Bookless: Sound Dusted

Home   /   Bookless: Sound Dusted
Sound dusted

Bookless is schrijfster en muziekjunk te Madrid, Spanje, hoewel oorspronkelijk afkomstig uit México DF, Mexico. Op haar eigen website publiceert ze haar schrijfsels in haar eigen taal, hier op Chez Lubacov staan enkele vertalingen.

Vanaf het moment dat ik die morgen opstond had ik een onuitwisbare glimlach op mijn gezicht, zo één die slechts af en toe voorkomt. Toen ik op kantoor kwam, begon ik met het beantwoorden van emails, de één na de ander, zonder te stoppen om me af te vragen waar ik toch zoveel energie vandaan had. Ik begon te plannen hoe ik alle zaken nog te doen, die zich de laatste dagen langzaam hadden opgestapeld, af moest handelen. Ik had rust nodig, maar daarvoor moest ik alles af hebben dat ik nog moest doen, en ik wilde de ideeën die al tijden in mijn hoofd rondliepen als verdwaalde toeristen in een woonwijk van Hong Kong, realiseren. Plotseling streden mijn enthousiasme en mijn zin om aan te pakken om de aandacht met die stomme glimlach die de controle over mij geheel leek te hebben overgenomen. Hoe kon ik zo blij zijn wetende dat Barbara over een paar dagen naar Mexico verhuist? Het leek me niet normaal. Ik heb een hekel aan tegenstrijdige gevoelens.

Ik dook in mijn ziel om de reden te zoeken van mijn optimisme. Zondag had ik ineens een aantal dingen tegelijk begrepen, en dat had me doen beseffen hoe dom een mens kan zijn als die alles te serieus neemt. Ik had me bedacht dat het einde van dingen niet alleen het einde is, maar ook het begin van iets anders. Ik wilde ineens de afgelopen drie maanden van mijn leven inhalen, ik wilde al het slechte in één dag goedmaken, en het enige dat ik bereikte was een vreselijke adrenalinerush en een stomme glimlach. Dat aan de ene kant, en aan de andere kant was daar de wetenschap dat ik die avond naar het concert van Stereolab en Mina zou gaan. Ik had Stereolab nog niet eerder live gezien, en ik vond het geweldig dat ze met Mina samen speelden. eindelijk zouden meer mensen getuige zijn van de elektrificerende live optreden van de Berlijners, en tussen die mensen zouden er een hoop zijn die mijn eindeloze verhalen hadden moeten aanhoren over hun concert in de Nasti. Ze zouden eindelijk begrijpen wat het was dat hen zo speciaal maakte, dat wat zich niet in woorden liet vangen.

De genoemde adrenalinerush verliet me geen moment, en na het werk repte ik me naar Sol, waar ik had afgesproken met Aurora, Zinnia en Barbara. Ik maakte nog wat plannen met Aurora, waarna we naar de Arena liepen om te kijken of er nog een manier was om gratis binnen te komen, zodat we alledrie naar het concert konden. Negative. Niemand wist of er op “de lijst” nog een naam zou staan die we zouden kunnen gebruiken om binnen te komen, sterker nog, niemand wist of die lijst überhaupt wel bestond. Het stond me tegen om alleen naar binnen te gaan en zo de weinige tijd die me nog restte met Barbara verder te reduceren, dus we gingen naar de Arabier tegenover de bioscoop om te eten. De meisjes stonden erop dat ik naar binnen zou gaan, ze zouden op me wachten en na het concert zouden we ergens wat gaan drinken, maar ik voelde me daar niet goed bij, ik had erg veel zin om het concert te zien, maar zonder hen zou ik me niet goed voelen. Ik zou uiteindelijk beslissen tijdens het eten, want ik wist dat beide bands met vertraging waren aangekomen en dat het optreden dus later zou beginnen.

We aten, en toen we het restaurant uitliepen wisten we nog steeds niet waar we naartoe zouden gaan, dus we liepen nog eens langs de Arena. Ik kon toch maar moeilijk wennen aan het idee dat ik niet naar binnen zou gaan, ik kom maar niet over mijn periode van puberfanatisme heen komen waar het muziek betreft. Iemand moest iets doen, dus ik liep naar de pinautomaat, en iemand van wie ik veel houd sponsorde de kaartjes.

Zodra ik binnen was zag ik een hoop bekende gezichten, en allemaal glimlachten ze onbewust net als ik, en er is ook niks beters dan een gezonde dosis gitaren en keyboards op een dinsdagavond. De beste momenten waren toen “Captain Easychord”, “Baby Lulu”, “Space Moth”, “Nothing To Do With Me”, “Double Rocker” en “Parsec”, één van mijn favorieten, klonken. Hoewel het geluid wel een beetje raar was, slecht afgesteld eigenlijk, iets wat me vreemd leek, net zo vreemd als het entreekaartje waarop de hoes van “Aluminium Tunes” stond in plaats van die van “Sound Dust”.
Toen we naar buiten liepen hadden Barbara en Zinnia dezelfde onuitwisbare glimlach als ik.

Tweet Tweet Tweet

Recently, Chez Lubacov

Gathering Dust

Categories