Broodje ham met zuur

Home   /   Broodje ham met zuur

“Mag ik een ciabatta met parmaham en…”
De eigenaar van de broodjeszaak onderbrak de klant op chagrijnige toon.
“Ik heb geen ciabatta’s meer. Alleen nog meergranenbrood.”
“Ach… nou ja, dan maar een meergranenboterham met parmaham en truffelolie, om mee te nemen.”
“Met parmezaanse kaas?” vroeg de broodjesman.
“Ja graag.”
De broodjesman liep naar de broodsnijtafel links van de toonbank en pakte een brood uit de verpakking. Hij sneed twee dikke plakken brood af. De klant keek om zich heen, en zoals altijd bleven zijn ogen hangen bij één van de krantenknipsels waarmee de wanden van de broodjeszaak behangen waren. Italiaanse kranten waren veel leuker van opmaak dan de Nederlandse, vond hij. Hij wilde net beginnen met het lezen van een stuk uit de Corriere della Sera over coach Trappatoni toen de broodjesman plots begon te praten.
“Ik ben laatst in Firenze truffels gaan eten.”
Hij sprak “Firenze” op een overdreven Italiaanse manier uit. “Fidèèntsè.”
“Die man van het restaurant was een slimme, hij ging rond met een kom die gevuld was met witte truffels, gewoon, we mochten allemaal even ruiken. Terwijl we met de kaart in onze handen zaten. Ik had natuurlijk helemaal geen aandacht meer voor het menu. Iedereen pasta met truffels besteld. Heer. Lijk. Echt, ongelofelijk lekker. Maar ja, hij rekende wel vijfentwintig euro per portie.”
“Dat is nogal wat, zeker in Italië. daar kun je toch vrij goedkoop eten,” zei de klant.
“Een bord pasta voor vijfentwintig euro, daar moet je echt goed naar zoeken,” beaamde de broodjesman.
“Het waren wel flinke porties hoor, het was het geld echt wel waard. Zoiets kun je buiten Italië niet vinden, zo lekker. We zijn nog een dag in Si-jèèna geweest, ook zulk fantastisch eten. En wijn. Ik hou nogal van wijn. We waren in een proeverij, heel mooi, veel eiken, een grote open ruimte en tegen alle wanden stonden enorme rekken vol flessen wijn. Die gast kon zijn geluk niet op. We waren met tien, allemaal mannen, Belgen. Gouden zaken. We hebben ons flink laten gaan. Kostte twintig euro de man, da’s toch niks?”
“De Fransen en de Spanjaarden kunnen lullen wat ze willen, maar nergens eet je zo lekker als in Italië, en zo goedkoop,” zei de klant.
De broodjesman zuchtte diep.
“Italië… En dan die vrouwen, ah! De mooiste vrouwen van Europa.”
“Maar ook de meest gestoorde,” zei de klant. “Heb ik me laten vertellen.”
De broodjesman lachte. “Daar zou u wel eens gelijk in kunnen hebben.”
Hij liep naar de rol papier die aan de muur van de keuken hing en scheurde een vel af om de boterham in te verpakken. “Dat is dan zeven euro vijftig.”
“Zo,” grapte de klant, “aan het sparen voor de verhuizing naar Fidèèntsè?”
Het gezicht van de broodjesman verstrakte.
“Zeiken over geld voor een goede maaltijd, dat doen Italianen ook nooit,” zei hij.
“Italiaanse broodjesverkopers zijn dan ook geen zuurpruimen met varkenskoppen,” antwoordde de klant. Hij draaide zich om en liep weg.
“Strondzòòòònè!” schreeuwde de broodjesman.
“Je moeder!” riep de klant, de deur met een klap achter zich dicht slaand.

Tweet Tweet Tweet

Recently, Chez Lubacov

Gathering Dust

Categories