7-inch serie, deel 103

Home   /   7-inch serie, deel 103

(Deel 102 hiero)
The Cramps – What’s inside a Girl?
label: Big Beat
jaar: 1986
kant a: What’s inside a Girl?
kant b:
Give Me a Woman
www.thecramps.com
The Cramps  The Cramps
The Cramps – Ultra Twist!
label: Creation
jaar: 1994
kant a:
Ultra Twist!
kant b:
Confessions of a Psycho Cat
The Cramps
Het eerste dat ik van The Cramps hoorde was Gerwins lp van A Date with Elvis, waarop “What’s inside a Girl?” staat. Sinds de tijd dat ik mijn vader, een Johnny Cash-fan, voor het laatst bezocht had had ik niet zo veel meer naar rock-‘n-roll geluisterd. Bij ons thuis stond of Hilversum 3 op, met de Tros (“Adjeeeeuh patatjeeeeuh, tsjoe! Tsjoe!”, “Hallooo Tommie Mulderrr!”, dat werk) als grote favoriet van moeder, of Gladys Knight and The Pips en aanverwanten, ook weer van moeder. Als ze niet thuis was wilde mijn Spaanse nieuwe vader nog wel eens Camarón de la Isla op te zetten (wat mijn moeder steevast classificeerde als “kattengejank”, tot grote ergernis van pa en mij), maar het gebeurde zelden dat mama er niet was als pa thuis was.
En in mijn blauwverlichte kamertje klonk alleen “rare muziek”, geen ouderwetsche rock-‘n-roll.
Dus The Cramps kwamen bij mij een beetje uit de lucht vallen, maar wel als een welkom geschenk. Het was ook meteen de aanleiding om te gaan graven naar andere rock-‘n-rollvormen als rocka- en vooral psychobilly. Batmobile (volgens mij was er een connectie met de school waar ik op zat, de KSE, dat een van die gasten daar ook had gezeten of zoiets), The Meteors, wijlen Hasil Adkins en The Legendary Stardust Cowboy, het werden favorieten. Een keer zijn we naar een psychobillyfestival in Dendermonde geweest volgens mij, maar ik weet er niet veel meer van, alleen dat het héél wild was.
The Cramps heb ik wel vaak live gezien, altijd feest met die gekke Lux Interior die de microfoon in alle gaten van zijn lichaam probeerde te proppen en op het balkon van Paradiso klom om er weer af te springen, en de keer dat ik voor het eerst kennismaakte met Dikke Dennis die spectaculair ging stagediven door een aanloopje te nemen en zich afzette op een monitor voor extra sprongkracht, waarop het publiek uiteen ging als ware Dennis Mozes en de mensenmassa de Rode Zee. En Poison Ivy die daar dan stoïcijns op stond te kijken, strak doorspelend met een peuk aan de lippen en heur bakkes op menstruatiepijn.
Ten tijde van “Ultra Twist!” heb ik nog als tolk gefungeerd bij een telefonisch interview dat Murky en Eva van Alehop! met Poison Ivy deden voor Beat Generation, een blaadje waar ik ook voor schreef, vanuit het luxe hoofdkantoor van Sony España. Ik dacht dat het een chagrijnig mens zou zijn maar ze was heel vriendelijk en vrolijk. Toen Murky begon te kakken op major labels als Sony en Ivy hard lachend met hem meedeed vroeg promomeisje Silvia vriendelijk doch dringend of hij het aub over de nieuwe plaat kon hebben.
De b-kant van “What’s inside a Girl” is overigens oorspronkelijk van Walter Jacobs (op de single: Willie Jacobs) en staat als bonustrack op de heruitgave op cd van A Date with Elvis en ook de b-kant van “Ultra Twist!” is als bonusnummer toegevoegd aan de cd Big Beat from Badsville.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Tweet Tweet Tweet

Recently, Chez Lubacov

Gathering Dust

Categories