De laatste weken was ik vooral onder de indruk van

Home   /   De laatste weken was ik vooral onder de indruk van

MogwaiMr. Beast [PIAS]
Nooit heel erg fan geweest van deze band, niet omdat ik het niet goed vond, maar op de een of andere manier luisterde ik er gewoon nooit naar. Waarom deze dan wel? Ik weet het niet. Ik las dat er een nieuwe aankwam en besloot slsk aan te slingeren. De eerste keer dat ik hem luisterde was op kantoor, maar dat is niet echt een goede plek ervoor, dit moet je tot je laten komen zonder dat je bezig moet zijn met iets triviaals als werk. Het drumgeluid doet me denken aan Shellac. Misschien is dat wel een goede duiding: ergens tussen Shellac en Tortoise in. Mooi en noisy.
Ik kreeg de cd opgestuurd, later. Mooi doosje, mooi artwork. De dvd die erbij zit heb ik nog niet bekeken.
Ariel Pink’s Haunted GraffitiHouse Arrest [Paw Tracks]
Bijna alles wat ik hoor van Ariel Pink vind ik prachtig. Vreemd: de man zingt soms zo vals als de krolse kat die tot afgelopen dinsdag ons kantoor teisterde met heur gekrijs. De liedjes komen hortend en stotend uit een apparaat dat waarschijnlijk een imitatie-Casio is uit een tijd die de Belgen ‘de jaren stillekes’ noemen, de synthesizer heeft zijn beste tijd gehad en het geheel klinkt alsof het uit een kortegolfradio komt.
Ik ben verzot op het geluid van kortegolf- en AM-radio. Ik weet niet goed waarom, maar ik krijg er een warm gevoel van. Een vage notie van hoe ik genoot van het luisteren naar de voor mij toen nog onverstaanbare Spaanse radio, als we op vakantie gingen naar het land van mijn stiefvader, of gewoon thuis op zondagochtend, de Ko de Boswachter Show (hoewel dat gewoon op Hilversum 1 of 2 werd uitgezonden, FM dus).
En ik hou van de hak-op-tak-constructies van de songs. Toen ik in een vorig leven zong bij de Spaanse Solex probeerden we dat ook altijd, alleen lukte het nooit echt om het goed te laten klinken. Dus maakten we er maar gewoon iets garagerockerigs van. Tegenwoordig kunnen ze het trouwens wel, check hun plaatjes op het fantastische label Alehop! maar eens, als je ze kunt vinden.
Maar dit uiteraard geheel terzijde.
Aan zijn nieuwe plaat, of beter gezegd: nieuwe heruitgave van, House Arrest ben ik nog niet zo gehecht als aan The Doldrums. Hij is iets meer Beach Boys dan Bowie, deze, en, zoals Joris ook zegt ik vind hem te lang (dat vindt J ook van The Doldrums, maar daar ben ik het niet mee eens – die kan ik drie, vier keer achter elkaar luisteren), maar ik vind hem nog altijd yummie. Einde mei staat hij bij ons in da club, ik ben een beetje bang dat dat wel eens op een teleurstelling zou kunnen uitdraaien, maar goed. Wat moet, dat moet.
Françoiz Breut live in Théâtre Molière, Brussel
Guuz bracht me aan de Breut. Een zuchtmeisje dus, maar dan wel een met een aardig paar kloten. Ik ken alleen Une saison volée, haar laatste album. Guuz hoort de vorige nog liever, schijnt, die moet ik dus nog eens opduikelen. Françoiz speelde in een wonderlijk oud theatertje dat verstopt zit in de catacomben van een wanstaltige wolkenkrabber à la européenne (dwz hij krabt de wolken niet zoals in Amerika, doet alleen net alsof) aan de Naamse Poort in Brussel. Er speelden twee bandjes in het voorprogramma: het Belgische Mièle, waarvan de drummer ook bij Françoiz speelde, was erg leuk. Een mix van Franse yé-yé met wat Stereolab en een toefje noise. De zangeres speelde trombone, keyboards, gitaar, bas, drums en harmonica, hoewel niet allemaal tegelijk; over Superflu kan ik kort zijn: een behoorlijk saaie variant op Mièle. Ze hadden niet eens een zangeres die trombone, keyboards, gitaar, bas, drums en harmonica speelt.
Françoiz was tof. De nummers van Une saison volée kwamen goed tot hun recht in de ouderwetse theateromgeving, ze had een goede band bij zich en babbelde vrolijk met haar publiek. Er werd veel gespeeld met effecten, vooral door de gitarist die het probleem van de meerdere gitaarlijnen die op plaat zo makkelijk vast te leggen zijn goed oploste. Juffrouw Breut had ook een ouderwets platenspelertje bij zich dat ze gebruikte om intro’s te maken aan een paar liedjes, met de bekraste vinylplaten die ze in haar koffertje had. Soms gebruikte ze die ook als een soort sampler en een enkele keer om mee te scratchen. Er straalde een hoop spelplezier van het podium, en warmte, wat wel nodig was want de verwarming was uitgevallen.
Henry Rollins‘ gesproken-woordshow in de Arenberg, Antwerpen
Wat een sympathieke gast is die Henry toch. En wat kan hij lullen. Tweeëneenhalf uur non-stop, en het vliegt voorbij. Natuurlijk waren er de bij Amerikaanse artiesten die in Europa optreden gebruikelijke excuses voor zijn president en regering, waarvan ik eerst dacht “oh jee, daar gaan we weer”, want Bush-grappen zijn nu wel een beetje 2001. Maar hij deed dat wel okee. Zijn Bush-imitatie is griezelig goed, inclusief de dommige gezichtsuitdrukking. Verder vertelde hij zeer vermakelijk over zijn belevenissen op zijn vele reizen. Vooral het verhaal over zijn trip op de Trans-Siberiëlijn was hilarisch.
