Bookless: Shoegazers of the World Unite

Home   /   Bookless: Shoegazers of the World Unite

Bookless is schrijfster en muziekjunk te Madrid, Spanje, hoewel oorspronkelijk afkomstig uit México DF, Mexico. Op haar eigen website publiceert ze haar schrijfsels in haar eigen taal, hier op Chez Lubacov staan enkele vertalingen.

Het is niet zo dat ik één van de vele shoegazers ben, maar feit is dat ik zo’n 30% van de tijd die ik wandelend doorbreng, naar de grond kijk. Dankzij deze gewoonte heb ik veel dingen gevonden die andere mensen verloren hebben. Ik bewaar ze altijd, als ze me van pas komen op de daarvoor bestemde plaatsen in mijn huis, en als ik er niks mee kan op een andere plaats. Ik heb al een hele collectie hyperkitscherige dingetjes.

Op een zonnige middag in de zomer, ik weet niet meer of het nu juli of augustus was, liep ik met Isabel naar de supermarkt. We staken een straat over terwijl het groene oversteeklicht al aan het knipperen was, en plots zag ik iets glinsterends op de grond liggen. Ik hield onmiddellijk halt, net als de auto waarvan het nummerbord op minder dan 2 centimeter afstand van mijn oor bleef.

Uiteraard lokte mijn onbewuste actie een ongelukje uit: de witte Fiat Tipo die achter de BMW kwam die me bijna overreed, had geen tijd meer om te remmen en knalde er bovenop. Het laatste wat ik hoorde voordat ik me als een dief uit de voeten maakte was een “godverdomme, idioot, mijn God ik reed haar bijna omver”, en het onmiskenbare geluid van een verkeersopstopping: toeterende auto’s en hun luid protesterende eigenaars. We renden zo hard dat we niet merkten dat we de supermarkt al voorbij waren. Mijn hart ging tekeer als dat ene nummer van Ministry, “Jesus Built My Hotrod”. Uitgeput gingen we zitten in het eerste het beste portiek dat we vonden. We waren er zeker van dat niemand ons gevolgd was, de eigenaar van de BMW was hoogst waarschijnlijk in zijn auto blijven zitten wachten op de mensen van zijn verzekering, of op de politieman die hem zou komen zeggen dat hj het verkeer niet op moest houden.

Ik wist wat er komen ging. Als dit soort dingen gebeuren, is het eerste wat mensen doen je wijzen op het feit dat je een idioot bent, dat je niks om je leven geeft of dat van anderen, in plaats van je te vragen of je okee bent of ofje een emmer koud water nodig hebt om onder de levenden terug te keren. Isabel zei niets van dit alles, zij was anders, alsof ze van een andere planeet kwam. Ze omhelsde me, en begon te huilen, blij dat me niks overkomen was. Nadat ze me vroeg of alles in orde was, wilde ze weten wat ik gevonden had. “Een paperclip”, zei ik, en ik legde het object in haar hand. Ze begon te lachen, en ze vroeg me of ik wist dat het schrijvers geluk brengt als ze paperclips vinden. Ik zei dat ik dat niet wist, maar dat ik het alleen daarom al zou bewaren, en dat ik het nooit zou gebruiken. Vanaf die dag vind ik op de één of andere manier allerlei soorten paperclips op de gekste plaatsen: in de metro, in de supermarkt, in het park, in de bus en bij McDonald’s. Ik bewaar ze allemaal. Ik heb er nu genoeg om een gemiddelde familie voorgoed van de gang naar de winkel voor kantoorbenodigdheden te verlossen. Isabel heb ik nooit meer gezien (waarschijnlijk is ze terug naar haar planeet), en in die tijd ben ik erachter gekomen dat ik dat ene ding mis wat de meeste schrijvers wél hebben: talent.

Tweet Tweet Tweet

Recently, Chez Lubacov

Gathering Dust

Categories