Oh, the guilt

Home   /   Oh, the guilt

Ik zat in een bar in Amsterdam, maar niet een bar die ik ken. Het was een beetje Rum Runners-achtig, maar veel lichter, de zon scheen ook binnen, het leek een scene uit een James Bondfilm. Er liep een groepje mensen binnen. Een van hen, een meisje met lang zwart haar, klom via de kruk naast me op de bar en bestelde iets. Ik hoorde haar stem niet, maar ik keek naar haar gezicht. Prachtige mond, mooie neus, en die ogen, die ogen.
Die ogen. Het was Patricia. Meer dan 5 jaar heb ik haar niet gezien. Ze maakte me in de war, ik wilde met haar praten, zei haar naam. Ik wist niet wat ik moest zeggen. Ze keek me aan. In haar ogen zag ik verrassing, en ook verwarring. Ze flitste even naar haar vrienden, die aan een tafeltje zaten. Er was ook een jongen, met dik zwart haar met kleine krulletjes, een beetje zigeunerachtig, die vroeg wat ze wilde drinken. Ze zei helemaal niets.
Ze ging bij haar vrienden zitten. Een van de meisjes kwam op me af, en schreeuwde vlak bij m’n gezicht “Je bent een klootzak!!”.
Toen ik wakker werd dacht ik na over het feit dat ik Patricia gezien had, en ik vond het jammer dat ik niks wist te zeggen, terwijl ik al jaren benieuwd ben hoe het met haar gaat. Ik had ook het gevoel dat zij me iets wilde zeggen, maar dat ze niet precies wist hoe. Misschien had het schreeuwende meisje het wel voor haar gedaan.

Tweet Tweet Tweet

Recently, Chez Lubacov

Gathering Dust

Categories