En al die tijd heeft hij geen slokje water genomen. Ongelofelijk.
Nicole Willis And The Soul InvestigatorsKeep Reachin’ up [Timmion]
Ik zag laatst die Leo Blokhuis, rots in de branding van Matthijs van Nieuwkerk, een verhaal afsteken over hoe soul weer in opmars is. Tenminste, dat probeerde hij. Maar Candy Dulfer zat in de studio en die begon onmiddellijk, en heel terecht, bezwaar te maken. Blokhuis was een beetje gepikeerd, want dat is hij niet gewend natuurlijk, een weerwoord, en al helemaal niet van iemand die ook verstand van zaken heeft. Wat dat betreft heeft hij wel een goeie aan Matthijs, die vooral heel goed kan doen alsof hij verstand van muziek heeft.
Anyway, die Blokhuis zat dus te zagen dat er geen soul meer wordt gemaakt, wat natuurlijk gelul is. Alsof er nooit een Jill Scott is geweest, of D’Angelo, of hoe heet ze, die dikke, die ex van D’Angelo, om maar wat te noemen. Daar begon Candy ook over, en dan met zo’n lachje, “wat klets jij nou weer Blokhuis, ga een plaatje van The Byrds opleggen of zo en vertel een leuke anecdote over de herkomst van die twaalfsnarige gitaar”. Maar Leo legde al fronsend en stotterend uit dat hij het had over soulplaten die klinken alsof ze in 1967 zijn opgenomen. Candy hield dan maar wijselijk haar mond, maar dat lachje bleef.
Hij had het bedoeld als de perfecte introductie van Candi Staton, die een nieuwe plaat uit heeft op Honest Jons. Dat is trouwens een fantastisch label, jongelui. Behoorlijk aan de prijs, tenminste de vinyls, maar dan heb je ook wat. Moondogs The Viking of Sixth Avenue, Tony Allens Lagos No Shakin’, Candi Statons His Hands, heruitgaven van verschillende moeilijk te vinden reggae- en Afrobeat-killers, zo goed als alles op dat label is de moeite waard.
Maar ook dit geheel terzijde.
His Hands van Candi Staton dus. Mooi plaatje inderdaad, Leo, maar als je het over nieuwe platen hebt die klinken alsof ze in 1967 zijn opgenomen, dan moet je die van Nicole Willis eens horen. Schitterende Motown-achtige songs met die galm die je ook hoort op de platen van de Supremes toen Diana Ross nog bij ze zong. En die band! Uit Finland! Woe!
Alice Russell live in Bozar, Brussel
Ik werd door Jo meegenomen naar een corporate feestje van een niet nader te noemen frisdrankmerk, en corporate was het. Toen we de Bozar binnenliepen was mijn eerste reactie “wegwezen hier”. Allemaal mid-twintigers die gekleed waren alsof ze tegen de veertig liepen, alsof we op een gala van de Leidse corpsballenvereniging waren beland. Jo zei dat ik me niet zo aan moest stellen en wees me op de rijen en rijen met tafels die werkelijk overvol stonden met vreten. Gratis vreten. Sushi, taco’s, zeevruchten, loempia’s, stukken rauw vlees. Een heel veel drank. Allemaal gratis. Sukkels die wij zijn, waren we een uur daarvoor bij de Chinees eten gaan halen, dus mijn pens was vol, en tegenwoordig probeer ik een beetje te letten op mijn voedselinname.
We waren gekomen voor Alice Russell, fantastisch zangeres te Londen. Kent u die versie van ‘Seven Nation Army’ die klinkt alsof ze het origineel is uit 1967 (daar gaan we weer) van het White Stripes-hitje? Nostalgia 77 heeft die gemaakt, en Alice Russell zingt daarop. Ze heeft vorig jaar haar tweede album My Favourite Letters uitgebracht, en zingt op veel platen van heel veel andere artiesten een moppie mee. Zoals op Step It up van het Australische The Bamboos, ook een fijn schijfje vol Meters-funk, klinkt alsof het in 1967 is opgenomen (Leo Blokhuis heeft gelijk! De soul is terug! En wat is op met dat “Funky Meters”? Lam man). Als je haar ziet zou je het niet zeggen (ze zag er in Brussel uit als een jolige Britse bejaardenverzorgster) maar ze heeft een strot waar je een uit de kluiten gewassen stad aan de zuidelijke kust van de VS mee kan wegblazen.
Het optreden heb ik met het plaatsvervangend schaamrood op de kaken aanschouwd. Want de mensen achter mij, dus Alice’s publiek, waren hoegenaamd niet geïnteresseerd in de zangeres en haar de pannen van het dak spelende band. Te veel afgeleid door de gratis sushi, roze champagne en de schittering van de juwelen en het gel in de haren van de heertjes. Of eigenlijk überhaupt niet geïnteresseerd in muziek. Tenzij ze het kennen van Q-Music, natuurlijk. Want bij de toegift, inderdaad, ‘Seven Nation Army’, draaiden de speknekken ineens richting podium. Tot dat moment had telkens slechts een vijftiental mensen geapplaudiseerd. En dan overdrijf ik een beetje, want waarschijnlijk waren het er veel minder.
En dan tóch een goede show neerzetten he. Dat vind ik nou knap.

