Jurgen Tiekstra

Home   /   Jurgen Tiekstra

1 paul simon – duncan
2 oasis – slide away
3 blur – blue jeans
4 nirvana – paper cuts
5 dEUS – for the roses
6 the smashing pumpkins – today
7 jeff buckley – grace
8 built to spill – carry the zero
9 belle and sebastian – like dylan in the movies
10 radiohead – let down
11 elliott smith – waltz #2 (XO)
12 my morning jacket – nashville to kentucky
13 the strokes – alone, together
14 the frames – in the deep shade
15 miles davis – john mclaughlin
comment[aar]:
1 – paul simon. het begon op de basisschool. voor bezoekende meisjes liet ik mijn schele aapje BEN ‘duncan’ playbacken op het ritme van mijn knie.
2 – de rock ‘n roll van het eerste album van oasis raakt me nog steeds als fris en energiek. slide away is de melancholie van debuut ‘definitely maybe’. de larmoyante schreeuw van een hersenloze zanger met een rauwe strot. oasis heeft alles kapot gemaakt. de mythische oasis van ‘definitely maybe’ en ‘what’s the story? (morning glory)’ zal ik echter nooit vergeten, hoever ik ook ben af komen te staan van grote kinderen en oudere jongeren.
3 – een zachte meezinger van het tweede album ‘modern life is rubbish’. een sukkelige tekst voor een wereldvreemde onderbouwleerling. een fantasie over een ideaal meisje. “she doesn’t mind, whatever I say, whatever I say, I don’t really want to change a thing, I want to stay this way forever.” een meisje dat het allemaal niet uitmaakt. waarmee je dartelt en in eeuwigheid en eeuwigheid vervaagt.
4 – gitzwarte, cynische parabel. andere koek. als ik de ‘dagboeken’ van kurt cobain lees, word ik treurig. het spijt me voor hem dat hij zo’n negatief beeld van God en anderen en zichzelf had. te meer had hij ook zijn eigen verantwoordelijkheid. zijn ‘dagboeken’ tonen een vrij kinderlijke geest. wel 1 met een grote dosis charisma. [veel geluisterd]
5 – raadselachtige tekst. “she’s painting on my back a green tom, the beefheart one / and she cuddles and she coos and she cuts the bullshit I confessed”. wel uit het hoofd te kennen en te zingen tussen huis en school. altijd lachen wanneer iemand schrok van het onverwachte hard aangeslagen akkoord in de brug van dit grootse nummer. stef kamil carlens die temidden van de climax zijn karakteristieke stem z’n gang laat gaan.
6 – vrolijkmakend nummer van een man [billy corgan] wiens levenswereld totaal niet door mij te bevatten was. dan stemt het je maar simpelweg vrolijk. de gitaarsolo’s van the smashing pumpkins heb ik altijd bewonderd om hun volstrekt eigen geluid. productie van butch vig doet voor mij onder aan die van flood op ‘mellon collie and the infinite sadness’.
7 – droefstemmer pur sang. ik heb dit zwelgnummer op toepasselijke momenten op een eindeloze repeat gezet. de ogen worden snel gevuld. ‘grace’ bracht me het dichtstbij het plengen van een traan. nooit werkelijk gelukt. ook tom hanks kwam dichtbij in zijn rol als forrest gump (‘is his daddy named forrest too?’ ‘you’re his daddy, forrest.’)
8 – 1 van de meest briljante platen ooit gehoord is ‘keep it like a secret’. nummers die uit onnoemelijke hoeveelheden delen bestaan, talloze gitaarpartijen die door elkaar heen kringelen: meest verrassende popplaat ooit. alles echter makkelijk te behappen. en dat onder leiding van een middelmatige zanger en gitarist: doug martsch. ‘carry the zero’ is toevallig het meest conventionele nummer van de plaat. de solo die vroegtijdig van wal steekt geeft het daarentegen een eigen draai.
9 – als stuart murdoch de zangmicrofoon niet aan andere bandleden doorgeeft, maakt belle and sebastian prachtige scherp-idyllische muziek met mooie beeldende teksten. de eerste twee albums blijven favorieten. ik wens uit het diepst van mijn harte dat de ‘mythe’ rond de saaie schotten voor altijd is. de glimp die ik zag van hun dvd heeft al veel van de schoonheid doen verrotten. ik ben het alweer bijna vergeten. ik ben het alweer bijna vergeten …
10 – heldere gitaarklanken, de mooiste zangpartijen van thom yorke uit zijn carrière, vernuftige opbouw, enkele ijzersterke regels en een escapistisch geheel is geboren. een verdwijnpunt. net zoals in alle topnummers wordt er niet slechts gezwijmeld, maar is er de spanning met het keiharde, het onverwrikbare, het gewelddadige. geen these zonder anti-these. geen schoonheid zonder het abjecte.
11 – andermaal (derde keer) is er een droevig lot beschoren voor een held. de zuiver zingende maar lelijke singer-songwriter steekt zichzelf in de borst. en ook al heeft zijn vriendin aan hem de hand geslagen; het wordt er niet beter op. het sterke aan smith zijn z’n gitaarpartijen: knap om op je akoestische gitaarspel zo je stempel te kunnen drukken. popmuziek in een traditie, popmuziek opnieuw uitgevonden.
12 – legendarisch album, ‘the tennessee fire’. prachtig demogeluid. ongeëvenaarde echo. ik wil weinig te maken hebben met hun tweede en derde album. ook al zullen die niet slecht zijn. ik kan niks anders meer horen dan de verstilling van jim james, z’n galmende stem. ik wil geen professionele drummer, ik wil alleen de rammelende partijen van johnny quaid. zonder hem lust ik my morning jacket niet meer. maar ik gun ze het allerbeste en zal dit album altijd luisteren.
13 – opzwepend. puntgaaf. the strokes mogen zoveel decorum er tegen aan gooien als ze believen. de muziek blijft. zelfs op het gewraakte tweede album. zulke muziek heb je soms nodig, zulke muziek kan je altijd gebruiken. [flauwe titel]
14 – het korte, instumentale openingsnummer van ‘for the birds’. zo subtiel als hier zal je the frames live niet krijgen. zo multi-interpretabel en meeslepend ook niet. muziek puur, op zichzelf, heeft toch het meest. want het is een individuele wereld. iedereen is een fantast.
15 – kortste nummer van de revolutionaire dubbelaar ‘bitches’ brew’ [1969]. fascinerend niet-bombastisch gitaarspel van virtuoos john mclaughlin. enige nummer waarop miles davis zijn, op dit album prachtig galmende, trompetspel niet laat horen. hypnotiserende ritmes. rockjazz klinkt belegen. dit album is tijdloos. hoe krijg je het voor elkaar?
www.fantast.web-log.nl

Tweet Tweet Tweet

Recently, Chez Lubacov

Gathering Dust

Categories