Dinsdag 19 – donderdag 21 september 2006, Gallipoli

Home   /   Dinsdag 19 – donderdag 21 september 2006, Gallipoli
bootjes Gallipoli

Waar gaan de mensen die hier wonen op vakantie? Toen ik in Spanje woonde had ik altijd het gevoel dat ik nooit meer op vakantie hoefde, dat moeten die mensen hier toch ook hebben lijkt me. Of zouden ze naar een lelijke regenstad in het noordwesten van Europa gaan voor de lol?
Het eten is overal goed tot zeer goed, op een restaurant na, waar de maaltijd net zo vreugdeloos is als de ober die het serveert. Gallipoli is een klein vissersdorpje. Het oude gedeelte ligt op een schiereilandje en is een doolhof van steegjes. Ik denk dat er zo’n 800 mensen wonen, misschien 1000. Er zijn ongeveer vier kerken en zes kapelletjes per straat, ongelofelijk. De meeste indruk maakt een kerk met een grote doodskop op het dak. Een man legde uit dat de kerk gewijd is aan de doden, maar verder verstond ik hem niet zo goed. Mijn Salentijns is niet meer wat het geweest is.
Er is een pleintje waar veel restaurants en barretjes en winkeltjes met dingetjes voor toeristjes zijn. Eén restaurant is fantastisch, met cucina típica, met per gang een andere soort olijfolie. En behoorlijk hevige streekwijnen. (In het toeristenboekje staat dat de traditionele wijnen van Puglia vroeger werden gebruikt om de lichtere wijnen uit het noorden mee te versnijden.) Yeah baby.
Ik ben nogal bezig met de taal. Ik versta het meeste gewone Italiaans wel en ik kan me er met een beetje fantasie en veritaliaanst Spaans redelijk redden, maar ik vind de dialecten zeer interessant. Het dialect vcan hier versta ik niet, het doet me een beetje denken aan het Corsicaans, maar er schijnt in sommige delen van Salente (het zuidelijke deel van Puglia) een soort Grieks te worden gesproken.
Ik vergelijk het Italiaans voortdurend met Spaans. Er zijn toch vreemde verschillen hier en daar. Ik zie overal affitasi staan, en denk de hele tijd aan scheren. Afeitarse in het Spaans is “zich scheren”, hier betekent affitasi “te huur”. En waarom heet voetbal hier calcio? Overal heet het voetbal, behalve natuurlijk in de VS, maar wie neemt het Amerikaanse voetbal dan ook serieus? Ik wil Italiaans leren. En alle Italiaanse dialecten.
Langs de “promenade” van Gallipoli liggen een hoop bars en terrassen, en er is er een waar ik speciaal van moet huiveren. Het is zo’n stijlvol terras, met rieten designstoelen en doeken die losjes hangen, en er klinkt muziek die halverwege de jaren ’90 op van die Café del Mar-compilaties gepleurd werd, van die foute wat-zijn-wij-onwijs-gaaf-en-hip-en-de-zon-komt-alleen-op-dit-strand-zo-mooi-op-muziek. En dan staat er ook nog een bord waarop het concept van de bar wordt uitgelegd, iets met new age, lounge en ambient, en het evenwicht in de energiestromen. De vissers van Gallipoli zullen er helemaal tot rust kunnen komen. Langs de kust ten zuiden van Gallipoli ligt ook zo’n hippig terrasje, met beachvolleyballende jongens en meisjes met hele mooie en hele grote zonnebrillen op.
Ik voel mijn wangen gloeien als ik terugdenk aan de dagen dat ik zelf meedeed aan die ongein, back in the day in Madrid met David en de boys van Ama Records, en de pseudo-hippies die in de Kasbah hingen.

regenwolk Gallipoli

Ondertussen ben ik ‘s avonds laat ook de Miss Italia-verkiezing aan het volgen op RaiUno. Ik maak het schatje iedere keer wakker met mijn geproest, wat is dat geweldige televisie. Al die mooie meisjes die een dansje doen, of een gedicht voordragen, bij wijze van persoonlijke touch, om aan te geven dat er meer is dan allen hun killer bod en oogverblindende Colgate-glimlach. Dat er dan een bikinibabe een stuk uit “De hel” van Dante staat voor te dragen, zien is geloven. En als er een moet worden uitgekozen om haar kunstje te doen, klinkt “We Will Rock You” van Queen, en op de beat doen de meisjes twee klopje op het hart gevolgd door een vingerknip. En glimlachen, tanden bloter dan hun benen.
Ik heb mijn renschoenen meegenomen omdat ik niet helemaal ongetraind aan die Singelloop wil meedoen. Door een ontstoken pees in mijn linkerarm is de laatste weken sowieso weinig terechtgekomen van sporten dus ik moet van mezelf tenminste twee keer gaan hardlopen. De eerste keer gaat niet al te best, ik hou het net een halfuur vol, maar ben dan ook veel te hard begonnen. De volgende loop ik een uur, gaat een stuk beter. Ik maak me niet zo heel veel zorgen over de Singelloop, moet wel lukken.

Posted in txt

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Tweet Tweet Tweet

Recently, Chez Lubacov

Gathering Dust

Categories