Posted in txt

6 thoughts on “De laatste weken was ik vooral onder de indruk van

  1. Luba, ik blijf dat met gemeende nteresse volgen. Zo leert een mens nog eens iets.
    By the way morgen, dinsdag, zit Bill Frisell ( elect. guitar) met strijktrio in A’pen ( Luchtbal). ‘k Zal er zijn. Frisell , http://www.billfrisell.com/ crëert nu ineens – na jaren relatieve voorspelbaarheid ( ” family to feed”) – nu weer muzikaal / sonorich” avontuur, zoals hij dat eerder eindeloos deed.
    Als je de site beziet ( zie ” tour”) dan merk je dat er tussen vandaag ( Lubliana) en overmorgen ( Barcelona) … niks vermeld wordt.Het is A’pen, heb ik gemeld aan de één of andere ” hoge” cultuurfunctionaris van A’pen, hij / zij heeft niks ondernomen.

  2. live kan pink ofwel heeeeeeeeeeeeeel erg tegenvallen, of een beetje meevallen. volgens mij, het is gewoon geen livemuziek denk ik. te verborgen achter mystiek

  3. Rake opmerking over het uiterlijk van Alice Russell, methinks. Valt me op dat met name britse zangeressen er in mijn gedachten veel, nou, geiliger uitzien dan irl. Neem Dani Siciliano. Of Vanessa Freeman. Of Bembe Segue.Wat is op met dat>?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Tweet Tweet Tweet

Recently, Chez Lubacov

Gathering Dust

Categories