van guuz

Home   /   van guuz

een lijstje van mij, een lijstje van guuz. of twee, eigenlijk.
Akufen – My Way
Ik ben er nog steeds niet op uitgeluisterd.
Raphael Saadiq – Instant Vintage
Nu-soul van voormalig lid van Lucy Pearl en Tony Toni Toné, duurt een beetje lang (80 minuten, 19 nummers), en niet alles is even sterk, maar voor een D’Angelofan als mijzelf is het duet van Raph en D’ al de moeite van de aanschaf waard. Ook heel leuk: het door een apestoned damestrio gezongen OPH, een ode aan het roken van ‘erb on the curb.
Underworld – A Hundred Days Off
Komt pas in september uit, zal inmiddels wel op het Net staan. Probleem bij Underworld, maar ook bij tijdgenoten als Orbital, Prodigy en Chemicals, is dat je het bij plaat 4 wel zo’n beetje weet, de nieuwigheid is eraf, het geluid bekend, en veel nieuwe ideeen komen er niet. Nu zou ik het ook weer niet toejuichen als Underworld ineens acidrock zou gaan maken, maar nu valt op dat ook een combo als dat van Karl en Rick z’n beperkingen heeft. De kalme nummers op de plaat bevallen het best.
Rose – Trust
Op North Sea Jazz schoot ze vol tijdens het zingen, een mooi moment. Net als het duet met Ivar. Live is Rose veel beter dan op deze wat ingehouden, te gepolijste plaat.
John Coltrane – Ballads
Uit in een Deluxe-edition, met outtakes en niet uitgebrachte versies, godsamme wat geweldig. De ultieme zondagmorgenplaat. Meteen ook de deluxe-edition van Coltrane besteld. En Blue Train in de aanbieding gekocht. Héél bruin allemaal.
Conjunto Iberico – Glass Reflections
Modern klassiek van een cello-octet, gehoord bij een goede vriend en er meteen voor gevallen. Intens en hemels mooi. Lekkere wijve ook trouwens, in dat octet.
Ander lijstje: tvprogramma’s die in de herhaling ineens tegenvallen
Miami Vice
tegenwoordig weer te zien bij V8. God weet dat ik geprobeerd heb om een aflevering uit te zitten, maar het lukt steeds niet. Vroeger vond ik Sonny en Ricardo geweldig, de vormgeving opmerkelijk en de muziek opzwepend. Nu valt op hoe dun de verhaallijntjes zijn, hoe slecht er geacteerd wordt en hoe clichématig de plots.
Vrienden voor het leven
In de zoveelste herhaling bij RTL4. Toen het nog nieuw was hier vreselijk om gelachen (sorry, mijn humordrempel is soms onbegrijpelijk laag), maar nu… oudbakken, ouderwets, flauw.
Jackass
Als een grap vijfentwintig keer hetzelfde verteld wordt (ergo: als MTV dezelfde aflevering alweeeeer uitzendt) moet ik er niet meer om lachen. U ook?
Pippi Langkous
In de herhaling bij Z@ppelin. Ben ik toch te oud voor, denk ik. En ik háát Tommy en Annika!

akufen – mee eens. saadiq, is dat niet die gast waar altijd tussen haakjes achter staat “from tony toni toné”? vre-se-lijk vind ik die gast. maar goed, ik vind d’angelo ook verschrikkelijk. veel te glad. underworld heb ik inmiddels ook gehoord ja, op het eerste gehoor wel okee, maar nog niet genoeg geluisterd. rose heb ik niet gehoord, maar ik ken haar live optredens, tenminste, als vocaliste bij dj’s. mooie stem, tof wijf. die coltrane heb ik niet gehoord en conjunto ibérico ook niet.
wat miami vice betreft: true, true. hoewel ik het vroeger ook niet goed vond. en nu is het alleen maar “oh ja, die opgestroopte mouwen, hûûûûh!”
vrienden voor het leven? vrien? den? voor? het? leven? maar guuz.
ik vind die stemmetjes van pippi en haar vriendjes zo irritant. en dat taaltje wat men toen sprak. spruitjes, ruik ik dan ineens.

Posted in txt

3 thoughts on “van guuz

  1. Amaai, zo’n lang bericht, hoe kan een mens daarop reageren?
    Door te zeggen dat ik een 4 tal solo CD’s van Monk en een 5 tal van Ben Webster gekovcht heb in populaire platenzaken, waar dat nu allemaal in de afprijs ligt.
    Goed, hé.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Tweet Tweet Tweet

Recently, Chez Lubacov

Gathering Dust

Categories