Categories
the soundtrack of your life

Jurgen Tiekstra

1 paul simon – duncan
2 oasis – slide away
3 blur – blue jeans
4 nirvana – paper cuts
5 dEUS – for the roses
6 the smashing pumpkins – today
7 jeff buckley – grace
8 built to spill – carry the zero
9 belle and sebastian – like dylan in the movies
10 radiohead – let down
11 elliott smith – waltz #2 (XO)
12 my morning jacket – nashville to kentucky
13 the strokes – alone, together
14 the frames – in the deep shade
15 miles davis – john mclaughlin
comment[aar]:
1 – paul simon. het begon op de basisschool. voor bezoekende meisjes liet ik mijn schele aapje BEN ‘duncan’ playbacken op het ritme van mijn knie.
2 – de rock ‘n roll van het eerste album van oasis raakt me nog steeds als fris en energiek. slide away is de melancholie van debuut ‘definitely maybe’. de larmoyante schreeuw van een hersenloze zanger met een rauwe strot. oasis heeft alles kapot gemaakt. de mythische oasis van ‘definitely maybe’ en ‘what’s the story? (morning glory)’ zal ik echter nooit vergeten, hoever ik ook ben af komen te staan van grote kinderen en oudere jongeren.
3 – een zachte meezinger van het tweede album ‘modern life is rubbish’. een sukkelige tekst voor een wereldvreemde onderbouwleerling. een fantasie over een ideaal meisje. “she doesn’t mind, whatever I say, whatever I say, I don’t really want to change a thing, I want to stay this way forever.” een meisje dat het allemaal niet uitmaakt. waarmee je dartelt en in eeuwigheid en eeuwigheid vervaagt.
4 – gitzwarte, cynische parabel. andere koek. als ik de ‘dagboeken’ van kurt cobain lees, word ik treurig. het spijt me voor hem dat hij zo’n negatief beeld van God en anderen en zichzelf had. te meer had hij ook zijn eigen verantwoordelijkheid. zijn ‘dagboeken’ tonen een vrij kinderlijke geest. wel 1 met een grote dosis charisma. [veel geluisterd]
5 – raadselachtige tekst. “she’s painting on my back a green tom, the beefheart one / and she cuddles and she coos and she cuts the bullshit I confessed”. wel uit het hoofd te kennen en te zingen tussen huis en school. altijd lachen wanneer iemand schrok van het onverwachte hard aangeslagen akkoord in de brug van dit grootse nummer. stef kamil carlens die temidden van de climax zijn karakteristieke stem z’n gang laat gaan.
6 – vrolijkmakend nummer van een man [billy corgan] wiens levenswereld totaal niet door mij te bevatten was. dan stemt het je maar simpelweg vrolijk. de gitaarsolo’s van the smashing pumpkins heb ik altijd bewonderd om hun volstrekt eigen geluid. productie van butch vig doet voor mij onder aan die van flood op ‘mellon collie and the infinite sadness’.
7 – droefstemmer pur sang. ik heb dit zwelgnummer op toepasselijke momenten op een eindeloze repeat gezet. de ogen worden snel gevuld. ‘grace’ bracht me het dichtstbij het plengen van een traan. nooit werkelijk gelukt. ook tom hanks kwam dichtbij in zijn rol als forrest gump (‘is his daddy named forrest too?’ ‘you’re his daddy, forrest.’)
8 – 1 van de meest briljante platen ooit gehoord is ‘keep it like a secret’. nummers die uit onnoemelijke hoeveelheden delen bestaan, talloze gitaarpartijen die door elkaar heen kringelen: meest verrassende popplaat ooit. alles echter makkelijk te behappen. en dat onder leiding van een middelmatige zanger en gitarist: doug martsch. ‘carry the zero’ is toevallig het meest conventionele nummer van de plaat. de solo die vroegtijdig van wal steekt geeft het daarentegen een eigen draai.
9 – als stuart murdoch de zangmicrofoon niet aan andere bandleden doorgeeft, maakt belle and sebastian prachtige scherp-idyllische muziek met mooie beeldende teksten. de eerste twee albums blijven favorieten. ik wens uit het diepst van mijn harte dat de ‘mythe’ rond de saaie schotten voor altijd is. de glimp die ik zag van hun dvd heeft al veel van de schoonheid doen verrotten. ik ben het alweer bijna vergeten. ik ben het alweer bijna vergeten …
10 – heldere gitaarklanken, de mooiste zangpartijen van thom yorke uit zijn carrière, vernuftige opbouw, enkele ijzersterke regels en een escapistisch geheel is geboren. een verdwijnpunt. net zoals in alle topnummers wordt er niet slechts gezwijmeld, maar is er de spanning met het keiharde, het onverwrikbare, het gewelddadige. geen these zonder anti-these. geen schoonheid zonder het abjecte.
11 – andermaal (derde keer) is er een droevig lot beschoren voor een held. de zuiver zingende maar lelijke singer-songwriter steekt zichzelf in de borst. en ook al heeft zijn vriendin aan hem de hand geslagen; het wordt er niet beter op. het sterke aan smith zijn z’n gitaarpartijen: knap om op je akoestische gitaarspel zo je stempel te kunnen drukken. popmuziek in een traditie, popmuziek opnieuw uitgevonden.
12 – legendarisch album, ‘the tennessee fire’. prachtig demogeluid. ongeëvenaarde echo. ik wil weinig te maken hebben met hun tweede en derde album. ook al zullen die niet slecht zijn. ik kan niks anders meer horen dan de verstilling van jim james, z’n galmende stem. ik wil geen professionele drummer, ik wil alleen de rammelende partijen van johnny quaid. zonder hem lust ik my morning jacket niet meer. maar ik gun ze het allerbeste en zal dit album altijd luisteren.
13 – opzwepend. puntgaaf. the strokes mogen zoveel decorum er tegen aan gooien als ze believen. de muziek blijft. zelfs op het gewraakte tweede album. zulke muziek heb je soms nodig, zulke muziek kan je altijd gebruiken. [flauwe titel]
14 – het korte, instumentale openingsnummer van ‘for the birds’. zo subtiel als hier zal je the frames live niet krijgen. zo multi-interpretabel en meeslepend ook niet. muziek puur, op zichzelf, heeft toch het meest. want het is een individuele wereld. iedereen is een fantast.
15 – kortste nummer van de revolutionaire dubbelaar ‘bitches’ brew’ [1969]. fascinerend niet-bombastisch gitaarspel van virtuoos john mclaughlin. enige nummer waarop miles davis zijn, op dit album prachtig galmende, trompetspel niet laat horen. hypnotiserende ritmes. rockjazz klinkt belegen. dit album is tijdloos. hoe krijg je het voor elkaar?
www.fantast.web-log.nl

