Het is tijd voor een gedicht

Home   /   Het is tijd voor een gedicht

Het is vandaag Gedichtendag. Ik ben niet zo van de gedichten. Ik had ooit een bundel van Remco Campert, ‘Dit gebeurde overal’, die ik fantastisch vond, maar ik ben hem kwijt. Britta, heb jij die nog? (Britta leest Chezlubacov nooit, dus als ze niet antwoordt, dat jullie dan niet op haar gaan schelden in de comments).
Er stond er een in die mijn favoriet was. Is. Ik ken hem zelfs van buiten, ongeveer in ieder geval:
Liefde smelt als sneeuw
wordt door de aarde opgezogen
komt weer naar boven
manen zonnen later
als de kleur van gras
of de geur van schimmel in een kelder
Wat is uw favoriete gedicht?
www.gedichtendag.org

Posted in txt

6 thoughts on “Het is tijd voor een gedicht

  1. Ga toch voor jouw stadgenoot Elsschots ‘Het Huwelijk’ vanwege het klassieke “Tussen droom en daad…”.
    Maar Marsman vind ik ook altijd wel mooi. Lekker vet en zwaar op de hand:
    Lex barbarorum
    Geef mij een mes.
    ik wil deze zwarte zieke plek
    uit mijn lichaam wegsnijden.
    ik heb mij langzaam recht overeind gezet.
    ik heb gehoord, dat ik heb gezegd
    in een huiverend, donker beven:
    ik erken maar éen wet:
    léven.
    allen, die wegkwijnen aan een verdriet
    verraden het en dat wìl ik niet.

  2. nu even serieus (dat was mijn evil twin … )
    Van de 16e eeuwse filosoof, dichter Dirck R. Camphuysen:
    Ach! waren alle Menschen wijs,
    En wilden daarbij wel!
    De Aard waar haar en Paradijs,
    Nu isse meest een Hel.
    Het is een klein gedicht wat op de muur staat van het ‘Spinozahuisje’, de woning van de 17e eeuwse filosoof Benedictus de Spinoza. Iedere dag liep ik er langs op weg naar de lagere school.
    Die dude had het al in de gaten.

  3. ik denk aan:
    In het diepst van mijn gedachten ben ik iemand
    die in het gras zit
    en steentjes gooit
    en denkt:
    ik wil niet meer.
    Maar het diepst van mijn gedachten:
    wat heb ik daar te zoeken…
    ik moet daar helemaal niet zijn!
    Láát mij maar die steentjes gooien
    in die groene sloot
    met die morbide waterlelies en die onsterfelijke rietpluimen –
    ik ben ergens anders,
    aan de rand van mijn gedachten –
    ik wankel
    en wil altijd meer.
    XXX

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Tweet Tweet Tweet

Recently, Chez Lubacov

Gathering Dust

Categories