guuz’

Home   /   guuz’

en uiteraard die van guuz.
2 weken vrij, donderdag naar Martkrock in Leuven, de 19e naar Gotan Project in Wurselen, donderdag 22 naar Pukkelpop en de 24e ook, de 23e huwelijksdj’en te Bloemendaal…’t ken niet op.
dat betekent dat ik veeeeeel tijd heb om plaatjes te luisteren, waaronder
Bright Eyes – Lifted (Wichita, cd)
Indie is gered, schreef iemand op de Subjectivistenlijst, want Bright Eyes heeft de plaat van het jaar gemaakt. Dat valt nog te bezien (en de plaat van het jaar is door Recloose gemaakt), maar fraai is het zeker wat dilletant Conor Oberst en companen laten horen op deze vijfde BE schijf. Zijn huilstem is wennen, zijn teksten ook, zijn spel met emoties (het ene moment wil je hem troosten het andere moment door elkaar rammelen en schreeuwen dattie zich niet zo moet aanstellen) is fascinerend. Emo-country. 16 Horsepower met strijkers en géén godsdienst-tic. Ofzo.
Danko Jones – Sound of Love (Bad Taste, 3-track cd)
ROCK&ROLL BABY, YEAH! Vuist omhoog, peddle to the metal, en gáán!
Rogier van Otterloo, Toots Thielemans – Turks Fruit (CBS, cd)
Eindelijk maar es gekocht, een loungeplaat uit 1973. Air-fans, take note. Terzijde: zag in het zwarte-muziektijdschrift Big Dada ooit een lijstje van favo platen van één of andere funkbreaks-dj, waarin Rogier van Otterloo’s Let’s Go To The Randstad in stond. En inderdaad, dit reclameriedeltje heeft een enorme vette break.
Tommy Guerrero – AnotherLateNight (Azuli, cd)
Samen met de Back to Mine-reeks de interessantste loungecompilatieserie out there. Tommy Guerrero, een skater/gitarist die twee hele fijne triphopbluesplaten maakte voor Mo’Wax, compileert onder meer Ramsey Lewis, Rufus Thomas, Cymande, Main Ingredient, Muddy Waters en El Chicano. Zeer prettig.
Gescoord tijdens vinyljacht:
Earth Wind & Fire – Head to the Sky (CBS. lp)
Uit 1973, zonder echte hits maar met een 13 minuten durende, Santana-achtige cover van Edu Lobo’s Zanzibar. Groovy, baby.
Osunlade – Diamant (Isma’a, 12inch)
Voor mijn verzameling Osunladeplaten. Een cover van ene Marius Cutler. Prettige, niet al te zware deephouse.
Sepia – Last Tango in Paris (Irma, 12)
Cover van, inderdaad, Gato Barbieri’s filmmuziek. Ook lekker deep, niet te vettig, met toeters en elektrische piano. Niet goed, wel fijn.

Posted in txt

Tweet Tweet Tweet

Recently, Chez Lubacov

Gathering Dust

Categories