Categories
the soundtrack of your life

Kees Molenaar

01. The Collectors – what’s love
02. Pink Floyd – Money
03. The Nice – America Live
04. Leonard Cohen – I am your man
05. Leonard Cohen – Take This Waltz
06. Beatles – Norwegian Wood
07. Rolling Stones – something happened to me yesterday
08. Cream – I’a am so glad
09. Uriah Heep – Summer time
10. Eric Clapton – Crying
11. John Lennon – nobody loves you when you’re down and out
12. Led Zeppelin – since I’ve been loving you
13. Muddy Waters – I’m your hoochie coochie man
14. John Hiat – Friend of mine
15. Gerry Rafferty – The garden of England
comment[aar]:
01 – een deel van deze muziek is gebruikt bij het afscheid van Veronica van de zee, met name de sax-solo snijdt nog steeds door mijn ziel
02 – simpel, maar wel waar het om gaat!
03 – als Bernstein-liefhebber kun je van deze groep (helaas vergeten???) eindeloos genieten!
04 & 05 – Cohen als vrouwen liefhebber ten voeten uit! Wij kunnen deze CD dagelijks draaien zonder te vervelen!
06 – romantisch!
07 – toen was dit nummer een van de grappigste van de Stones – hoor je nooit meer – jammer
08 – the Cream – waar Clapton nog een tijdje aan mee deed, jammer dat deze groep geen muziek meer maakt
09 – grote Gershwin-hit uit de klassieken – Uriah heep maakt er een spetterend nummer van!
10 – blues ten voeten uit!
11 – Lennon toen hij de Beatles had verlaten en het een tijdje “zwart” zag – heerlijke muziek!
12 – blues van Led Zeppelin??? Ja en onvervalst! Zet de versterker maar open en geniet
13 – hier liggen de roots van Clapton op blues-CD – Muddy Waters gaat echter tot de grootste eenvoud en daarom is dit een van mijn grootste favorieten!
14 – als songwriter bekend, maar dit nummer is zo mooi!
15 – satire op zijn top! Toch jammer dat Gerry dit soort nummers niet meer maakt
Met name de groepen The Collectors, The Nice en Uriah Heep hoor je deze dagen niet of nauwelijks. Dat zou anders moeten en kunnen!
Als er liefhebbers zijn voor een van deze nummers, dan mail ik ze wel!

Categories
the soundtrack of your life

Vladimir Kopf

this one defined by women coming and going, through and out the swinging doors of my months and years:
01. Serge Gainsbourg: Melody
02. Tom Waits: Yesterday is Here
03. Mercedes Sosa: Alfonsina y el Mar
04. Pearl Jam: Black
05. Masada: karet
06. Dead Kennedys: California über Alles
07. Benny Goodman: Sing, Sing, Sing
08. The Smiths: How Soon Is Now
09. Carlos Montoya: Malaguera
10. Portishead: Mourning Air
11. Suicidal Tendancies: Institutionalized
12. Edith Piaf: Hymne à l’amour
13. Bob Dylan: Don’t think twice (it’s alright)
14. Louis Armstrong: If I could be with you
15. Niko: The End
comment(aar):
01. no one for real, more of a symbol of the mysterious and the yet undiscovered.
02. the woman who sang this cover at Poezie Circus last summer. Never heard a cover of Tom Waits before and especially not in the form of a torch singer.
03. for the poet, Alfonsina Storni, immortalized by this song.
04. walking two miles through the woods every morning back from Katia’s house, singing this aloud with no one but the leaves to hear.
05. a friend of a friend who became a date who I watched John Zorn for the first time with.
06. the Los Angeles year, or at least the first three months of it.
07. never a better song for rolling in the sack to (especially the Krupa solos).
08. two consecutive weeks in one back alley bar just to chase a skirt.
09. flamenco dancers, anywhere.
10. Irena and The Clown and Bard Hostel.
11. the same Los Angeles year again, a few California women later. (the Beach Boys never sang about the psychos).
12. I’ve probably spent more afternoon hours listening to Edith Piaf than any other noise in the world.
13. wrote the text of this song out to someone and mailed it to her just to underscore the point.
14. the first three days of Katia.
15. the true soundtrack of the love life expiration dates.

