Excercise your demons

Home   /   Excercise your demons

Afgelopen zaterdag heb ik paddestoeltjes gegeten. Ania, Mara en ik waren naar een plek in de bergen gegaan, een uur of 3 rijden hier vandaan. We waren van plan om ze bij dag te eten, maar toen we aankwamen was het al half negen ‘s avonds, en donker.
Er waren nog meer mensen in het gebouwtje, een soort berghut, en aanvankelijk viel dat niet erg goed, bij ons. Ook daar zetten wij ons echter snel overheen. We nestelden ons voor het haardvuur dat de overige aanwezigen, een groep van ongeveer 10 jongemannen die uit een naburig dorp kwamen, en hier lopend waren gekomen, hadden gemaakt, en aten langzaam de zakjes waar de paddestoeltjes inzaten, leeg.
Het duurde niet lang voordat we iets begonnen te merken. We liepen naar buiten. Het was aardedonker. Silvestre, het hondje van Ania, was onrustig. Er schijnen nogal wat beesten te wonen in die bergen daar. Wilde varkens, schapen, berggeiten, dat soort werk. En Silve was behoorlijk van slag.
Ik begon behoorlijk te trippen. Ik weet niet meer wat er gebeurde tussen het moment dat we naar buiten liepen en het moment dat ik werkelijk besefte dat de paddo’s op volle kracht aan de slag waren gegaan. Misschien is er helemaal niets gebeurd in die tussentijd, misschien is er helemaal geen tussentijd geweest.
Ik weet alleen dat ik me niet kon verroeren. Ik werd langzaam maar zeker opgevreten door de paranoia. Vooral de groep jongens die de hut met ons deelde, boezemde me angst in. Ik kon mijn gedachten niet van hen afzetten. Ik kon mijn gedachten zowiezo niet controleren. Ik bleef zitten, gehurkt, met mijn hoofd rustend op mijn knieën. Ik hoorde muziek, vreemde muziek. Eigenlijk was het een toon, die aanhield. Het herinnerde me een beetje aan de viola van John Cale in sommige liedjes van Velvet Underground. Als ik me concentreerde op die toon, hoorde ik echo’s. De muziek maakte me treurig en was angstaanjagend tegelijk. Ik had visioenen van mijzelf als klein jongetje. Ik liep voorzichtig een tunnel in. Aan het eind van de tunnel was een hel, goudgeel licht, en al die tijd hoorde ik die muziek, en ik was verschrikkelijk bang, maar tegelijkertijd ook nieuwsgierig. Ik moest constant lachen, zo’n ingehouden lach, dat je spieren constant gespannen staan. Nooit was ik zó bang geweest.
Af en toe keek ik op, en dan zag ik de jongens zitten. Soms keken ze naar ons (Ania en Mara lagen naast mij onder een deken, en gingen geheel op in hun trip. Ik wilde niets van hen weten, ik was paranoïde als de hel, dacht dat ze over mij aan het lachen waren. Tegelijkertijd wist ik dat dat mijn paranoia was). Ze rookten marihuana en dronken kalimotxo, een mix van rode wijn en coca cola. Ik was bang van ze, en snel legde ik mijn hoofd weer op mijn knieën, om verder de tunnel in te lopen. Mijn wereld was geheel anders aan die van hen, de mijne had absoluut niets met de realiteit te maken.
En ik dacht voortdurend, hoe dit aan Beatriz, aan David, aan Guuz, aan mijn andere vrienden te vertellen? Dit zou ik nooit of te nimmer aan iemand kwijt kunnen, ik zou niet weten hoe. Ik zou “normaal” kunnen doen, maar van binnen zou ik nooit meer “normaal” zijn. Ik zou altijd zo blijven.
Ik had visioenen van het kruispunt vlak bij mijn huis. Alles bewoog versneld, als in een videoclip. En ik dacht dat ik nooit meer normaal zou worden. God wat was ik bang, zeg.
Maar tegelijkertijd, wist ik dat het de paddo’s waren. Ik bleef tegen mezelf zeggen, dat zijn de paddo’s, die dit doen, dit gaat weer over. Maar dan dacht daar meteen achteraan, dat het nooit meer over zou gaan. Ik was ervan overtuigd dat het nooit meer over zou gaan.
Een tijdje later ging het over. Er waren zeven uur voorbij gegaan. Ik ging naar binnen, om me te warmen aan het haardvuur. De jongens waren nog steeds buiten. Na een half uur kwamen Mara en Ania binnen, en zeiden dat ze naar de rivier gingen. Ik ging met ze mee. We begonnen te praten. Mara vertelde dat ze nog nooit zo bang was geweest. Ze was er zeker van geweest dat ze dood aan het gaan was. “Ik voelde mijn cellen één voor één afsterven.”
Ania had niets negatiefs meegemaakt. Voor haar was het gewoon een gezellig tripje geweest.
Vreemd.

Tweet Tweet Tweet

Recently, Chez Lubacov

Gathering Dust

Categories