Bookless: Non-stop Purr Machine

Home   /   Bookless: Non-stop Purr Machine
non-stop purr machine

Bookless is schrijfster en muziekjunk te Madrid, Spanje, hoewel oorspronkelijk afkomstig uit México DF, Mexico. Op haar eigen website publiceert ze haar schrijfsels in haar eigen taal, hier op Chez Lubacov staan enkele vertalingen.

De katten waren met stomheid geslagen toen ze het meisje binnen zagen komen. Waar dacht ze dat ze mee bezig was, om negen uur ‘s ochtends maandagochtend binnenkomen? Ze kwam normaal nooit op dat uur thuis, sterker, normaal gesproken gaat ze juist WEG rond die tijd. De meeste huiskatten weten perfect wat voor dag het is, ze weten dat na maandag dinsdag komt, en daarna woensdag, donderdag en vrijdag. Ze weten het, maar ze kunnen heel goed doen alsof dat niet zo is. Ze zouden ze zelfs achterstevoren op kunnen noemen, maar dat doen ze niet, niet omdat ze daar geen zin in hebben, maar simpelweg omdat ze niet kunnen praten. De katten waren verward, ze wisten niet zeker of ze teveel geslapen hadden nadat ze de hele nacht met het rode rubberen balletje dat ze bij toeval ontdekt hadden in een groene Adidas schoen met grijze strepen. Ze konden het ook niet weten, omdat ze ook geen klok kunnen kijken. Ze kunnen het alleen weten als zij haar mobiel aan heeft staan, of de computer, of als ze het journaal kijkt terwijl ze langzaam haar met chocolade bedekte of gevulde croissants ontbijt en haar koffie drinkt. Maar niets van dat alles was op dat moment van toepassing. Misschien was ze wakker geworden en had ze hen zo vredig zien slapen dat ze besloten had om die dag heur haar niet te drogen, noch het nieuws te gaan kijken, noch muziek op te zetten, om hun slaap niet te verstoren. Met zoveel imaginaire stilte herinnerde kat nummer één zich dat ze gedroomd had dat ze hele lange poten had waarmee ze harder had kunnen rennen en hoger springen. Ze bekeek zichzelf in de weerspiegeling van de klep van de wasmachine, en ze zag de droom niet was uitgekomen, want haar oren kwamen, net als op alle andere dagen, niet over de helft van het kijkglas.

Kat nummer één vond het wel leuk om te denken dat dromen uit kunnen komen, hoewel dat nooit zou gebeuren. Nooit, behalve die ene dag dat ze droomde dat het meisje een muis van touw voor haar gekocht had waar ze achteraan kon jagen en die haar deed denken aan de echte muizen die ze opjoeg toen ze met het meisje op het platteland woonde. Dat was ver voordat kat nummer twee kwam. Ze dronk een beetje water uit haar bakje terwijl ze zichzelf nog eens bekeek in de weerspiegeling, en ze dacht dat het fantastisch zou zijn om zulke lange poten te hebben, hoewel ze zich ook realiseerde dat ze niet erg praktisch waren geweest bij het eten. De voordelen waren meteen veranderd in een nadeel dat alleen omzeild kon worden door het etensbakje op een hogergelegen plaats te zetten. Wat ongetwijfeld een probleem was geweest aangezien het meisje nogal verstrooid was en dat detail over het hoofd zou zien.

Behalve als ze op een zaterdag gehurkt de was in de wasmachine zou doen, dan zou ze in de gaten krijgen hoe moeilijk het is om van de grond te eten voor iemand met zulke lange poten.

Ze zou het het meisje ook zelf kunnen laten weten door een hoog gemiauw, zoals wanneer ze honger had of wilde dat de deur werd opengedaan zodat ze in de tuin kon. Hoewel een dergelijk gemiauw niet veel zou helpen, want het meisje zou automatisch meer eten in het bakje doen, of ze zou met tegenzin opstaan van de bank om de tuindeur te openen, en ze zou zeggen dat kat nummer één een zeurpiet was omdat ze net was gaan zitten om de krant te lezen.

Nee, het kon bijna niet anders dan dat het meisje niet thuis was komen slapen, de katten hadden allebei geluisterd en het meisje mag dan verlegen zijn, stil is ze zeker niet. Ze zouden het gemerkt hebben als ze wel thuis was gekomen, want als ze hen begroet geeft ze ze altijd een kus en een aai. Wat deed ze in godsnaam op een maandagmorgen thuis? Kat nummer twee was er zeker van dat ze de vorige nacht niet thuis was gekomen, want ze had haar geen kus gegeven voor het slapengaan, en omdat ze zich niet kon herinneren de stemmen van de televisie gehoord te hebben. Ze wist dat het meisje snel weer weg zou gaan, want ze herkende de sporen van stress die op haar geizcht stonden, sporen die er altijd waren als ze weer eens te laat was. Ze wist dat ze laat was, ondanks het feit dat ze geen klok kon kijken. En terwijl kat nummer twee bedacht dat haar vrienden het meisje nog wel een paar van die digitale horloges en klokjes cadeau mochten doen, dronk het meisje haastig een glas sinaasapplesap leeg, terwijl ze dacht dat haar katten helemaal niet zoals die van Yukiko waren. De hare waren nooit tevreden met vijf of zes stukjes pens om middernacht, ze hielden niet van kliekjes. Als zij aten, aten ze veel. Ze deed eten in de bakjes van beiden en rende het huis uit, op weg naar wat dan ook. De katten stonden perplex toen ze zagen dat er op de zak van twee kilo, die ze buiten de voorraadkast had laten staan, een foto van een hond stond in plaats van een kat. De zalm konden ze wel vergeten. Er was een levensgroot verschil tussen die zak en die van een kat. Ze wisten het, maar ze deden heel goed alsof dat niet zo was.

Tweet Tweet Tweet

Recently, Chez Lubacov

Gathering Dust

Categories