Categories
the soundtrack of your life

Wchulseiee

in willekeurige volgorde:
1. Tom Waits – Who are you
2. Tiger Army – Temptation
3. Bonnie Prince Billy – i see a darkness
4. The Breeders – Happiness is a warm gun
5. 16 Horsepower – Black Soul Choir
6. Birthday Party – Deep in the woods
7. The Cure – In Between Days
8. De Kift – Nergenshuizen
9. Gun Club – Jack on Fire
10. Jon Spencer Blues Explosion – Wail
11. The Smiths – Asleep
12. Robert Mitchum – The Ballad of Thunderroad
13. The Novas – The Crusher
14. Mary Margaret O’Hara – A New Day
15. Jesus and Mary Chain – Happy when it rains
ad 1: Eigen heel het album Bone Machine. Eerste van Tom Waits die ik gekocht heb, koste me vele luisterbeurten om ‘m te gaan waarderen, maar ondertussen een van de meest dierbare cd’s die ik heb.
ad2. Deze keuze staat voor mijn voorliefde voor de psychobilly en rockabilly. Tiger Army ben ik recent tegen gekomen, schijnbaar een van de grote psychobilly bands van het moment. Tempation is psychobilly zoals psychobilly moet zijn: snel, hard en opwindend. De typische bass jaagt de adrenaline door m’n lijf, en dit al sinds de tienerjaren, een van de weinige stijlen die een constante in mijn muziekvoorkeur is.
ad3. Van het gelijknamige album. Melancholie om gelukkig van te worden.
ad4. Beatles cover, mijn eerste kennismaking met dit nummer en misschien daarom ook wel beter dan het origineel. Toen het album Pod uit kwam heeft de vpro een week lang elke avond een paar nummers gedraaid. Een van de weinige keren dat ik zo’n onverholen enthousiasme over een album heb gehoord op de radio. En terecht.
ad5. De hit van 16 horsepower, de meezinger. Van hun eerste album. Een vriendin liet deze horen aan mij, ze dacht dat ik het wel mooi zou vinden. En inderdaad, Hel en Verdoemenis met een rammelende begeleiding resulteerde deze keer in waanzinnig mooie muziek. Niet te beluisteren als achtergrond muziek, muziek die je tegen wil en dank meetrekt, die je moet beleven. Love it or hate it, er is geen tussenweg.
ad6. Heb hierover in een van mijn eerste blogentries geschreven naar aanleiding van het benauwende en beklemmende gevoel een bos mij geeft. Dit nummer voelt hetzelfde, benauwd en beklemmend.
ad7. Dit album heeft mij bij de middelbare schoolvrienden gedefinieerd als “waver” toen imago’s nog belangrijk waren. Goed, men vond mij dus een vleermuis, hetgeen ik niet erg vond want de meest interessante mensen behoorde tot dit groepje hoewel geen van allen veel op had met de New Wave. Het bleken mensen te zijn die nadachten en langer keken dan hun neus lang was en dat men hierdoor niet de meest vrolijke groep was, tja….waver dus.
ad8. Stukje tekst: “Ik heb rood haar en lees wel eens gedichten. Ze zeggen dat ik hardop droom. Ze zeggen dat ik niet drinken kan, alleen maar dromen kan…..Lees ik teveel gedichten? Ik drink! Kijk dan! Nee, ik heb geen dorst. Ik drink niet zonder dorst. Ik les mijn toekomstige dorst. Ik drink eeuwig. Ik heb een eeuwigheid om te drinken en ik drink voor de eeuwigheid. Er zit in mijn hele lijf geen hol waar deze wijn net als een wezel naar dorst graaft.” Zegt genoeg lijkt me.
ad9. Tegen gekomen op de verzamelaar “Rockabilly psychosis and the garage disease”. Eerste kennismaking met de Gun Club en sindsdien blijft dit nummer in mijn achterhoofd spelen. Samenvloeing van de twee constante liefdes op muziekvlak: psychobilly en somberheid. Dodelijke combinatie.
ad10. Opzwepend en rauw. Alles valt op z’n plek in dit nummer. Meer valt er niet over te zeggen.
ad11. Sing me to sleep. Morrissey op z’n best. Voor altijd verbonden met de dood van de opa van mijn ex-vriendin.
ad12. Hilarisch. Zoon smokkelt de illegale whiskey van zijn vader, maar de FBI zit ‘m op de hielen. Ze komen te laat, want de duivel heeft de zoon te pakken, alles wat er voor hun overblijft is de “moonshine”. Gezongen met de donkerbruine stem van Robert Mitchum en op de achtergrond een “slappin’ bass”.
ad13. Een klassieker met geruchten: heeft de Crusher (een worstelaar uit de ’60’s) het nu wel of niet gezongen? Probeer dit dansje niet uit met degene die je lief hebt.
ad14. Eendagsvlieg zonder hit. Heb het album Miss America na lang twijfelen ooit eens geleend van de openbare bibliotheek, ergens intrigeerde het me. Bevreemende muziek, lichtelijk hysterisch zelfs, maar blijft interessant om eens in de zoveel tijd te beluisteren. Misschien omdat deze, samen met The Smiths en Morrissey zo geworteld is in de puberellende?
ad15. Herfstmelancholie ten top. Hoort eigenlijk ook thuis in het rijtje puberellende. Als ik het nu beluister komt het nogal pathetisch over, maar ik heb er veel naar geluisterd, alleen op mijn kamertje, zwelgend in de eenzaamheid…
www.wchulseiee.net/blog

