7-inch serie, deel 354

Home   /   7-inch serie, deel 354

(Deel 353 hiero)
LCD Soundsystem – Give It up
label: DFA/Output
jaar: 2002
kant a: Give It up
kant b:
Tired
www.lcdsoundsystem.com | www.myspace.com/lcdsoundsystem
7-lcd-givitup.jpg
LCD Soundsystem – All My Friends
label: DFA/EMI
jaar: 2007
kant a:
All My Friends (John Cale Cover)
kant b:
All My Friends (Album Version)
7-lcd-allmyfriends1.jpg
LCD Soundsystem – All My Friends
label: DFA/EMI
jaar: 2007
kant a:
All My Friends (Franz Ferdinand Cover)
kant b:
All My Friends (Edit)
7-lcd-allmyfriends2.jpg
“Losing My Edge” heb ik nooit op single te pakken kunnen krijgen, alleen op 12″. Soit, zegt men hier dan. Maar dat was een droom van een eerste single, natuurlijk. Voor sommige mensen hield het meteen daarna op voor LCD Soundsystem – ik trek dan vaak de vergelijking met de lullo’s – Jiskefet parodieerde de corpsballen, maar de corpsballen waren de grootste fans van de lullo’s. Zo parodieerde James Murphy de hipsters in “Losing My Edge”, de hipsters vonden het fantastisch (want het ging natuurlijk niet over hen maar over die andere hipsters) en maakten LCD daarmee terminaal hip. Vervolgens werd Murphy rap weer afgeschreven, want ja, zo goed als “Losing My Edge” werd het nooit meer. Het begon al met “Give It up”, maar toen het eerste album uitkwam was het echt helemaal gedaan wat de hipsters betreft.
Het is natuurlijk ook gevaarlijk, iets parodiëren waar je eigenlijk bij wilt horen. Want je gaat in een bandje spelen om gehoord te worden, toch? En om meisjes te krijgen, maar een muzikant die platen opneemt heeft per definitie een groot ego en dus wil hij of zij gehoord worden. En als je hip bent, word je gehoord. Dus wil je hip worden. Als je dat bereikt door te roepen dat hipsters sukkels zijn begeef je je op glad ijs.
“All My Friends” staat op Sound of Silver, de tweede langspeler, die door de hipsters natuurlijk lachend weggewuifd is, maar eigenlijk een goede plaat is. En dit vind ik een schitterend nummer. Het idee om anderen je nummers te laten spelen en die versies op je eigen singles te zetten vind ik behoorlijk goed. Maar het is ook weer een bewijs van het feit dat Murphy een enorm ego heeft. Hij bewondert John Cale, zoveel is duidelijk als je naar zijn zang luistert. En terecht, want John Cale is god. Maar blijkbaar vindt Murphy zijn eigen nummer goed genoeg om gezongen te worden door een man die hij enorm bewondert. Eeeeeegoooooooo!
Het werkt wel, want Cale’s versie vind ik beter dan die van LCD zelf. Maar dat is logisch. De versie van Franz Ferdinand is ook okee – Alex Kapranos‘ stem heeft ook veel weg van die van Murphy, dus ook dat is logisch.
Het ego van Murphy zal trouwens niet snel meer te bewonderen zijn bij ons in da club, want hij wil er niet meer spelen. Niet omdat da club zuigt, maar omdat zijn hotel niet goed genoeg was, de vorige keer. Fact! Zijn ego paste niet in de kamer, waarschijnlijk.
Dus misschien hadden de hipsters toch gelijk over het verliezen van zijn edge.

8 thoughts on “7-inch serie, deel 354

  1. Misschien heeft die man wel rugklachten en hadden jullie hem geparkeerd op een ranzige doorgezakte matras.
    Maar goed, die tweede plaat, die zoog dus, want die was te goed gemaakt. Niet houterig genoeg.

  2. Rugklachten van het meetorsen van dat ego, natuurlijk. Ik vind sound of silver helemaal niet zuigen. het is gepolijster dan voorheen, maar de nummers blijven bij mij wel hangen, op een goede manier. Behalve die “New York”-track, dat vind ik een draak.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Tweet Tweet Tweet

Recently, Chez Lubacov

Gathering Dust

Categories