Bookless: Cookie Treasures

Home   /   Bookless: Cookie Treasures
cookie treasures

Bookless is schrijfster en muziekjunk te Madrid, Spanje, hoewel oorspronkelijk afkomstig uit México DF, Mexico. Op haar eigen website publiceert ze haar schrijfsels in haar eigen taal, hier op Chez Lubacov staan enkele vertalingen.

Soms zou ik willen dat alles wat er uit de hemel valt, dat op een eerlijke manier zou doen: het water, de sneeuw, de mogelijkheden, de bommen. Ik zou het ook leuk vinden om de details van de badkamers van alle flats waar ik heb gewoond te kunnen fotograferen, omdat het me op sommige dagen onmogelijk is ze me allemaal te herinneren. Ik moet me echt concentreren om me ervan te verzekeren dat er naast de douche een doorzichtig plastieken kast was waar ik de handdoeken bewaarde, in de vorige flat waar ik woonde. Op de wc van het apartement waar ik nu woon kun je de stemmen horen van twee mensen aan de andere kanten van verschillende muren, je kunt ze horen praten, maar niet met elkaar; ze praten met mensen aan de andere kant van de mobiele telfoonlijn, wat een afgekorte versie van de tamagotchi is. Als dat gebeurt, ben ik als de ham in een sandwich gemaakt met geroosterd brood van tegels dat zich elektronisch het haar droogt.

Ik hou ervan om katten op straat te zien als ik verdwaald ben en de straat niet vind waar ik heen moet. De katten die je op straat ziet zijn meestal vies en mager en trekken zich niets van je aan, maar ze doen me glimlachen en zorgen ervoor dat ik me niet kwaad maak dat ik te laat kom op de plaats waarvan ik de straat niet kan vinden. Ik glimlach nog steeds als de wind met meer dan 80 km. per uur waait, iets wat vreemd is in een stad als deze. Plotseling wordt wandelen iets gecompliceerds, het is niet langer een automatische en eenvoudige beweging maar wordt bijna een circuachtige manoeuvre, ik moet de handen uit de zakken halen om het evenwicht te bewaren. Nog iets dat ik moet noteren op de lijst van nadelen van het hebben van een klein lichaam en een groot hoofd. Als ik op het punt sta een halve draai te maken en ik denk aan de gigantische kop chocomel en koekies die ik tot me ga nemen als ik thuis kom, doemt de straat ineens op, uit het niets, lang en vol met gebouwen met nummers die geen enkele logica lijken te volgen en die geen ander doel lijken te dienen dan mij nog meer in de war te brengen. Ik heb een hekel aan nummers en sowieso aan alles wat met wiskunde te maken heeft, ik kan alleen maar biljetten tellen. Ik denk dat ik daarom nooit maat weet te houden en de helft van de maand als een koningin leef, en de andere helft als een bedelaar. Ik weet niet goed waar de angst voor cijfers vandaan komt, maar wat ik wel goed weet is dat als ik het zou proberen te overwinnen, ik het zou kunnen; ik heb het al eens gedaan, toen mijn scolaire toekomst gevaar liep. Maar eerlijk gezegd heb ik helemaal geen zin in een herhaling van dat huzarenstukje. Letters zijn makkelijker, hoewel dat ook afhangt van de bril waarmee je ze bekijkt; de meeste mensen zal het ermee eens zijn dat 54 niet net zo praktisch is als vierenvijftig.

Soms zie ik mensen op straat die klappertanden van de kou en dan vind ik het jammer dat ik geen miljonair ben en ze een warme jas cadeau kan doen, en een paar wollen handschoenen. Wat minder is dat die mensen het meestal zeer slecht hebben en met trillende handen en schijnbaar zonder enige reden andere mensen slaan die de stoep met hen proberen te delen om wat geld te verdienen. Als ik die dingen zie krijg ik een vreemd gevoel en ik probeer aan iets anders te denken, bijvoorbeeld aan het plaatje van prinses Leia dat ik in het doorzichtige zakje van mijn blauwe rugzak draag, en dat ik gratis kreeg bij een pak chocoladekoekjes. Ik denk aan de kenmerken waarop de mensen zich baseren om bepaalde nutteloze objecten te kwalificeren en ze een bepaald belang toekennen, of ze direct als schatten te beschouwen. Zonder het te willen, denk ik hoe het kindje eruit zal zien dat bijna zijn of haar Star Wars album vol heeft, alleen dat ene plaatje van Prinses Leia ontbreekt nog. En ik denk ook dat die gasten die mijn mobieltje gejat hebben in de metro zich rot zullen hebben gelachen om hoe dat eruit ziet.

Tweet Tweet Tweet

Recently, Chez Lubacov

Gathering Dust

Categories