Categories
the soundtrack of your life

maos@n

01. Madness – One Step Beyond
02. King Crimson – Sleepless
03. The Ex – War is over (Weapons for El Salvador)
04. Bob Marley – Get up, Stand up
05. Joy Division – Love will tear us apart
06. Sonic Youth – Brother James
07. The Residents – Third Reich ‘n Roll
08. Frank Zappa & the mothers of invention – Cosmic Debris
09. Nick Cave – Avalanche
10. Mudhoney – In’n’out of grace
11. Man or Astroman – Invasion of the Dragonmen
12. Skatalites – Gunns of Navarone
13. John Spencer Blues Explosion – Skunk
14. Dropkick Murphys – Barroom Hero
15. John Adams – Nixon in China
Reservebank:
Steve Reich
Phillip Glass
Agnostic Front
Dead Kennedys/Yello Biafra
Captain Beefheart
Sex Pistols
Syd Barret etc. etc.
(had er beter een stadion van kunnen maken, wat een ongelovelijke
hoeveelheid nummers welke ik er op had willen zetten
en het mochten er maar 15 zijn. Je bent veel te streng Luba!)
comment[aar]:
01. Madness – was de eerste serieuze band die mij interesse liet tonen in popmuziek! Zie mij nog gaan in mijn Baggy Trousers aan naar schoolfeestjes en het jeugdhonk in om vervolgens aan de kant naar de dansende mensen te gaan staan kijken! Maar de Ska-muziek heeft mij hierna nooit meer los gelaten.
02. King Crimson – Deze muziek heeft mij mijn middelbare schooltijd door geholpen, wat zag die muziek er mooi uit!
03. War is Over – Mijn eerste punk-singletje! En mijn eerste kennismaking punk in de zuiverste vorm! Vol eenvoud en simpelheid maar toch krachtig! Volg de verrichtingen van The Ex nog steeds, kan hun Jazz-uitstapjes ook erg waarderen.
04. Bob Marley – Tja, moeten we daar op zeggen! Eerste reggaeplaat in mijn bezit.
05. Joy Division – Zo somber, zo donker, zo mooi! En wat was ik zwart gekleed!
06. Brother James – Wat een openbaring, het lijkt zo vals maar het klopt allemaal zo goed. Snapte de band in eerste instantie niet, jaren later met vrienden naar Paradiso. SY speelde zo bizar experimenteel dat ik binnen 15 minuten de enige was welke niet zat te kletsen en met oordoppen in zat! Ik snapte het allemaal, wat een fantastische muzikanten zijn dit.
07. The Residents – Wederom weird en zo fijn!
08. Cosmic Debris – ‘Apostrophe was mijn eerste kennismaking met Zappa. En ben daar nooit meer van los gekomen! I turned into a Freak!
09. Nick Cave – Ik kon al enige tijd The Birthday Party maar toen kwam “From here to Eternity” uit, wat een stem wat een geluid! Hij was het die The Birthday Party zo speciaal maakte.
10. Mudhoney – Mijn kennismaking met Seatle en wat voor een kennismaking! Alsof je overreden wordt door een goederentrein die absoluut niet van plan is om te stoppen en het eigenlijk nog lekker vinden ook!
11. Man or Astroman – 1x live gezien hebben (eerste keer naar Lowlands) en je bent verkocht!
12. Skatalites – Toen ik deze band (her)ontdekte viel er zoveel samen. Wat een rust, wat een gevoel, wat een feest!
13. JSBE – Vuig, hard, goor maar het blijft the Blues! Wederom een ontdekking op Lowlands (wat was LL goed vroeger!).
14. Dropkick Murphys – Ireland meets Boston, wat een combinatie wederom een feest.
15. Adams – En ik maar denken dat ik opera’s niet kon waarderen! Wat een briljante componist!
www.fatbastards.nl

