7-inch serie, deel 117

Home   /   7-inch serie, deel 117

(Deel 116 hiero)
De La Soul – Me Myself and I
label: Tommy Boy
jaar: 1989
kant a: Me Myself and I
kant b:
Brain Washed Follower
www.myspace.com/delasoul
De La Soul
Hee, ik zie daar een deur openstaan! Laat ik hem eens intrappen: De La Souls “Me Myself and I” was een openbaring. Rap mocht ook vrolijk zijn! Bloemetjes! Dansende meisjes! De zon schijnt! Kijk! Een regenboog! En die samples dan? Funkadelic, wow. Nooit van gehoord, toen, maar dat veranderde snel. Door De La Soul werd ik groot fan van George Clinton en de zijnen, en hoort het album Funkadelic (waarop er van P-funk trouwens nog geen sprake is) tot mijn favoriete albums aller tijden.
De La Soul live was ook fantastisch. In tegenstelling tot veel van hun collega’s, die zich al.le.maal bedienden van de clichés die ook nu nog in zwang zijn – het wave your hand in the air-gedoe, door de Disposable Heroes Of Hiphoprisy steevast aangevuld met and show me your armpit hair, wat ik altijd heel grappig vond. Bij mijn eerste rapconcerten was dat nog leuk, maar het verveelde al snel. De La Soul deed dat niet. De eerste shows die ik van hun zag waren heel basic, zoals het hoort: two MCs and one DJ. Het geluid stond goed afgesteld (de mics niet zo achterlijk luid in vergelijking met de muziek) en ze rapten gewoon heel goed. En Maseo was een fantastische dj.
De laatste keer dat ik ze zag was een paar jaar geleden, en het deed me verdriet dat ook zij vervielen in de clichés die ze zelf altijd geparodieerd hadden. Maar goed, je wordt ouder en gemakzuchtiger, denk ik dan maar. Na het eerste album Three Feet High and Rising (dat zo verschrikkelijk slecht geperst is dat je de tracks haast niet kunt draaien op feestjes, omdat alle knoppen op 11 moeten om er een beetje geluid uit te krijgen) kwam De La Soul Is Dead, dat even ironisch is maar waar ook het positivisme hier en daar plaatsmaakte voor hardere kritiek op de richting die de hiphop aan het uitgaan was. Maar tracks als “Bitties in the BK Lounge” blijven hilarisch.
Daarna heb ik ze niet meer heel erg gevolgd, hoewel ik wel de albums bleef kopen, tot een paar jaar geleden. AOI: Bionix is de laatste die ik gekocht heb, The Grind Date heb ik niet en het meest recente The Impossible: Mission TV Series – Pt. 1 heb ik als promo gekregen, maar die vind ik niet zo goed. Three Feet High and Rising blijft mijn favoriete De La Soulplaat. Eens kijken of ze die niet opnieuw uitbrengen op een betere persing, dan koop ik hem meteen.

2 thoughts on “7-inch serie, deel 117

  1. Ha, dank voor de herinneringen.
    Ik kan me nog beter een ander nummer van ze herinneren, geen hit geworden maar stomtoevallig aanwezig in een opgenomen aflevering van curry & van inkel, eind jaren tachtig, die ik grijs draaide op mijn krantenwijkje.
    Say no go: http://youtube.com/watch?v=DGAJv6hdYXU
    Ik heb nog steeds geen idee waar de tekst over gaat maar de backing track is geweldig, die bas vooral.
    (kan ik nog volhouden dat ik niet van hiphop houd?)

  2. 🙂 wel als het de bas is die het hem doet – die is van hall & oates. het nummer gaat over het probleem van de crackbaby’s, trouwens.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Tweet Tweet Tweet

Recently, Chez Lubacov

Gathering Dust

Categories