Ik ben niet bang voor de tandarts [want ik heb heel goed gepoetst]

Home   /   Ik ben niet bang voor de tandarts [want ik heb heel goed gepoetst]

Gisteren wenste ik ten enen male dat ik een goede digitale camera had, en dat ik die altijd bij me zou dragen, voor het geval er zich een Hallmark-moment voordoen zou. Ik lag horizontaal, een felle halogeenlamp op mijn gezicht gericht, een rubberen lap over mijn mond gespannen met een tweetal klemmen, op een verstelbare zetel in een crème-kleurige kamer ergens in het centrum van Antwerpen, terwijl een jongeman mij bewerkte met verschillende soorten pinnen, naalden, boren, tangen, een zuigslang en een machine die *ping!* deed.
De laatste keer dat ik bij de tandarts was geweest was twee weken geleden, en de keer daarvoor zeven jaar. Dat was in Madrid, bij een Britse tandarts. Een jaar daarvoor was tijdens een vreetfestijn op een bruiloft één van mijn linkerbovenkiezen afgebroken. Op dat moment was ik al negen jaar niet naar de tandarts geweest, uit pure angst. Een jaar lang leefde ik zonder pijn, maar in 1997 kwam hij toch, en er zat niets anders op dan een dokter te zoeken. Nu had ik al een onredelijke, panische angst voor de tandarts, en na verschillende horrorverhalen te hebben aangehoord van Spaanse vrienden, was ik vastbesloten niet naar een Spaanse arts te gaan. Gelukkig zijn Britten ook in Spanje Britten, dus ik had de Britse tandartsen voor het uitzoeken. De man van mijn keuze liet mij hem bij zijn voornaam noemen (Nigel) en toonde alle begrip voor mijn angst. Hij stelde me gerust en hij begon aan de reconstructie van mijn kies.
Nadeel van een Britse tandarts in Madrid was wel dat de kosten niet door het Spaanse ziekenfonds vergoed werden, dus bij ieder bezoek (de reconstructie zou in etappes plaatsvinden) lapte ik 30.000 pesetas. Totdat mijn geld opraakte. De verherbouwing was pas halverwege, en Nigel protesteerde hevig, maar ik besloot toch de behandeling stop te zetten. Ik zou wel weer terugkomen als ik weer geld had.
Niet dus. De pijn was weg en met een halve kies kon ik best leven. Het enige wat ik moest doen was iedere dag een paar keer goed mijn tanden poetsen met Parodontax. Mij gebeurt nooit wat, en als me wat gebeurt, wat niet zo is, dan ben ik onoverwinnelijk, en mijn gebit ook.
Een maand geleden (mijn kies was inmiddels weer verdwenen, maar ik had er geen last van) verloor ik een vulling van één van mijn tanden aan de rechterkant. Iets zei me dat het niet lang zou duren eer ik opnieuw over mijn angst heen zou moeten stappen en een nieuwe tandarts aanschaffen.
Een week later merkte ik een zwelling op aan mijn rechteronderkaak. Het was donderdag, en ik besloot dat ik de maandag erop een tandarts zou bellen. Die avond deed mijn kaak pijn, en ik wist van gekkigheid niet meer wat ik moest doen. Ik nam een slok rum, om de pijn te verdoven. Slecht idee. De pijn verhevigde, net als de zwelling. Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan.
De nieuwe tandarts was me aanbevolen door een vriendin, en ik weigerde een andere te zoeken toen de assistente me op woensdag (de pijn was in de dagen ervoor gezakt, reden genoeg om nog niet te bellen – Okee! Ik ben een idioot! Sleep me maar voor de rechter) meedeelde dat ik pas een week later geholpen zou kunnen worden wegens een overvolle agenda. Een paar uur later belde ik nog eens en vertelde over de zwelling en over mijn jaren zonder tandartsbezoek. Geschokt beloofde ze me dat ze zou kijken of er niet toch nog ergens een, eh, gaatje in de agenda van haar baas kon vinden. Ze zou een half uur later terugbellen.
Zo geschiedde, en hosannah in den hoge, er was een gaatje. De volgende dag ging ik langs, en ik kreeg antibiotica voorgeschreven om de ontsteking, of althans de zwelling, te doen verdwijnen.
Die middag nam ik op zijn aanraden twee antibioticapillen en een pijnstiller (Brufen 600) in, om er ‘s avonds nog één van elk te slikken. Na het nemen van de tweede dosis (het antibioticum tijdens het eten, de pijnstiller erna) kwam een pijn opzetten die ik nog nooit gevoeld had. Afgezien van mijn tandartsangst heb ik ook een enorme hekel aan doktoren, ziekenhuizen en alles wat met de medische wereld te maken heeft, wat maakt dat ik nooit naar de dokter ga als ik ergens last van heb. RSI, pijn in de onderrug, steken in mijn been, hevige hoofdpijnaanvallen, sinusitis, ik verdraag de pijnen totdat ze overgaan (Okee! Ik ben een idioot! Sleep me maar voor de rechter). Maar deze pijn was ondragelijk. Het leek of mijn hoofd op het punt stond in tweeën te splijten. Huilend van de pijn, het meisje de stuipen op het lijf jagend, lag ik op bed.
Een uur later was het voorbij. De week die volgde nam ik iedere dag drie antibioticapillen en drie pijnstillers. De zwelling verdween, en gisteren was het dus tijd om aan het echte genezingsproces te beginnen.
Daar lag ik dan, met een zwaar verdoofde rechteronderkaak, als een soort Hannibal Lecter. Een uur en drie kwartier duurde het. Ik ben geen moment bang geweest en ik vroeg me, terwijl de man met de boor steeds dieper mijn tand in ging en naalden in de wortelkanalen stak, af waarom ik in godsnaam zo lang niet naar de tandarts had gedurfd. Het enige dat me echt stoorde was het nare geluid van het apparaat dat *zzzzjiiiiiiiiiiiiiiiii* deed.
Jammer dat ik geen camera bij me had.