Categories
the soundtrack of your life

Vincent Romain

01.david bowie: let’s dance
02.the smiths: half a person
03.jean-michel jarre: zoolookology
04.master c&j: dub love
05.model 500: no ufo’s
06.serge gainsbourg: requiem pour un c.
07.jacques brel: les bourgeois
08.n.w.a.: straight outta compton
09.joy division: new dawn fades
10.pixies: something against you
11.front 242: headhunter
12.bel canto: dreaming girl
13.scott walker: always coming back to you
14.john cale: close watch
15.prince: strange relationship
16.david sylvian: taking the veil
17.coil: love’s secret domain
18.bfc: galaxy
19.antonio carlos jobim: dreamer
20.leonard cohen: the partisan
comment[aar]:
01. eerste single (die ik van moeder kreeg) en de start van een levenslange bowie-adoratie. david bowie still rules today, ook al heeft ie zelf in geen eeuwen een goeie plaat uitgebracht. en ook omdat het aanzet tot dansen is, hetgeen ik (na sex en plaatjes luisteren), nog altijd het liefste doe. bowie was ook het begin van mijn muziekverzamelmanie. ik moest gewoon alles van hem hebben. en daar horen natuurlijk ook de teleurstellingen bij.
02. adolescentie is meestal kut en morrissey kon dit gewoon het beste verwoorden. en dan die hemelse gitaarriedeltjes van johnny marr. trouwens samen met joy division de beste groep aller tijden.
03. hoe ontdek je elektronische muziek? in mijn geval via mijn stiefbroer. dit is van een elpee waar hij stemmen sampelde en bewerkte. mijn eerste vocoder heb ik hier gehoord.
04. eerste housenummer ooit gehoord; op 13-jarige leeftijd; ging het nog over sex ook, iets waar ik toen nog niet van op de hoogte was. op liaisons dangereuses, het programma van sven van hees. sindsdien tapete ik elke week de show. donderdagavond 19-21 op radio sis.
05. het eerste nummertje van juan atkins dat ik kon vinden. de start van een liefde voor detroit techno. gekocht in usa import, de winkel waar ik vandaag nog altijd de meeste plaatjes koop
06. het eerste nummer dat ik leerde kennen van één van de grootste woordenkunstenaars aller tijden. hier shockeerde ik de nieuwe vriend van mijn moeder altijd mee, omdat hij zo’n rechtse rakker was en gainsbourg voor hem voor decadentie en goddeloosheid stond.
07. ‘les bourgeois/c’est comme les cochons/plus que ça devient vieux/plus que ça devient bête’. vat alles samen wat ik van mijn moeder heb geleerd.
08. de eerste plaat die ik hoorde die ongegeneerd een vuile bek opzette. begin van hiphop.
heb ik samen met mijn broertje echt grijsgedraaid.
09. het nummer dat mij in de kwaadste uren van mijn leven (en dat zijn er nogal wat geweest) bijstaat. is dan ook perfecte soundtrack bij mijn gothic/wave periode, toen ik geheel in het zwart gehuld schimmige fuifjes en festivals bijwoonde.
10. de ontdekking van harde gitaren. ontdekt via het onvergetelijke domino deel 2, van lux jansen. iemand die me leerde echt alles goed te vinden. was indertijd het hardste wat ik ooit had gehoord.
11. vele jaren mijn lijflied. de enigste keer dat mijn broer een aanval van verzamelwoede kreeg was met front 242. ik kwam thuis van een griekenland reis en hij lag in mijn bed te slapen (in mijn kamer stond de cd). en ineens zag ik elke plaat die front 242 ooit had gemaakt naast het bed liggen.
12. dromen doen we nog het liefst. en overal zoek ik naar mooie liedjes. dit is er eentje dat nog wekelijks opkomt. toen nog met geir ‘biosphere’ jensen. maar vooral voor de onaards mooie stem van annelie drecker.
13. zo mooi dat ik het maar af en toe durf opzetten. na bowie en sylvian één van de stemmen die me al heel mijn leven achtervolgt. was trouwens ook hevig brel-liefhebber.
14. de versie die op music for a new society staat is bloedmooi en heel triest. say no more.
15. masochisme gekoppeld aan funk: daar kan ondergetekende wel inkomen. goed en slecht wisselen elkaar af in het leven en komen soms ook wel eens tegelijk.
16. die stem, die sfeer, vanaf de eerste noot die ik van hem hoorde was ik verkocht. staat bij mij voor verfijndheid en elegantie, eigenschappen, die hoewel ik ze zelf niet pretendeer ze in hoge mate te bezitten, hoe dan ook hoog in het vaandel draag.
17. liefde en de donkerte die erachter schuilt: staat voor één van de vreselijkste relaties die ik ooit heb gehad. wel genoeg commentaar, dacht ik zo.
18. en toen ontdekte ik carl craig. nog altijd één van de weinige electronische nummers waar ik kippevel van krijg. carl craig is god!
19. voor mij geen sinatra, geef mij maar jobim. zoveel eleganter! symbool voor de hernieuwde kennismaking met het fenomeen ‘rustig’.
20. een van de beste, zoniet de beste tekst voor een liedje, die ik ken. geeft ook wel weer hoe ik over ‘verzet’ denk. ‘i was cautioned to surrender/this i could not do’. dat zegt het toch allemaal?
fire-in-the-mind.blogspot.com

Categories
the soundtrack of your life

Tafkas Woordenaar

01 – beethoven – variaties WoO45
02 – iron maiden – number of the beast
03 – the smiths – ask
04 – public enemy – don’t believe the hype
05 – marillion – market square heroes
06 – pixies – wave of mutilation
07 – shostakovich – strijkkwartet no.8
08 – david lee roth – just like paradise
09 – frank zappa – inca roads
10 – stravinsky – oedipus rex
11 – pearl jam – daughter
12 – bach – cello suite no.1
13 – alice in chains – angry chair
14 – schubert – der atlas
15 – anouk – everything
01 – Muziek van thuis. EO’s muzikale fruitmand, NCRV’s ‘U zij de glorie’. Jaren later koop ik variaties voor cello en piano van Beethoven. Een variatie op een thema van Händel. Na een paar tonen herken ik ‘U zij de glorie’. Meteen afgezet en de cd in de kast gegooid.
02 – De eerste kennismaking met echte muziek. 1982. Daarvoor is er ook wel muziek, maar meer als voor de achtergrond. Een oudere zus van een vriend draaide dit, ik was er meteen weg van. Thuis vond men het minder, zeker gezien het bovenstaande verhaal.
03 – Eerste vriendinnetje. Nou ja, soort van. If it’s not love, than it’s the bomb that will bring us together.
04 – Einde mavo. De klas in twee kampen verdeeld. Hiphop aan de ene kant, Hardrock/Metal aan de andere kant. Hard tegen hard, letterlijk. Tot anthrax met PE aan de slag gaat. Ik leen Slayer, Metallica en natuurlijk Anthrax uit, en krijg daarvoor te leen KRS-1, LL cool J en natuurlijk Public Enemy. Vrede gesloten.
05 – Nog voel ik de klappen als ik het nummer hoor…
06 – De wonderlijke pixies. Natuurlijk verliefd op Kim Deal. Doolittle het beste album. Misschien zelfs wel het beste album ooit. Dit nummer op mijn begrafenis. You think I’m dead, but I sail away on a wave of mutilation.
07 – Door het Kronos Quartet. Verstilde muziek. Opgedragen aan de slachtoffers van fascisme en oorlog.
08 – Zonder David Lee Roth geen Steve Vai, zonder Steve Vai geen Frank Zappa.
09 – Zappa dus. Zonder Zappa zou mijn muzikale horizon een stuk kleiner zijn dan dat hij nu is.
10 – Buy everything you can get from stravinsky, and dance to it. Aldus Frank Zappa in The Real Frank Zappa Book. En dan deed ik. Zonder spijt.
11 – Hoe rock weer leuk werd. Alive vond ik in eerste instantie niets, teveel Simple Minds achtig. Totdat ik live opnames hoorde. En dan vooral Daughter. Hoe ze daar iedere keer weer andere nummers invoegen.
12 – Hoe opgefokt ik ook ben, de sonore, zagende, zuchtende en steunende klanken van de cello brengen mij altijd weer tot rust. Een ruim twee uur durende meditatie, die cello suites van Bach. En no.1 is misschien wel de mooiste.
13 – De donkere jaren. Met donkere muziek.
14 – Dertig. Zo donker is het nog nooit geweest. Ik ben “der Atlas”. Ich unglücksel’ger Atlas! Eine Welt, Die ganze Welt der Schmerzen muß ich tragen.
15 – Nieuwe liefde, nieuw leven. You mean everything to me!
www.woordenaar.nl

