7-inch serie, deel 191

Home   /   7-inch serie, deel 191

(Deel 190 hiero)
Formosa – Wild One!
label: DMR
jaar: 1990
kant a: Wild One!
kant b:
Down in Rio
Formosa
Formosa – O.D. on Groove
label: Tink!
jaar: 1991
kant a:
O.D. on Groove
kant b:
O.D. on Groove (Instrumental)
Formosa
Ach, de herinneringen. Begin jaren negentig trok ik zeer veel op met twee bands: Hell Of A Smell, waar Hadassah de Boer bassiste was en waar ik poogde boekingen voor te doen, en Formosa, een viertal Engelsen die in de Bijlmer woonden. Hell Of A Smell zat in de hoek van de Kyussen en Black Sabbaths van deze wereld, en had een link met de Haarlemse “scene” van Gotcha! en Beatcream, met wie ze vaak samen optraden. De link met Gotcha! was vooral op het amoureuze vlak; met Beatcream hadden ze muzikaal meer gemeen en Hadassahs broer Hajo (die met HOAS’ gitarist Bas een ontwerpbureau begon – tegenwoordig doen ze het in Gummo) drumde bij de Haarlemmers. Formosa probeerde aan de bak te komen met een mix van pop en house, wat redelijk lukte.
Ontelbare keren ben ik met ze mee gegaan naar alle boerengaten van Nederland waar altijd wel de een of andere hooischuur op zaterdagavond tot discotheek annex jeugdsoos werd omgebouwd. Het was de tijd dat Underworld opkwam, en Steve, Dave, Andy en Richie waren ervan overtuigd dat het een perfecte tijd was voor Formosa. In hun enthousiasme wilden ze nog wel eens de werkelijkheid uit het oog verliezen. Meestal gebeurde dat tijdens verhitte monologen waarin luidkeels en met grote overtuiging werd verkondigd dat Underworld nog niet de teennagels van Formosa mochten schoonlikken, zo slecht als ze waren. De volgende dag werd dan steevast tussen de Alka-Seltzers door het publiek van de avond ervoor, dat weer niet in groten getale was op komen dagen, beschimpt en de zaal waar het optreden had plaatsgevonden tot de grond toe afgekraakt. De “cunts” waren dan meestal niet van de lucht.
Met de vier kon je ontzettend lachen. Vooral gitarist Dave was bijzonder scherp en hield van een geintje. Hij sampelde veel uit films en series (Dr. Strangelove, bijvoorbeeld, en Monty Python) en kon smakelijk anekdotes vertellen. Ik had hem min of meer gekoppeld aan een goede vriendin van me, maar dat was op zijn zachtst gezegd niet echt een succes – heb ik me altijd nogal schuldig over gevoeld, maar goed. Hij was ook nogal gevoelig voor grapjes over het jodendom. Op een keer hadden we het over voetbal en hij was voor ik weet niet meer welk Londens team. Voor de grap zei ik dat ik dat raar vond, dat ik dacht dat hij voor Tottenham zou zijn. Ik noemde maar een club. “Hoezo?”, vroeg hij ineens bloedserieus. “Nou ja, je ziet eruit alsof je uit Noord-Londen komt”, zei ik, want daar komt Tottenham Hotspur vandaan. Hij liep rood aan. “Wat bedoel je daarmee”, vroeg hij weer. Ik schrok, en zei, naar waarheid, dat ik er niks mee bedoelde, dat ik zo maar wat zat te dollen. Bleek dus dat er in Noord-Londen een hoop joden wonen, en dat de Spurs zo’n beetje het Ajax van Engeland was, qua “jodenclub”. Dat viel dus verkeerd bij onze Dave.
Een tijdje later werd de groep gescout door twee gasten uit Duitsland die voor BMG werkten. Ze kregen een contract, en de managers kwamen een paar keer naar Amsterdam om teen en tander door te nemen. Toen we ze op een dag afzetten bij hun hotel, zwaaiden ze naar ons terwijl we wegreden. Aangezien het Duitsers waren, waren de Formosaatjes al sowieso achterdochtig, maar die dag was Dave er maar moeilijk van te overtuigen dat de wuivende rechterarmen van de (overigens Russische) A&R-managers niet de Hitlergroet brachten, maar gewoon “tot ziens” betekenden.
In de maanden voordat ik naar Spanje verhuisde, begin 1994, zijn we elkaar een beetje uit het oog verloren. Via via hoorde ik dat ze naar München verhuisd waren, en dat was het wel zo’n beetje. Toen ik laatst Steve Formosa googelde kwam ik o.a. bij de Business English Academy uit, en wie kijkt daar ietwat verlegen in de camera? Jawel. Dat is nogal een verandering. Hij en Dave hebben schijnbaar ook nog een band gehad met de naam Hunting Cows (een woonboot in de rosse buurt, yeah right 😉), maar die ken ik verder niet.
Deze singles heb ik van Steve en Dave gekregen. Ze twijfelden nog of ze me “Wild One!” zouden geven, want ze geneerden zich er nogal voor. Niet geheel onterecht. Maar ja, probeer mij nog maar eens een 7″ afhandig te maken als ik hem al in mijn gulzige klauwtjes heb. “O.D. on Groove” draaiden we veel op Amsterdam FM, en ik vond het best een leuk nummer. Net als dat ik hun door BMG Duitsland (de Nederlandse afdeling wilde er niet aan. Cunts) uitgebrachte album nog best aardig vond. Ik denk dat er meer in zat, maar volgens mij hebben ze er veel te veel aan gesleuteld in die piepkleine studio die ze, tussen De Bijlmer en München in, in de Witte de Withstraat hadden ingericht. Te veel gesleutel kan tot bloedeloosheid leiden. Niet dat Sungod een bloedeloze plaat is. Er staan een aantal nummers op die ik nog steeds goed vind, maar een Dubnobasswithmyheadman was het zeker niet.

4 thoughts on “7-inch serie, deel 191

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Tweet Tweet Tweet

Recently, Chez Lubacov

Gathering Dust

Categories