K-k-k-k-kenkerrrrrrrrrr

Home   /   K-k-k-k-kenkerrrrrrrrrr

Eigenlijk he. Eigenlijk vind ik dat ik me niet zo moet ergeren. Het leven zou er waarschijnlijk een stuk beter uitzien als ik me niet zo zou ergeren. Maar ja. Ik hou er nu eenmaal van om te schelden. Op alles en iedereen. Inclusief mezelf natuurlijk. Maar vooral op anderen.
Ik ben er ook vrij goed in, schelden. Hier ben ik een baas in het schelden. Wat op zich niet zo heel moeilijk is, want Vlamingen zijn over het algemeen een stuk zuiniger met hun scheldwoorden dan wij Ollanders. Minder luidruchtig ook.
Dat vind ik vreemd, want schelden dient in mijn ogen hartgrondig en met harde, onaangename stem te gebeuren. Anders komt de boodschap niet over. Stel je een zuchtmeisje voor dat met een lieflijk hees stemmetje “die Frank Snoeks is een vieze gore kut-psv’er, dat-‘ie oprot naar Talpa met zijn geouwehoer” in je oor fluistert. Dat heeft effect, maar niet het effect dat je met schelden beoogt.
Frank Snoeks. Frank Snoeks met zijn filosofietjes. Zijn dodelijk vermoeiende filosofietjes. Over hoe de ploeg tegen zichzelf zou strijden. Over hoe veel beter het was, zes maanden geleden. Oh ja, zes maanden geleden was het fris, straalde het spel vreugde uit. Oktober en november, toen was het fantastisch. Vorig jaar herfst, geweldig was het toen. Toen spatte het enthousiasme van het veld. Toen stapten de mensen met een brede glimlach van de tribune naar huis. Of naar het café, of het restaurant, want in Spanje eten ze heel laat. Maar ja, dat was oktober, en dit is april. Dat is bijna een half jaar, maar een wereld van verschil, want in oktoob.
De rest heb ik niet meer gehoord, want ik heb gezapt naar Sporza. Naar Frank Raes, en die is onuitstaanbaar. Maar zelfs vriend Koen was het er mee eens: liever nog de ‘speciale’ humor van Frank Raes dan dat hemeltergende geleuter van Frank Snoeks. Hij is godbetert nog erger dan Evert ten Napel. En laat me niet beginnen over Evert ten Napel. Nee, echt.
Wel gezorgd dat we het gezwollen porem (denk Elvis net voordat hij naar de plee ging om dood te gaan) van Carl Huybrechts niet te veel in beeld kregen na de wedstrijd.
En dan nog iets: die reclame voor Minute Maid met sinaasappelen die zogenaamd uit Brazilië komen. Dat die gast de koelkast opent en er een of ander salsa-achtig riedeltje uitkomt, iets pseudo-Cubaans voor toeristen. En dat-‘ie dan een post-it op de fles plakt voor zijn vriendin met de vraag “Waarom samba?”.
De eerste keer dat ik die zag dacht ik dat ze een post-it op de fles zou plakken met als antwoord “Nee lulhannes, dat is geen samba. Wat denk jij, er zit een trommeltje in, dat is Braziliaans? Het is gewoon een of ander salsa-achtig riedeltje, iets pseudo-Cubaans voor toeristen. Jij muzikaal onbenul! Ik maak het uit. Oprotten jij, met je samba!”
Maar nee. Het antwoord luidde “Komt uit Brazilië”. Waarop de onbenul weer een post-it achterlaat met “De koelkast?” en zij weer een met “Nee! De sinaasappels!”, en dan vallen ze elkaar lachend in de armen.
Lam Gods, dat de zonden der wereld wegneemt, verlos ons van reclame-onbenullen en slechte voetbalcommentatoren!

Posted in txt

10 thoughts on “K-k-k-k-kenkerrrrrrrrrr

  1. Dave; cum laude gepromoveerd aan de Archie Bunker Universiteit op de humanitaire wetenschappen. Het was een tijdje behelpen met audiostreams en cd-besprekingen, maar eindelijk doet hij weer vwaarvoor we hier gekomen zijn.

  2. een pessimistische optimist?
    een optimistische pessimist?
    of een echte optimistische optimist?
    🙂

  3. kop op dave.
    Ik bel je toch af en toe. 🙂
    zal ik je nog eens mee vragen naar een feestje? liefst corporate…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Tweet Tweet Tweet

Recently, Chez Lubacov

Gathering Dust

Categories