Posted in txt

13 thoughts on “Ik ben niet bang voor de tandarts [want ik heb heel goed gepoetst]

  1. Nu nog een filmcamera erbij en het was ook een prima horrormovie geworden. Succes met de revalidatie.

  2. Hete hele verhaal gaat ook voor mij op. Afgelopen maanden sinds sept iedere maand 1 x geweest. Ziet er nu na jaren weer wat beter uit. Ik had in mijn jeugd een ‘Marathon man’-achtige tandarts.

  3. Hete hele verhaal gaat ook voor mij op. Afgelopen maanden sinds sept iedere maand 1 x geweest. Ziet er nu na jaren weer wat beter uit. Ik had in mijn jeugd een ‘Marathon man’-achtige tandarts.

  4. Ik ben gek op tandartsen. Vraag me niet waarom, maar om een of andere reden heb ik met de nieuwste medische snufjes wat andere mensen hebben met een auto’s of gsm’s. Van die medische programma’s over nieuwe technieken en apparaten volg ik altijd met de grootst mogelijke belangstelling.
    Maar ik ben nooit ziek, alleen heb ik wel veel gaatjes, dus de tandarts is de enige plek waar ik het nieuwste van het nieuwste ook in de praktijk kan zien. Jammer dat de meesten zo conservatief zijn wat snufjes en gadgets betreft.

  5. Jeeh, dacht dat ik deze week sterk was toen ik mij met knikkende knieen meldde bij de tandarts (voor het eerst in 6 jaar) met 2 afgebroken kiezen.
    Maar als ik nu jouw verhaal lees, ben ik echt een mietje geweest!

  6. gebroken kiezen doen mijn zorgen als sneeuw voor de zon verdwijnen. ik ben maandag naar de tandarts geweest, sinds een paar jaar, en ga aanstaande maandag weer. het viel tot nog toe allemaal weer mee; 2 gaatjes vullen, wel met verdoving (wat ik vroeger toen ik nog op de basisschool zat op de 1 of andere manier nooit nodig gehad heb, al had ik toen mijn meeste cavities). het meest bang ben ik nu voor de kosten.

  7. Hahaha….lol….Dave….join the club…;)
    Ben zelf 8 jaar niet meer nar de tandarts geweest uit angst (waarom vraag ik me nog steeds af…maar ja..).
    Zo’n 2 jaar geleden viel mijn eerste vulling uit een kies…en dacht dat daar wel mee te leven was.
    Een paar maanden later volgde de 2e vulling uit een kies…en werd ik gedwongen nog maar de linkerkant van mijn gebit te gebruiken voor het kauwen.
    Nog geen maand daarna….guess what…???…de derde vulling flikkerde uit mun bek….begon toen toch echt af te vragen of dit nog wel “gezond’ was om mee verder te leven.
    Na anderhalfjaar met zo een rotte bek te hebben rondgelopen kwam het moment dat het grootste “gat” toch maar begon te protesteren…ook al kwam er een kruimel van een boterham in…ik zou dit wel even merken.
    Heb toen maar de stap ondernomen mijn tandarts te gaan bellen..(die me ook aangaf een ander te zoekn daar ik ondertussen daarro uitgeschreven was).
    De assistente was wel zo aardig mij een nieuw adresje te geven waar nog plaats zou zijn….en meteen gebeld en ingeschreven.
    De tandarts bleek een super aardig (jonge gast ook nog eens) belgische goof te zijn die me perfect vantevoren inlicht en bij elke stap vraagt of ik iets voel en/ofdat ik nog wat meer verdoving zou willen hebben.
    Na een 4-tal van afspraken/wortelbehandelingen/boren/knippen/scheren en ook nog een wasbeurt is mijn gebid weer 100 punten.
    Denk dat ik nu maar telkens naar de halfjaarlijkse controle ga voordat er weer iets uit gaat flikkeren…;)

  8. Heerlijk he, zo’n rubberen lap, tangen over je kiezen, en een heel team van artsen die naar binnen gluurt. Een beetje sarcastisch natuurlijk, maar helaas is het niet anders, in sommige gevallen. Gelukkig komen we er weer bovenop.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Tweet Tweet Tweet

Recently, Chez Lubacov

Gathering Dust

Categories