Categories
the soundtrack of your life

Bernard Tuyttens

01. LP “Rock Bottom” Robert Wyatt
02. “The Meaning of the Blues” Gil evans Orchestra ( op “There comes a
time”)
03. “Ich habe genug” cantate van J S Bach, begin: “Schlummert ein”.
04. Hele Kerstoratorium van Bach
05. “We’re all alone” van Bozz Scaggs # 10 op CD “Silk Degrees”.
06. Laatste drie delen van “Le Sacre du Printemps” van I. Strawinsky
07. “Changes 1 & 2” van C. Mingus
08. Strijkkwintet KV 174 van Mozart ( hij was toen..17)
09. “Hello , it’s me” laatste track van “Songs for Drella” J. Cale & L. Reed
10. Alles van Thelonius Monk, omwille van het enigma.

Categories
the soundtrack of your life

erwin de hart

1. Ceremony – New Order
2. Do you believe in magic? – Lovin’Spoonful
3. Heaven must be missing an angel – Tavares
4. Le Méteque – Georges Moustaki
5. Elle fréquentait la rue Pigalle – Edith Piaf
6. Dancing Queen – AbbA
7. Love is thicker than water – Andy Gibb
8. Ask me why – The Beatles
9. You’re going to lose that girl – The Beatles
10. My name is nobody – Ennio Morricone
11. Casa no Campo – Elis Regina
12. The Model – Kraftwerk
13. Cycles – Frank Sinatra
14. I remember you – Frank Ifield
15. Red sails in the sunset – Fats Domino
Runners UP:
The end of the show – The Cats
Lotte – Stephan Sulke
comment(aar):
1. (Het gaat hier natuurlijk wel om de oorspronkelijke New Order-release)
Lang zien staan in de bakken bij Bullit te Breda, maar dan eindelijk gekocht op mijn zestiende verjaardag, het was mooi weer die zevende maart, en dat komt door dit nummer. Een week later had ik het voor het eerst gedaan. Ik voel mezelf nog fietsen langs de veehallen met Ceremony in m’n hoofd. Los van deze herinneringen word ik steevast vrolijk als ik het opzet, niet uit nostalgie. En hoe grappig te denken dat nadat Ian Curtis zijn eerste optimistische tekst voltooide, nog één briefje schreef:
“I just can’t cope with it anymore.” Doek, applaus.
2. Een ode aan het eeuwige tienertje… Pas later (ongeveer vijf jaar geleden) ben ik dit nummer naar waarde kunnen gaan schatten, de geniale kracht van een op het eerste gezicht naïef ‘beatliedje’. Een warm monogeluid, drums, mooi kaal arrangement maar het gaat mij hier vooral om de tekst. “Believe in the magic of a young girls’ soul”… me dunkt: AMEN!!!
3. Prehistorische sentimenten van in mijn pyama op de bank zitten suffen en dit bij Toppop zien. Alsof het gisteren was. Die lange brilneger die zong, hij had hetzelfde kapsel als mijnheer Groeneveld, de leraar van mijn broer die toen in de vijfde zat, hetzelfde als de microfoondop. Bij de zin “there’s a rainbow over my shoulder..” beeldden ze dit ook met hun handgebaren uit. Mooi hoor. Raar, maar ik dacht: volgens mij gaat dit over seks. Ik werd er een beetje beschaamd van. Ik was dan ook zeven.
4. Bij dit nummer moet ik niet terugdenken, maar zie ik een soort van visioen. In deze droom ben ik bezig deze wereld te verlaten. Ik lig alleen aan de waterlijn ergens aan een Spaanse kust – lekker weer – rust, kabbelende golven, strakke horizon. Met fles Osborne Fino Quinta glij ik steeds verder de zee in en denk aan de avond die komt. Doei.
5. Zij frekwenteerde de rue Pigalle. Straathoertje, loopt slecht af natuurlijk. Toch is dit geen smartlap, het is een geweldig nummer. De hele atmosfeer is ParisDuchampBrassaïCocteauByrrhDadaMétropolitain als je begrijpt wat ik bedoel. Een tijdperk waar we allemaal heimwee naar zouden moeten hebben. Juist als we ver daarna zijn geboren denk ik…
6. Wordt alleen maar rijker en rijker. Ritme gekopieerd van Rock your baby, en terecht. Zing altijd Frida’s tweede stem mee in het refrein, en terwijl ik dat doe word ik altijd rechts ingehaald door die piano/synthesizermelodie die zó mooi opstijgt dat die meteen recht de hemel in schiet. Dan blijf ik gelukkig achter. Qua thematiek is dit nummer voor mij hetzelfde als Do you believe in magic?
7. Ik heb gestudeerd in Tilburg en woonde achter een slagerij. Alle tijd van de wereld en alle cliché’s van op-kamers heb ik meegemaakt… één van mijn hoogtepunten was toen in de keuken, op een warme lente-vrijdagavond met de radio heel hard dit nummer playbacken. Quel sound! Lekker schunnige titel ook.
8. Zoals we nu allemaal wel weten hebben de Beatles in Hamburg ’44 de oorlog gewonnen, en zo de eeuw gered. Zonder hen waren we nu allemaal terrorist geworden denk ik. Daarom alleen al de Beatles twee keer in mijn top 15. Ask me why omdat het voor mij staat voor het ultieme verliefdheidsgevoel.
9. En deze plaat vanwege de herinnering aan mijn eerste keer in een vliegtuig, avondvlucht naar Rome met Alitalia. Stewardessen met bruinleren handschoentjes, uitzicht op de ondergaande zon boven de Matterhorn, en ‘lose that girl’ op de walkman. En de mooiste gitaarsolo ooit én superspitze performance van die John!
10. Dit nummer klinkt (hoop ik dan maar) bij mijn uitvaart. Mensen die zeggen dat het toch gewoon een vrolijk muziekje is, hebben dit leven niet helemaal begrepen denk ik. Ennio Morricone wel.
11. Beste zangeres die ik ken. Zij heeft een nieuwe betekenis aan het woord ‘Regina’ gegeven. Bedankt Elis, daarboven.
12. Zoals Gesang der Jünglinge van Stockhausen onovertroffen is in de klassieke elektronische muziek, en toch al uit 1956 stamt, zo vind ik dit liedje van Kraftwerk nooit geëvenaard qua gevoelswaarde, gebruikmakend van deez’ instrumentarium.
13. We leren nog elke keer als Frank Sinatra zingt, we horen hem en we zijn het met hem eens, ook al heeft hij ongelijk. Cycles is de Kern-Sinatra, het is Hemingway ver voorbij. Een groot deel van de Griekse mythologie speelde zich af op het huidige eiland Sicilië. Sinatra’s opa kwam van Catania-onder de reusachtige Etna. Nog steeds is daar de onverbiddelijke historie alom te voelen. En daar heb ik beseft dat Sinatra waarlijk Godenzoon was en is.
