7-inch serie, deel 87

Home   /   7-inch serie, deel 87

(Deel 86 hiero)
The Christians – Forgotten Town
label: Island
jaar: 1987
kant a: Forgotten Town
kant b:
Why Waltz
www.thechristians.me.uk
The Christians
Ach ja, The Christians. Ik had een vriendinnetje in Barcelona dat niets anders deed dan naar het debuutalbum van The Christians luisteren. Ik was van school gegaan en had ik weet niet wat gezocht op het Canarische eiland Tenerife – geld verdienen in de timeshare bizz om dan naar Barcelona te verhuizen. Ik zou nooit meer terugkomen naar Nederland. De timeshare bizz was niet mijn bizz, maar ik heb er wel veel geleerd. Over mensen, vooral. En Duits. Want toen ik een paar weken niet betaald kreeg (wij werden per week betaald) vond ik werk als een veredelde flyeraar bij een Duitser die zg. Werbefahrten organiseerde voor Duitssprekende toeristen. Die werden dan op een busexcursie over het eiland gereden. Tijdens de tocht laste men dan een pauze in bij een veel te duur restaurant, uitgebaat door Duitse immigranten, waarna mijn baas, die eruit zag zoals DJ Hell er over een paar jaar zal uitzien, een verkooppraatje begon over zuiver lamswollen dekens of hoogwaardige koperen pannensets. Die kon men dan kopen, en dat gebeurde wonderlijk genoeg ook nog. Ik heb me altijd afgevraagd wat die mensen bezielde. Op vakantie gaan naar Tenerife waar het het hele jaar door 30 graden is, en dan een zuiver lamswollen dekenset kopen, voor thuis. Dan moet je je toch wel stierlijk vervelen.
Jürgen heette mijn baas, en hij had een mollige Tinerfeña aan de haak geslagen, die hij met “mami” aansprak en het huis rond commandeerde. “Die Spanier”, zei hij altijd, “Die haben das Wiel ausgefunden und am nächsten Tag ein Mercedes gekauft.” Een van mijn collega’s was een jongen met een Spaanse moeder en een Duitse vader, tweetalig opgevoed. Met mij sprak hij altijd Spaans, maar Jürgens assistent Klaus was nog maar net op het eiland (hij zag eruit of hij uit een gevangenis ontsnapt was waar hij levenslang uitzat voor drievoudige moord op zijn vrouw en haar twee tieten) en verstond alleen Duits. Dus werd het ons verboden Spaans te spreken als Klaus erbij was. Op een dag zat ik in de auto met Klaus, toen die jongen, ik ben zijn naam effe kwijt, aan kwam lopen. Hij stak zijn hoofd door het autoraam aan Klaus’ kant en ratelde in het Spaans tegen mij over ik weet niet wat. Klaus draaide het raam dicht, stevig dicht, zodat die jongens hoofd klem kwam te zitten. “Auf Deutsch! Auf Deutsch!”, schreeuwde Klaus.
Afijn, na een tijdje had ik het wel gezien en ging ik volkomen platzak en met honger naar Barcelona, waar ik mijn vriendinnetje, Patricia heette ze, aantrof met die plaat van The Christians op de pick-up. We hadden elkaar een maand of negen niet gezien, maar het leek alsof het een dag was en ze zich niet verroerd had.
Verder heb ik niet echt iets met The Christians.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Tweet Tweet Tweet

Recently, Chez Lubacov

Gathering Dust

Categories