Radiohead

Home   /   Radiohead
Radiohead

Gisteren voor het eerst Radiohead live gezien. Ik ben door mijn werk in de bevoorrechte positie dat ik vrijwel nooit hoef te betalen voor concerten, dus ik schrok me de k-k-k-k-kènkerrrrr toen ik de kaartjes betaalde. Vroeger toen ik nog rebels was spuugde ik altijd op mensen die zo decadent waren dat ze dergelijke bedragen voor een concert neertelden. Watskeburt?
Anyways.
Willy Mason was het voorprogramma! Willy Mason! Een van de mooiste platen van 2005 is van Willy Mason. Kort optreden, en waar wij stonden was het ge-yap-yap-yap van het publiek beter te horen dan Willy’s stem, maar toch goed.
Radiohead en ik zijn nooit echt vrienden geweest. Vroeger toen ik nog rebels was was ik nogal anti-Radiohead, omdat ik spuugde op het soort mensen dat van hen hield. Die zag ik namelijk altijd in clubs die ik frequenteerde in Madrid, en ik vond ze heel vervelend. Van die nare indiepoppers die een ernstig gezicht opzetten als ‘Creep’ werd gedraaid en dan heel hevig gingen dansen, met lichaam dat sprak van ernstige psychische problemen, escapisme aan hun dagelijkse realiteit van ouders die eisten dat ze om 1u thuis zouden komen van het uitgaan en hen twee weken huisarrest oplegden omdat ze een navelpiercing hadden of een dolfijn met een neusring op hun rechterschouderblad hadden laten tatoeëren. Maar die eigenlijk als enige probleem hadden dat ze hun vader niet konden bellen midden in de nacht om hem om meer geld te vragen, want ze hadden alles al opgemaakt aan ghb en cola met namaakbacardi erin.
Vond ik dan.
En dus had ik een vooroordeel tegen Radiohead. Erg hè?
Nu moet ik wel zeggen dat ik Pablo Honey en OK Computer ook niet zo heel goed vond. Maar ja, ik luisterde er dan ook maar een paar keer naar.
Kid A was de eerste plaat van Radiohead die ik goed vond en kocht. Dubbel 10″ vinyl, mooi. Maar daarna niks meer. Geen Amnesiac, en ik weet niet eens wat daarna nog kwam. Ze zitten niet in mijn bloed, zullen we maar zeggen.
Toch heb ik wel altijd een beetje het gevoel gehad dat ik ze nog eens live moest zien, en gisteren was het dus zo ver.
Viel me helemaal niet tegen. Het meisje was onwel geworden dus we hadden al vrij snel een plaats gezocht op de tribune van de Bierhal, en ik vond het behoorlijk goed. Veel nummers kwamen me vaag bekend voor, uit die clubs waar al die mensen kwamen waar ik op spuugde, natuurlijk, en die van Kid A kon ik zelfs mee, eh, jengelen. Goede lichtshow, en meneer was in een goede, soms zelfs spraakzame bui. Dat is wel eens anders geweest, heb ik begrepen.
Trouwens wel een perfecte plek om bootlegs op te nemen, die Bierhal. Goed geluid hoor.

Posted in txt

Tweet Tweet Tweet

Recently, Chez Lubacov

Gathering Dust

Categories