bas ickenroth

Home   /   bas ickenroth

Mooi initiatief! Hier zijn mijn levensplaten:
01. Metallica – The Four Horsemen
02. Paradise Lost – Gothic
03. Primus – To Defy The Laws Of Tradition
04. Rollins Band – You Didn’t Need
05. Rush – Tom Sawyer
06. Motorpsycho – Feedtime
07. Tool – Sober
08. The God Machine – It’s All Over
09. Orbital – The Girl With The Sun In Her Head
10. John Coltrane – Olé
11. Photek – The Hidden Camera
12. Miles Davis – He Loved Him Madly
13. Godspeed You Black Emperor! – Moya
14. Górecki – Symphony no.3
15. John Zorn – Premiere Livre
comment(aar):
01. Vara’s Vuurwerk veranderde mijn leven toen ik 12 was. Zij draaiden Metallica’s ‘The Four Horsemen’, en het was het mooiste en het beste liedje dat ik ooit had gehoord. Vergeten waren de posers van Bon Jovi en Whitesnake.
02. Metal was DE muziek voor mij, en nu durfde een piepjong Engels bandje het aan om klassieke en opera elementen in hun ultieme mix van death- en doom metal te stoppen. Paradise Lost forever…
03. Primus maakte volstrekt onmogelijke muziek voor een metalfan, maar ik ging totaal uit mijn dak op de allereerste noten die Les Claypool en consorten op de wereld afvuurde. Mijn eerste stap buiten de metal.
04. 17 jaar, gedumpt door een meisje, en Henry Rollins verwoordde werkelijk tot in detail hoe ik mij voelde. En hij is ook nog op dezelfde dag als ik jarig.
05. Primus tourde met Rush, en ik begreep het niet. Rush was toch veel te progrock? Tot ik ‘Tom Sawyer’ hoorde. Zes maanden na hun gezamenlijke tour. Spijt man…
06. Motorpsycho, elke zaterdagavond gedraaid in Fenix in Sittard, mijn uitgaanscentrum. ‘Feedtime’ was en is nog steeds hun ultieme woedeuitbarsting, en pas later zou ik de adembenemende schoonheid ontdekken van hun rustigere werk. Nog steeds de ultieme liveband!
07. Ik raakte wat uitgekeken op hardere muziek, maar dit sloeg me totaal buiten bewustzijn. Het emotionele gehalte in Tool’s muziek is nog steeds onge-evenaard in alle muziek harder dan Temple of the Dog. Om maar te zwijgen van de onaardse drumpartijen.
08. Over emotie gesproken: The God Machine is en zal altijd de meest emotionele rockband uit geschiedenis blijven. Melancholieker dan dit zal je ze niet vinden. Mooier ook niet.
09. Na terugkomst van een afgelast Dead Can Dance concert en een zeer indrukwekkend vervangingsoptreden van Barkmarket, hoorde ik op de kamer van de zangeres van mijn toenmalige band dat techno en electronische muziek minstens even indrukwekkend kunnen zijn als de beste gitaarmuziek. Een ware openbaring.
10. Horen is geloven. Wie jazz nu nog gepiel in de ruimte vindt is rijp voor inrichting.
11. Op zoek naar de meer vooruitstrevende muziek, kwam ik Photek tegen, en hij verpeste toen direct maar mijn luisterervaringen met alle navolgende jungle en drum’n’bass: na Photek is alles saai en simplistisch.
12. Bill Laswell liet me via ‘Panthalassa’ kennis maken met de wondere wereld van Miles Davis. Deze track is pure emotie en zijn tijd zeer ver vooruit. Inmiddels is Miles mijn absolute favoriet.
13. Net toen ik dacht dat ik alle muzikale openbaringen alleen nog maar in het verleden kon zoeken, bracht dit Canadese negen-tal de ‘Slow Riot’ ep uit. En herstelde mijn vertrouwen in hedendaagse muziek op ongelooflijke wijze.
14. Modern klassiek, een nieuwe uitdaging. Steve Reich, Philip Glass, allebei absoluut geweldig. Maar hun minimalisme valt in het niet bij dit enorm emotionele orkestrale meesterwerk.
15. Lang kon ik helemaal niets met John Zorn, maar op dit stuk komen alle dingen samen waar ik tegenwoordig van uit mijn dak ga: improvisatie, jazz en modern klassiek.
01. A radio hardrock show changed my life when is was 12. The played Metallica’s ‘The Four Horsemen’ and it was the best song I had heard in my entire life. Forgotten were the posers from Bon Jovi and Whitesnake.
02. Metal was THE music for me, and now a very young English band dared to put classical and opera in their mixture of death- and doom metal. Paradise lost forever…
03. Primus made completely impossible music for a metalfan, but I was incredibly impressed by the first few notes from Les Claypool and his band. My first step out of the metal.
04. Seventeen years old, being dumped by a girl, and Henry Rollins said exactly how I felt. And his birthday is on the same date as mine too. 05. Primus toured with Rush, and I didn’t understand. Rush was way too progrock, weren’t they? Until I heard ‘Tom Sawyer’. Six months after their tour. Oh boy, the regrets…
06. Motorpsycho, every saturdaynight being played in Fenix in Sittard, my clubnight. ‘Feedtime’ was and still is their ultimate display of rage, and it wasn’t until much later that I discovered the breathtaking beauty of their more quiet work. And they still are the ultimate liveband!
07. I was getting kinda bored by loud music, but this knocked me uncouncious. The emotion in Tool’s music still is unparalelled in all music louder than Temple of the Dog. Not to speak of the out-of-this-world drumming.
08. Speaking of emotion: The God Machine is and always will be the most emotional rockband in history. You will not find anything more melancholic. Or more beautiful.
09. After returning from a cancelled Dead Can Dance concert and the incredible substitute gig from Barkmarket, I heard – on the room of the singer from my band – that techno and electronic music can be at least as impressive as the best guitar music. A true revelation.
10. Hearing is believing. Anyone who still thinks jazz is directionless blahblah is ready for mental institute.
11. On the search for more progressive music, I met Photek, and at that moment he blew it for all the jungle and drum’n’bass I would hear afterwards: After Photek anything is boring and simplistic.
12. Bill Laswell introduced me via his album Panthalassa to the wonderous world of Miles Davis. This track is pure emotion and very ahead of its time. Now Miles is my ultimate favourite.
13. Just when I thought I only could find new musical revelations in the past, this Canadian nine-piece released their ‘Slow Riot’ ep. And reinstated my faith in modern music in an incredible way.
14. Contemporary classical, a new challenge. Steve Reich, Philip Glass, both really impressive. But their minimalism pales in comparison by this incredibly emotional orchestral masterpiece.
15. For quite some time I couldn’t connect at all with John Zorn, but on this piece all my current preferences come together: improvisation, jazz and contemporary classical.
kosmikal.blogspot.com

Tweet Tweet Tweet

Recently, Chez Lubacov

Gathering Dust

Categories