7-inch serie, deel 410

Home   /   7-inch serie, deel 410

Zo. Sónar dusch. Niet meer wat het geweest is. Zei hij, blasé, blasé. “Dat zeg ik al jaaaaaren”, zei de baas boven baas vanmorgen. Maar nu vond zelfs ik het maar magertjes. Ik heb ongeveer drie dingen gezien en gehoord die ik echt goed vond, en dat was overdag. ‘s Nachts heb ik niet eens de moeite meer genomen om te gaan, hoewel ik Shackleton wel eens aan het werk had willen horen. Maar om nu voor één dj-set van een uur die berg over te lopen, eeeeehhhh…. nope!
Barcelona. Niet meer wat het geweest is. Zei hij met pijn in het hart. Er was een tijd dat ik Barcelona zowel qua stad als qua voetbalclub verkoos boven Madrid. De liefde voor de stad was al een jaar of tien minder dan die voor de Spaanse hoodstad, maar nu is er een nieuw dieptepunt bereikt. Je zal er maar je hele leven wonen, en de prachtige stad der wonderen zien veranderen in een uit de kluiten gewassen Benidorm. De Ramblas zijn al jaren bepaald oncharmant, maar het wordt erger en erger. Om de twee meter staat er zo’n fucking standbeeldfiguur heel erg standbeeld te wezen, om de anderhalve meter krijg je een sixpack onder je neus geduwd begeleid door de term “beercerveza?”. Om de vijf meter is er een sportsbar waar je zes euro moet betalen voor een slap, niet geheel afgebakken broodje met cheddar, god betere. Het oude centrum stinkt en is smerig als de straten van Madrid vijftien jaar geleden. Stront en wilde pis à volonté. Een mens zou om minder depressief worden.
En dan Oranje. Wat een ellende. Compleet weggespeeld. Een groepje Spanjaarden die liever Rusland dan Nederland als tegenstander hadden spraken de waarheid in de bar waar we de wedstrijd keken, maar die waarheid was hard en tijdelijk enkel te beantwoorden met een barstoel in hun reet geramd. “Un taburete por el ojete”, zoals vriendin Marta het zo mooi uitdrukte. Bij 3-1 ben ik dan maar weggelopen, om erger te voorkomen.
Maar het waren een paar leuke dagen hoor. Daar niet van. Ik heb me vreselijk in moeten houden qua platen, en heb het op vier singeltjes weten te houden. Allemaal op Sónar zelf gekocht, en zonder ze te beluisteren. Deze eerste alleen al omdat hij op werkelijk prachtig doorzichtig roodblauw vinyl is geperst. Oh, mama.
Ass/Blood Music – It’s in the Galley/Problematique
label: Static Caravan
jaar: 2008
kant a1: Ass – It’s in the Galley
kant a2:
Ass – Turn the Boat, Turn the Boat
kant b1:
Blood Music – Problematique
kant b2:
Blood Music – Don Quite
www.myspace.com/assmyass | www.myspace.com/singasongfighter
7-ass-bloodmusic1.jpg  7-ass-bloodmusic2.jpg  7-ass-bloodmusic3.jpg
Twee Zweedse bands die ik niet kende. Ik vroeg de twee olijke Britse verkopers wat voor muziek het was, wanhopig zoekend naar een andere dan esthetische reden om het ding aan te schaffen. As if. Ze wisten het niet, dus ik zei “Okee ik koop hem.” En dat was dat. Ik deed er nog twee bij, en een t-shirt met een tekstballonnetje waar “Beauty” in staat. Eronder het getekende hoofd van een paard dat “Moi?” koketteert. Gelukkig is de single goed. Van zowel Ass als Blood Music wil ik meer horen. Goed gedaan, Luba.
Ass:

Blood Music:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Tweet Tweet Tweet

Recently, Chez Lubacov

Gathering Dust

Categories