14. Ook mooi van de Beatles in de Star-Club, Hamburg, maar deze is net mooier. Net als My name is nobody een vrolijke melodie met meerdere betekenissen.
15. Werd twintig jaar geleden veel op de radio gedraaid als gouwe ouwe. Ik vind het zo mooi; die combinatie van Fats Domino en Rode zeilen, schitterend. Je ziet het helemaal voor je-sta je daar als schipbreukeling, en na een maand in de verte doemt opeens iets aan de schemerende kim op; Rode zeilen, een galei! Ik ben gered! Eenmaal aan boord genomen word je meteen aan de riemen gezet. En wie is die slaaf die dan relaxed naast je te grinniken met zijn ringen en zijn kraaloogjes? Precies.
1. (We’re talking about the original New Order release, of course)
I’d been seeing it for a long time at Bullit’s in Breda, but finally bought it on my sixteenth birthday. The weather was beautiful on that March seventh, and this song was the cause of it. A week after, I had done it for the first time. I still feel myself cycling past the Veehallen, Ceremony playing in my head. Apart from these memories, I still get happy when I play it, not out of nostalgia. And how funny it is to realise that after Ian Curtis finished his first optimistic lyric ever, he wrote another note:
“I just can’t cope with it anymore.” Curtains, applause.
2. A tribute to the eternal teenager… Only later (about five years ago) I could estimate the true value of this song, the genius power of a (at first sight) naïve ‘beat song’. A warm mono sound, drums, nice minimal arrangements but to me what really matters here is the text: “Believe in the magic of a young girls’ soul”… AMEN!!!
3. Prehistoric sentiments, sitting around on the sofa in my pjs and seeing this on Toppop. As if it was yesterday. That tall black guy with glasses, he had the same hairdo as mister Groeneveld, my brother’s teacher, identical ot the microphone top. When they were singing “there’s a rainbow over my shoulder..” they used to mimic along woth the words. Nice. Strangely, I used to think: I think this is about sex. I was slightly ashamed.I was only seven.
4. With this song I don’t reminisce, I just get a kind of vision. In this dream I’m busy leaving this world. I’m lying on my own, somewhere on the Spanish coast – nice weather – peace, rippling water, clear horizon. With a bottle of Osborne Fino Quinta I slide into the sea and think about the night that’s coming. Bye.
5. She frequented the rue Pigalle. Street hooker, bad ending of course. Still, this is not a tearjerker, it’s a great song. The whole atmosphere is ParisDuchampBrassaïCocteauByrrhDadaMétropolitain, if you know what I mean. An era we should all be longing back for. Especially if we’re born way after that, I think…
6. It only gets richer and richer. The rhythm is copied from Rock your baby, and justly so. I always sing Frida’s second voice in the chorus, and while doing that that piano/synth melody always catches up with me, rising so beautifully that it goes straight to heaven. Leaving me behind, fortunately. To me, this song’s about the same things as Do you believe in magic?
7. I did my studies in Tilburg, and the house where I lived was behind a butcher’s shop. All the time in the world and I’ve experienced all the cliches of student life… one of the highlights was a moment standing in the kitchen on a warm friday evening in Spring, with the radio turned up really loud and lip-synching this song. Quel sound! Pretty raunchy title, too.
8. As we all know now, the Beatles won the war in Hamburg, 1944, and thus saved the century. Without them we would all be terrorists by now, I think. Which is only one of the reasons why they are in this top 15 twice. Ask Me Why stands for the ultimate feeling of being in love.
9. And this one because of the memory of my first time on a plane, a evening flight to Rome with Alitalia. Air hostesses with brown leather gloves, a view of the sun setting over the Matterhorn, and ‘lose that girl’ on the walkman. The most beautiful guitar solo ever and a brilliant performance by that John!
10. This song will hopefully play on my funeral. People who say that this is a happy little ditty have not fully understood this life, methinks. Ennio Morricone has.
11. Best singer I know. She has given new meaning to the word ‘Regina’ gegeven. Thanks Elis, up there.
12. Like Gesang der Jünglinge by Stockhausen is second to none in classical electronic music and yet dates back to 1956, so I find this Kraftwerk song unique when it comes to emotional value, using these instruments.
13. We still learn every time Frank Sinatra sings, we hear him and we agree with him, even when he’s wrong. Cycles is the core of Sinatra, it is way beyond Hemingway. A big part of Greek mythology takes place on the island of Sicily. Sinatra’s grandfather was from Catania, at the foot of the gigantic Etna. Even now you can still feel the relentless history. It was there when I realized that Sinatra was and is truly a god’s son.
14. The Beatles at Starclub Hamburg version is beautiful too, but this one is even better. Like My name is nobody, a happy melody with various meanings.
15. It was played a lot on the radio about 15 years ago as a golden oldie. I love it; that combination of Fats Domino and red sails, beautiful. You can see it in your mind’s eye – there you are, shipwrecked, and after a month something appears at the horizon; red sails, a galleon! Once on board you’re put to work immediately. And who is the slave sitting next to you, relaxed and grinning, with his rings and his beady eyes? Exactly.
www.erwindehart.nl

