig, en “Manic Monday” was nog door Prince geschreven ook. Bonuspunten. Ik heb het hem zelf ook wel eens horen spelen, maar dat deden de The Bangles toch beter.

Ik heb verder niks van ze, raar eigenlijk. Misschien eens de tweedehandsshoppies induiken een dezer. Toen ze uit elkaar waren begon Vicki Peterson bij de Continental Drifters, samen met o.a. Peter Holsappple van The dB’s en R.E.M. en Mark Walton van Dream Syndicate. De eerste plaat daarvan werd helemaal grijsgedraaid door mijn toenmalige baas, echt tot kotsens aan toe. En elke keer als ik er later een nummer van hoorde zat ik meteen weer op de kast.
Maar ik dwaal af. Susanna Hoffs, dus. Ze is nu nog mooier dan toen, check die MySpace dan.

The Bangles zijn weer bij elkaar, maar dan wel als trio. Michael Steele (die voor The Bangles bij The Runaways zat) was er wel weer bij in 2000, maar haakte een paar jaar geleden toch weer af.
Ik heb nooit zo begrepen waar dat loopje vandaan komt. Is dat uit een film of zo? Mijn tante is getrouwd met een Egyptenaar, en ik weet nog dat ik me een keer ongemakkelijk voelde toen het nummer op de radio was waar hij bij was. Hij liep echt niet zo, met die armen.

“Walk Like an Egyptian” live in 2006:

Categories
7"

7-inch serie, deel 10 – The A-Bones

10! Dat is een feestje, toch? Toch?
Nee?
Oh.

The A-Bones – The Claw
label: Norton
jaar: 1993
kant a: The Claw
kant b: Spooks-a-Poppin’ Theme
www.myspace.com/theabones

Dit is de tweede single van The A-Bones, gekocht toen ik bij een platendistributeur werkte in West-Friesland die dit soort muziek met containers tegelijk uit Amerika haalde. De band is voor mij onlosmakelijk verbonden met mijn toenmalige collega Bertus Kor, maar een echte reden daarvoor is er niet. Hij vond het een hele goede band, maar dat vonden er meer daar. Ik ook, hoewel dit singeltje het enige is dat ik van ze heb.

The A-Bones is de huisband van het label Norton, oorspronkelijk “opgericht” voor één feestje. Maar dat beviel blijkbaar en zie. Een van de oprichters is overigens Mike Mariconda, die een jaar later The Raunch Hands vormde. Drumster Miriam Linna (die de eerste drumster van The Cramps was) en zanger Billy Miller zwaaien de scepter over het label, en leden van de groep spelen op verschillende platen van andere Nortonbands mee, zoals Andre Williams (woe!) en Flamin’ Groovies’ Roy Looney. In 1994 leek het of ze uit elkaar gingen maar vier jaar later waren ze weer terug.

Ik hou van dit soort rock-‘n-roll. De referenties aan en esthetiek van de horror- en andere b-films uit de jaren vijftig en zestig, het oergevoel dat het oproept. Die rauwheid is eigenlijk wat ik altijd zoek in muziek. Het hoeft er niet per se in te zitten wil ik het goed vinden, maar het is wel een pre.