pelle

Home   /   pelle

gisteren werd ik ruw weggeroepen van waar ik mee bezig was. een vriendin moest op stel en sprong naar het ziekenhuis waar zij de komende weken zal moeten blijven, en heur zesjarige zoon pelle zou alleen thuis blijven als ik niet zou komen om op hem te passen. manlief is arts en was aan het werk, vandaar.

bij hen thuis aangekomen trof ik een gestresste moeder die haar spullen aan het pakken was, en pelle die op de grond zat te midden van een stapel pokemon flippo’s die in zakken chips van lays schijnen te zitten. hij was druk bezig niet te denken aan hoe lang zijn moeder niet thuis zal zijn, en dankbaar begon hij me uit te leggen hoe het spelletje werkt.

een klein uurtje heb ik me beziggehouden met het pokemon flippospel. wat een vreemde bezigheid. je moet een aantal flippo’s op elkaar stapelen, en dan met een andere flippo het stapeltje zó raken dat de flippo’s met de andere kant boven komen te liggen. maar niet dat je met de rand van de ene flippo de anderen tegen de grond drukt en ze dan omwipt. je moet de flippo gooien, zoals oude mannen dat doen met hun kaarten op tafels. maar dan heel hard, waarmee je met je hand op de grond slaat en ondertussen het stapeltje flippo’s raakt. je moet dus mikken en heel hard gooien, en zorgen dat je je hand niet bezeert.

iedere flippo van het stapeltje die met de andere kant boven komt te liggen, is voor de gooier. het spelletje kan verschrikkelijk lang duren. en ondertussen legde pelle me uit dat je de flippo’s moet “trainen”. hoe vaker en hoe harder je ze gooit, hoe harder de flippo’s van zichzelf worden. zo kweek je als het ware een soort eeltlaag. hij bedankte me voor het zo hard gooien. “jij traint mijn flippo’s goed”, zei hij.

er schijnen ook hele sterke flippo’s te zijn, en minder sterke. en doorzichtige, die zijn speciaal. waarom is me niet helemaal duidelijk, want wat mij betreft zijn ze alleen doorzichtig en dunner dan de andere. maar goed, pelle zei het, en die kan het weten.

toen ik er voor de tweede keer in slaagde de flippo’s te winnen, was het spelletje plotseling afgelopen en mocht ik pelle voorlezen uit “asterix in helvetia”. mama was toen al lang en breed vertrokken.

ik had nog nooit voorgelezen uit een stripboek. een beetje onhandig, vind ik.

later toen pelle naar bed ging las ik hem voor uit lucky luke’s avontuur “western circus”. ik vroeg of hij geen gewoon boek had, maar hij zei dat zowel papa als mama hem ieder al uit een ander boek aan het voorlezen waren, en een derde boek zou al te verwarrend zijn. bovendien zou het toch niet veel vaker voorkomen dat ik hem voorlas dus dat had geen zin. en voorlezen uit één van de boeken van papa en mama mocht niet. een theorie die staat als een huis.

die pelle die komt er wel.

Posted in txt

Tweet Tweet Tweet

Recently, Chez Lubacov

Gathering Dust

Categories