7-inch serie, deel 57

Home   /   7-inch serie, deel 57

(Deel 56: hiero)
Herman Brood & His Wild Romance – Sleepin’ Bird
label: CBS
jaar: 1988
kant a: Sleepin’ Bird
kant b:
Cut Me Loose
www.brood.nl

Opnieuw een single van broer Ed. Catchy song wel, maar zo glad geproduceerd. Ik was altijd zeer onder de indruk van Herman Brood als ik hem live zag, vanaf de eerste keer in de Ettense jeugdsoos De Harre. Ook al vanwege de drugs, natuurlijk, stoer en zo. Totdat ik hoorde dat zijn tenen zo ongeveer van zijn voeten waren gerot door het jarenlange gebruik.
Ook zijn bandleden, en dan vooral Dany Lademacher en Rudy Englebert, vond ik zeer stoer. Lademacher vanwege zijn indrukwekkende spel en niet te vergeten zijn mullet, die niet overdadig was maar wel zeer rock-‘n-roll, en Englebert omdat hij ten eerste bassist was en ten tweede ongelofelijk cool over het podium liep.
Ik weet nog dat ik een reportage zag over Herman op tv, mijn moeder hoofdschuddend naast me op de bank. Het ging over zijn gang naar Amerika en zijn huwelijk met Nina Hagen. Ze interviewden Amerikaanse concertgangers die “Hurmun Broed” zeiden. “Waarom noemen ze hem niet ‘bread’?”, vroeg ik aan mijn moeder.
Ik heb verder alleen de lp Cha Cha van Brood, maar ik kan een aantal singles van hem wel dromen, vooral (natuurlijk) “Saturday Night”, dat zo’n beetje de meest aangevraagde plaat was op de zaterdagavonden in Het Koetshuis waar ik mijn eerste stapjes als dj zette. Originaliteit was niet het sterkste punt van de stamgasten aldaar. De huis-dj’s hadden de beschikking over een enorme collectie singles, die netjes gecatalogeerd waren in dikke multomappen, met elk hun eigen code. De klanten, vooral die op zaterdag (mijn vaste draaiavond was vrijdag, maar ik viel geregeld in op zaterdag), vroegen altijd dezelfde platen aan, en veel van hen wisten de code uit hun hoofd. Dan riepen ze “K56!”, en dan wist ik dat ik “Why Did You Do It” van Stretch moest draaien.
Een beetje zoals dat mopje over die stamgasten die altijd dezelfde grappen vertellen, en op een gegeven moment de moppen nummers geven zodat ze niet meer het hele verhaal hoeven te doen. Op een dag komt er een vreemde aan de bar die verbaasd ziet hoe de ene na de andere stamgast een nummer roept, waarop het hele café in lachen uitbarst. Hij vraagt om en krijgt uitleg van de barman, waarop hij, jolig geworden, opstaat en “356” roept, waarop opnieuw iedereen hard lacht en zijn buurman zegt “die kenden we nog niet”.
Maar ik dwaal af. Herman Brood, dusch. De vriendinnetjes waar ik zijn concerten vaak mee bezocht vonden hem en zijn band ook nogal spannend, geloof ik. Samen met tientallen andere dames stonden ze altijd vooraan met grote ogen het gebeuren op het podium gade te slaan. Een keer sprak hij ze vaderlijk toe. “Dames, jullie kijken allemaal zo bewonderend, maar weet wel dat ze maar in één ding geïnteresseerd zijn, en dat is dat kleine plekje tussen je benen.” De rode koontjes waren niet van de lucht.
Vandaar:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Tweet Tweet Tweet

Recently, Chez Lubacov

Gathering Dust

Categories