7-inch serie, deel 94

Home   /   7-inch serie, deel 94

(Deel 93 hiero)
Cocteau Twins – Love’s Easy Tears
label: 4AD
jaar: 1986
kant a: Love’s Easy Tears
kant b:
Those Eyes, That Mouth
www.cocteautwins.com
Cocteau Twins
Cocteau Twins – Twinlights
label: Fontana
jaar: 1995
kant a:
Rilkean Heart
kant b:
Golden-Vein
kant c:
Pink Orange Red
kant d:
Half-Gifts
Cocteau Twins
Gerwin was de man die me aan de Cocteau Twins bracht. Gerwin hield nogal van zeer luide muziek, eerder dan ik, en ik had een keer in de Vinyl een foto zien staan van een afzichtelijke, vervaarlijk uitziende punkert naast een nieuwsberichtje over de Cocteaus. Die combinatie maakte dat het even duurde voordat ik het bandje beluisterde dat Gerwin me had gegeven met de lp Treasure erop. Ik was nog niet helemaal klaar voor grafherrie.
Na een maand zette ik het bandje eens op, ging er eens goed voor zitten en viel van mijn bed van verbazing. Niks grafherrie, maar wonderschone, ijle klanken zoals ik die nog niet eerder gehoord had. Het weekend daarop rende ik naar Bullit (in Breda, die bestaat niet meer) en vroeg platenboer Guus om een exemplaar van de lp.
Eenmaal thuis zocht ik vergeefs naar een vel met teksten bij de plaat, want zelfs met koptelefoon op kon ik er geen wijs uit. Niet veel later begreep ik dat Liz Fraser helemaal geen echte woorden zong, maar een zelfgemaakt taaltje zong, met die sirenenstem van haar. “Glossolalia”, noemt men het op WikiPedia. Dus misschien toch niet helemaal zelfverzonnen.
Ik begon alles van de groep te verzamelen, heb nog tijden vergeefs achter die flexi aangezeten die ooit bij de Vinyl was geleverd. Behalve de 7″s had ik alle officiële releases, maar Treasure bleef mijn favoriete Cocteau Twinsalbum, en dat is het nog altijd. Hoewel Garlands ook fantastisch is.
In 1986 zag ik ze live in Vredenburg in Utrecht, en hoewel het zo ongeveer het kortste concert was dat ik tot die tijd had meegemaakt, was het magisch. En ontroerend. Hoe Liz Fraser zo ongeveer stond te janken toen het publiek maar bleef roepen om een toegift en de songs, waarvan de backing track grotendeels op band stond (en dan bedoel ik band – van die enorme Revoxen hadden ze op het podium staan), op waren. Ze gingen die toegift doen, maar dan moesten eerst die banden teruggespoeld worden, en dat duurde lang.
“Love’s Easy Tears” kwam uit na het ijlste aller Cocteau-albums, Victorialand en voor The Moon and the Melodies, de plaat die ze met Harold Budd opnamen. Ik was toen met mijn eerste echte grote liefde Esther, die de oudere zus was van mijn beste vriend Ramon. Hevig verliefd, en ook zij was fan. Het eerste bandje dat ik voor haar opnam stond vol met tracks van de Cocteau Twins (gemixt met The Smiths en U2 en dat soort dingen). Volgens mij eindigde die relatie tegelijk met mijn Cocteausfascinatie, of andersom. Ik heb Blue Bell Knoll en Heaven or Las Vegas nog wel, maar die vond ik lang niet zo goed als hun vroegere werk. Van “Love’s Easy Tears” heb ik ook de 12″, waar nog een derde song op staat.
De dubbele single “Twinlights” heb ik denk ik ooit gekregen, maar ik weet niet meer van wie. Zelden gedraaid, omdat ik in die tijd met heel andere muziek bezig was, en ik vond het gewoon ook niet zo goed. Die versie die erop staat van “Pink Orange Red” vond en vind ik zouteloos vergeleken met het origineel, dat op de 12″ “Tiny Dynamine” staat. Het origineel is een van de treurigste nummers die ik ken. Toen ik deze single ripte heb ik het origineel ook nog eens uit de kast gehaald, en het gevoel dat ik erbij kreeg had ik al heel lang niet meer gehad – een onbestemde buikpijn, verdriet om ik weet niet wat. Ik heb die veel gedraaid toen het uit raakte met Esther, door mijn eigen schuld natuurlijk, en ik haar vergeefs terug probeerde te krijgen. Ach ja. Tienerliefde, wat een ellende.
De video van “Love’s Easy Tears”:

…en als bonus nog die van “Aikea Guinea”.

1 thought on “7-inch serie, deel 94

  1. Hoi CTfan,
    Ben sinds kort weer helemaal into deze band en kan er weer geen genoeg van krijgen!!
    Ergens in de jaren 80 ontdekte ik ze via een Franse vriend die de nummers in zijn auto draaide.
    Ik was er toen gelijk helemaal gek van!!
    Hij kocht toen meerdere LP’s voor me en die heb ik toen helemaal grijs gedraaid, heerlijk !!
    Hoe dan ook, ik heb ze een lange tijd niet meer gehoord en dit jaar heb ik ze weer eens opgezocht via YouTube en ja hoor, weer helemaal verslaafd!!
    Ook ik vind de LP Treasure nog steeds de beste, al kom ik op dit moment via het heelijke medium internet ook steeds weer leuke nummers tegen.
    Hoe dan ook, leuke filmpjes weer gekeken via deze pagina en ik wens jou ook weer veel plezier met de Cocteau Twins !!
    Groetjes;
    Barbara

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Tweet Tweet Tweet

Recently, Chez Lubacov

Gathering Dust

Categories