dertig om te horen

Home   /   dertig om te horen

Dimi’s eigen soyl.
nummer 1: iron maiden – flash of the blade.
ik vond hardrock vroeger helemaal niks. dat gegil. die spijkerjekkies met opgenaaide emblemen, die schooltassen met slechte versies van eddie erop getekend. bas bakker was de eerste hardrocker die ik kende, op de basisschool. hij had altijd hetzelfde spijkerjack aan, met afgeknipte mouwen en dingetjes van kiss erop genaaid. later hoorde ik maiden, en venom, brrr. vriend guuz hield daar geloof ik ook erg van, maar we hebben het er nooit echt over gehad. vriend richard dekker was ook hardrocker. ik weet nog hoe beledigd ik was toen ik hem ‘that’s life’ van claw boys claw liet horen en hij zei dat dat net hardrock was.
toen ik begon te draaien in de lokale bar-dancing kreeg ik als regel opgelegd dat ik alle verzoekjes moest proberen te draaien, waardoor ik vaak saxon’s ‘power and the glory’ en ‘rock the nations’ moest opleggen. en andere tunes die de plaatselijke hardrockmaffia graag hoorde. als ik de pech had op zaterdag te draaien kreeg ik steevast een corpulente meneer aan de dj-cabine geplakt die lange monologen tegen me hield over rush en het belang van de symforock. toch leerde ik in die tijd de ellenlange gitaarsolo’s, het gegil, de rommelende dubbele basdrums te verdragen. maar mooi vond ik het nog steeds niet. ik hield meer van dingen als slayer en later napalm death, entombed en zo.
maar dit natuurlijk geheel terzijde.

Posted in txt

4 thoughts on “dertig om te horen

  1. Je mag waarschijnlijk een van de laatst genoemde groepjes nog verwachten in de toekomst.
    De smaak is ook een beetje geëvolueerd met de tijd.

  2. Hebben wij ‘t daar nooit over gehad? Misschien omdat wij, toen wij malkander voor het eerst besnuffelden, ik al een paar muzikale treden verder (niet noodzakelijkerwijs hoger of lager, maar vérder) was. jij hebt mij nooit in mijn ac/dc-spijkerjack gezien, denk ik. Maar een voorkeur voor riffgeorienteerde muziek is mij nimmer meer vreemd geweest.

  3. ja dat klopt waarschijnlijk wel. hoewel ik je wel degelijk in je ac/dc-jack gezien, alleen toen waren wij nog geen vrienden. dat was op het carillon waar ik twee klassen lager zat dan jij. of één, daar wil ik van af zijn. toen wij bevrind raakten introduceerde jij me in de wondere wereld van throbbing gristle, coil en scraping foetus. inderdaad een stapje verder.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Tweet Tweet Tweet

Recently, Chez Lubacov

Gathering Dust

Categories