John Cale

Home   /   John Cale

Gisteren John Cale gehoord in de Arenberg. Het was alweer een jaar 10, 15 dat ik hem live aan het werk zag, ik weet niet eens meer waar. Paradiso denk ik. Het was heel intens, toen, dat weet ik nog wel. Man met piano. Een bloedstollende versie van “Heartbreak Hotel”.
Ik ken eigenlijk niets van zijn recente werk. En van zijn minder recente ook niet. Ik denk dat Songs for Drella zo ongeveer het meest recente is. Fear is dan wel weer een van mijn favoriete platen aller tijden. Toch ben ik altijd meer van de Lou Reed geweest. (Is dat net zoiets als bij de ex-Beatles? Dat je meer een Lennon-man bent of een Macca-man? Eerlijk gezegd heb ik met geen van beide echt veel.) Lou Reeds “Walk on the Wild Side” is een van mijn vroegste muzikale herinneringen. Ik heb in mijn pre- en vroege tienerjaren altijd dat gitaarriedeltje in mijn hoofd gehad, zonder te weten wat het nu was. Totdat Guuz op de middelbare school een cassettebandje voor me opnam met daarop o.a. ome Lou’s grootste hit. De tranen sprongen in mijn ogen toen ik het hoorde. Meteen Transformer (Guuz had ook zo’n mooi spijkerjack met op de rug de hoes ervan) en Berlin aangeschaft natuurlijk, en de ontdekkingstocht naar Velvet Underground ingezet.
Qua John Cale ben ik blijven steken dus, bij Fear en Paris 1919. Misschien moet ik die inhaalslag nog maar eens maken. Gisteren opende hij (met band dit keer) een beetje teleurstellend. Namelijk met een nogal afgeraffelde versie van “Venus in Furs”. Sommige dingen moet je gewoon niet spelen vind ik. Ook niet als het je eigen nummer is. En zeker niet afgeraffeld.
Het was een beetje een schok voor me, en ook wat volgde kon me niet erg bekoren. Het was allemaal zo rockerig. Een beetje makkelijk, soms zelfs bijna gladjes. Maar de man had er duidelijk veel plezier in, en gaandeweg het optreden begon ik het beter te vinden. Met een kleine terugslag toen hij “Ship of Fools” speelde, van Fear, ook weer in zo’n gelikte eighties-stadionrockversie met verschrikkelijk keyboardgeluid. En mijn hoop dat hij “Buffalo Ballet” zou spelen sloeg om in vrees. Gelukkig deed hij het niet.
Maar daarna was het dus een stuk beter. Experimenteler, niet meer zo saai doorrollend. De toegift was verdiend en, voor het eerst die avond, aangrijpend.
Gemengde gevoelens dus, voor de tweede keer in korte tijd bij het aanschouwen van oude helden. Hoewel de balans deze keer wel doorsloeg, op het nippertje, naar links. Dat is dan wel weer mooi.

Posted in txt

4 thoughts on “John Cale

  1. ik heb john cale ook eens gezien in het oude noorderligt in tilburg, om de legende ook eens van dichtbij mee te kunnen maken. velvet underground was natuurlijk dik in orde, zo wisten we allemaal. ik vond het superduf, wat een ouwe lul zeg! met z’n stomme ovationgitaar.ijdeltuit. o,o, wat heeft ie toch een moeilijke tijden gehad met z’n drugs in de cornflakes en z’n geniale poepsels die nog steeds niet naar enig waarde worden geschat. Alex Chilton heete het voorprogramma toen in tilburg, een ventje met een martin in z’n handen. en maar zingen, dat was veel leuker, maar de cale people hadden er geen zin an om te klappen voor ‘ in with the incrowd’ , ‘ the letter’ en al die nummers…John cale>boeh! paris 1919 is cale op zijn minst slechtst, namelijk als gilbert o’ sullivan-imitator.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Tweet Tweet Tweet

Recently, Chez Lubacov

Gathering Dust

Categories