Categories
7" muziq

7-inch serie, deel 216

Zo, terug van vakantie. Ik was bij het weggaan vastbesloten terug te komen met een flinke lading vinyl – singles die argeloze muziekonliefhebbers liefdeloos bij de plaatselijke platenboer hadden gedumpt, parels van de Spaanse smartlapperij, lp’s van oude flamencohelden. Maar op onze rondreis door voornamelijk de provincie Cádiz in Andalusië bleek al snel dat, áls er al sprake was van een platenwinkel, er bijna geen vinyl verkocht wordt daar. Bij de eerste stappen door de verschillende schattige witte bergdorpjes had ik al meteen begrepen dat ik mijn doelstellingen ietwat bij moest stellen, maar zelfs in de provinciehoofdstad was slechts één cd-winkel te vinden. De laatste vinylwinkel heeft drie jaar geleden zijn deuren gesloten, aldus de lokale vinylfanaat, maar het filiaal in het naburige Jerez de la Frontera bestaat nog wel. Ik heb bij in Cádiz nog wel een heruitgave op cd gekocht (!) van de fabelachtige lp La leyenda del tiempo (“de Sgt. Pepper van de flamenco”) van Camarón de la Isla, en een mooi vormgegeven cd-box van dezelfde man, maar het deed me pijn dat het op niet op vinyl was.

Later in Jerez zijn we nog bij de bewuste vinylwinkel geweest – de uitbater bleek ik nog vaag te kennen (en hij mij) van vroeger, toen hij een klant van mij was in mijn tijd bij een Madrileense platendistributeur. Maar zijn vinylaanbod was op zijn positiefst schamel te noemen – ik heb er de lp Los Indios Tabajaras van het Braziliaanse folkduo met dezelfde naam buitgemaakt, een titelloos album vol rancheras van de Mexicaanse cantautor Cuco Sanchez , en twee van het eveneens Mexicaanse trio Los Panchos, waarvan een met de Amerikaanse zangeres Eydie Gormé. En welgeteld één single, van Abbe Lane.
Beschamend.

Maar verder een fantastische tijd gehad. Dat dan weer wel. Ik had vooraf erg veel zin om in de kleine rustige dorpjes te blijven, maar uiteindelijk waren de paar dagen die we in Cádiz hebben doorgebracht het leukst. Fijne stad.

Maar goed, terug naar de werkelijkheid. Drie singles vandaag! Ik was officieel bij de letter f, maar eerst nog wat tussendoortjes.

Doe Maar – Pa
label: Sky
jaar: 1983
kant a: Pa
kant b: Lajeninaja
www.doemaar.tk
Doe Maar
Tja, klassieker die ik toen al had moeten kopen, maar ja ik was nog klein en ik had geen geld. De b-kant is altijd een van mijn Doe Maarfavorietjes geweest – ik hoor Ernst Jansz graag zingen.

Bill Doggett – Honky Tonk
label: King
jaar: 1956
kant a: Honky Tonk (Part I)
kant b: Honky Tonk (Part II)
Bill Doggett
Ik hoorde deze track (“Part I”, dat is) voor het eerst in Blue Velvet, mijn favoriete David Lynchfilm (meer David Lynch hier bij Artsy), en misschien wel mijn favoriete film, punt. Het klinkt als onze held Jeffrey Beaumont door de kwaadaardige schurk Frank Booth en zijn trawanten wordt meegenomen naar het huis van “suave” Ben, waar het zoontje van Dorothy Valens wordt vastgehouden. Een paar scènes later doet Ben zijn playbackact van Roy Orbisons “In Dreams”. Geweldige film. Grappig genoeg zat bij dezelfde 7″-oogst ook “Blue Velvet” van Bobby Vinton, maar die komt pas over anderhalf jaar aan de beurt, schat ik.

Ian Dury – Spasticus Autisticus
label: Polydor
jaar: 1981
kant a: Spasticus Autisticus
kant b: The Seven Seas Players – Spasticus Autisticus (Version)
www.iandury.co.uk | www.theblockheads.com
Ian Dury
Fijne single van Ian Dury, van wie ik eerder “Hit Me with Your Rhythm Stick” heb gepost. De a-kant staat op het album Lord Upminster (zijn eerste plaat na het uiteenvallen van The Blockheads, waarop hij zijn samenwerking met Chaz Jankel nieuw leven inblies en waarop ook Sly & Robbie meespelen), de b-kant is een soort dubversie. De single werd door de BBC in de ban gedaan wegens aanstootgevend – het maakte niet uit dat de tekst geschreven en gezongen werd door een gehandicapte man. Desondanks deed “Spasticus Autisticus” verder weinig in de hitlijsten.

Categories
7"

7-inch serie, deel 150 – Ian Dury

150! Dat is een feestje, toch? Toch?
Nee?
Oh.

Met deel 150 ga ik door waar ik gebleven was, deel 148 en 149 zijnde twee “tussenaankopen”. Inmiddels zijn er 179 singles aan bod gekomen, nog 462 te gaan. Ik ben eigenlijk wel verbaasd dat ik het volhoud om (min of meer) iedere dag een single te posten, na jaren van slabakken op deze blog.
Enfin.

Ian Dury & The Blockheads – Pégame con tu palo rítmico (Hit Me With Your Rhythm Stick)
label: Stiff
jaar: 1979
www.theblockheads.com
kant a: Hit Me with Your Rhythm Stick
kant b:
There Ain’t Half Been Some Clever Bastards

Ian Dury

Ik weet nog dat ik Ian Dury voor het eerst op tv zag. “Zo zielig”, zei mijn moeder, want hij had als kind polio gehad. Maar ik snapte niet zo goed waarom hij nu zielig was – hij zag er toch behoorlijk blij uit daar op dat Toppoppodium. Ik vond het leuk hoe hij bewoog, zo met zijn been, een beetje houterig. Als ik “Reactor Party” hoor van Shitdisco heb ik altijd de neiging om zo te dansen als Ian Dury.

Deze single heb ik gekocht bij Wah Wah in Barcelona, waar ik in 1998 werkte in de dance-afdeling achterin de zaak. Bonus is de hoes, met de titel vertaald naar het Spaans en de oorspronkelijke titel in het klein eronder. Anders dan bij filmtitels is de vertaling hier letterlijk (veel films hebben in Spanje een titel die weinig te maken heeft met de oorspronkelijke titel), waardoor het een beetje raar klinkt in het Spaans. Voor Spanjaarden, bedoel ik. Zou in het Nederlands ook raar zijn: “Sla me met je ritmestok”. Nou ja, toch niet zo heel raar, maar in het Spaans wel. Gelukkig (of helaas) is de zang niet nagesynchroniseerd, zoals ze met films doen. Dat zou pas écht vreemd zijn. Maar wel grappig. Met een heel andere stem dan die van Ian Dury, heheheh.

“Hit Me with Your Rhythm Stick” is in 1985 opnieuw uitgebracht als 7″ e.p., met “Sex and Drugs and Rock and Roll”, “Reasons to Be Cheerful, Part 3” en “Wake up and Make Love with Me” als gezelschap. Geen van beide songs op deze single staan op een Blockheadsalbum, behalve dan op een verzamelaar, maar dat telt niet.