Categories
the soundtrack of your life

olaf molenaar

1. Nothing compares to you. Sinéad o Connor
2. Unfinished Sympathy. Massive Attack
3. I travel. Simple minds
4. The message. Grandmaster Flash
5. Going underground. The Jam
6 Het hondje van Dirkie. Wim Sonneveld
7. Der Mussolini. DAF
8. Voodoo People. The Prodigy
9. I just can’t get enough. Depeche Mode
10. Sabotage. Beastie Boys
11. Sexual Healing. Marving Gaye
12. Another Star. Stevie Wonder
13. Charlotte Sometimes. The Cure
14. In mijn betere wereld. Gorki
15. Tonight Tonight. Smashing Pumpkins
comment(aar):
1. Ik was student in Nijmegen en voelde me zoals veel pubers onbegrepen. In het weekend liftte ik naar huis. Ik kreeg een lift van een vrouw en dit nummer schalde door de auto. Ik was verkocht, zeker toen ik ook nog hoorde dat de traan in de clip echt was (ze dacht op dat moment aan haar pas overleden moeder)
2. Klaar met de studie, geen geld, geen werk en een Golfoorlog.
3. In 1982/1983 was dit dansbaar en toch heel hip.
4. Net op kamers. Op dinsdagavond in de studiefuif was dit de plaat. Later die avond keek ik stiekem naar Niels Holgerson
5. Ik droeg een button van The Jam op een oud te groot zwart colbertje van mijn oom. In de plaatselijke snackbar vroeg Willie Hunting of ik Going Underground al kende. Ik stond met de mond vol tanden.
6. Op zondagmiddag tussen Langs de Lijn met Willem Ruis en Koos Postema en Studio Sport was dit mijn favoriet in de platencollectie van mijn ouders. Lekker Hollands melodrama over een overreden hondje
7. De tekst was lekker provocerend en dan ook nog gezongen door Duitsers.
8. Dit was een single waar ik het warm en koud van kreeg, hier kreeg je ouders de gordijnen mee in rond 1993. Ook een erg lekkere dansplaat overigens.
9. 1984, mijn eerste echte grote liefde Fred Astaire & Ginger Rodgers op Depeche Mode Live in de plaatselijke disco.
10. De clip was mijn absolute favoriet. Mooie snorren, achtervolgingen maar ook een vet nummer
11. Ik hou niet van Soul maar voor Marvin maak ik een uitzondering; briljante geilneven muziek.
12. Dit is het meest positieve nummer dat ik ken. Als je blind bent en dan zo’n vrolijk nummer kunt zingen moet het leven wel de moeite waard zijn.
13. Lekker melodrama; Whutering Heights op muziek met Robert Smith in de rol van het zielige neefje.
14. Het beste Nederlandstalige nummer alle tijden van de meest onderschatte groep aller tijden
15. Billy met orkest. Komt van het beste Dubbelalbum. Ik was ziek en voelde me zielig en dit was de ideale soundtrack daarbij. Eenzaam maar niet alleen.
1. I was a student in Nijmegen and felt misunderstood, like many adolescents. In the weekends I hitched home. got a ride from a woman and this song was playing. I was sold, especially when I heard the tear was real (she was thinking of her recently passed away mother)
2. Finished my studies, no money, no job and a Gulf war going on
3. In 1982/1983 this was very danceable and yet very hip
4. Living on my own for the first time. On Tuesday nights parties, this was the record. Later that night I secretly watched Nils Holgersson
5. I was wearing a Jam button on the jacket I got from my uncle. In the local chips shop Willie Hunting asked me if I knew Going Underground. Didn’t know what to say
6. On Sunday afternoons between Langs de Lijn with Willem Ruis and Koos Postema and Studio Sport, this was my favourite from my parents’ record collection. Nice Dutch melodrama about a doggie hit by a car
7. The lyrics were provocative and sung by Germans
8. This was a single that gave me shivers, you could get your parents mad with this around 1983. Nice dance track, too
9. 1984, my first real love, Fred Astaire & Ginger Rodgers on Depeche Mode Live at the local disco
10. The video was my absolute favourite. Nice moustaches and pursuits but also, a great song
11. I don’t like soul music but Marvin’s an exception; brilliant music for horny toads
12. This is the most positive song I know. If you’re blind and can sing a happy song like this one, life must be worth something
13. Nice melodrama; Whutering Heights on music with Robert Smith playing the part of the pitiful nephew
14. The best Dutch song ever, by the most underrated group ever
15. Billy with an orchestra. From the best double album. I was ill and felt sorry for myself and this was the ideal soundtrack. Lonely but not alone