vooroordelen

Home   /   vooroordelen

ik krijg wel eens cd’s opgestuurd van bands die mijn naam hebben zien staan bij kindamuzik. de zendingen worden doorgaans vooraf gegaan door een mailtje, men moet toch op de één of andere manier achter mijn adres komen, niewaar.
als ik dan zo’n mailtje krijg antwoord ik enthousiast “maar natuurlijk, ik woon daar en daar”. het is nl. leuk om cd’s opgestuurd te krijgen. het komt wel voor dat de aspirant-zender dan weer terugmailt, en dat er een e-mailwisseling ontstaat, meestal als zo’n persoon aardig overkomt, want anders ga ik daar niet mee converseren, natuurlijk.
en dan komt daar zo’n pakketje met een cd, helemaal uit amerika. blij als een kind maak ik de envelop open en haal de cd eruit. als het er dan een blijkt te zijn van een band met de naam modern groove syndicate, voel ik mijn gezicht betrekken. mijn vriend jeroen heeft jarenlang gewerkt als een soort tourmanager schuine streep chauffeur, voor allerlei vage bluesrockbands uit alle delen van de vs, en op een dag deelde hij me mede dat ik nooit de moeite hoefde te nemen naar een concert te gaan van een band waarvan de naam bestaat uit die van de oprichter cq. leider gevolgd door “& the” en dan de één of andere al dan niet lollige naam. ik had die regel voor mezelf reeds uitgebreid met bandnamen waarin woorden als “modern”, “groove” en “syndicate” voorkomen. als een band via de naam aangeeft dat hij echt wel modern klinkt en ook nog lekker swingt, is het meestal niks. en dan zo’n woord als “syndicaat”, dat een soort scene suggereert die om de band heen hangt. “union” en “cartel” zijn ook zulke woorden.
in dit geval, en in mijn ervaring geldt dat voor alle bands met zulke namen, gaat de cd vergezeld van een vijf of zes pagina’s tellende biografie die ook in twee pagina’s of één gevat had kunnen worden. maar de slecht gekopieerde overbodige foto’s, de breed uitgemeten persquotes uit plaatselijke suffertjes die alleen worden gelezen door mensen die echt niets te doen hebben en verder vooral dienst doen als pleelectuur en/of kattenbakmateriaal, en de zogenaamde “key selling points” [“de triangelspeler speelde twintig jaar geleden bij die en die band en die hadden met dat en dat nummer een toptiennotering op radio signaal in lullekutjeveen!”] moesten er natuurlijk ook nog op. alles om te verhullen dat we hier te maken hebben met een groepje middelmatige muzikanten die op zich wel leuk kunnen spelen maar verder weinig toevoegen aan wat er al is. visioenen van zaal “de hooiberg” waar de seniorenenfanfare semper diminuendo het oefenhok deelt met het plaatselijke kleinkunstcollectief en heavy metalformatie lucipher’s daughters dringen zich aan me op.
nu heb ik zelf tientallen van dat soort promotionele bijvoegsels bij elkaar getypt, dus naast de angst die ik ervaar voordat ik zo’n cd op zet voel ik ook enige sympathie voor de mensen erachter.
maar de angst overheerst toch.
het is dan des te leuker als het toch best een leuk plaatje blijkt te zijn. het is modern, het swingt behoorlijk en als ik de bio zo lees is er een hele scene in richmond, virginia waarin deze band centraal staat.

Posted in txt

1 thought on “vooroordelen

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Tweet Tweet Tweet

Recently, Chez Lubacov

Gathering Dust

Categories