Bookless: Blue

Home   /   Bookless: Blue

Bookless is schrijfster en muziekjunk te Madrid, Spanje, hoewel oorspronkelijk afkomstig uit México DF, Mexico. Op haar eigen website publiceert ze haar schrijfsels in haar eigen taal, hier op Chez Lubacov staan enkele vertalingen.

BLUE heeft een blouse genaamd Björk. Blue heeft haar zo genoemd, niet omdat ze Björk zo leuk vindt, maar omdat ze haar doet denken aan de hoes van diens tweede CD zonder de Sugarcubes. De blouse is roze met witte strepen, oranje bloemen en waterblauwe bellen. De strepen gaan alle kanten uit: van boven naar beneden, van beneden naar boven, van de ene kant naar de andere en de meeste diagonaal. De bloemen zijn verdeeld als confetti op het asfalt na een carnavalsoptocht. De bellen volgen het typische traject van de bellen uitgeblazen door een kind waar ook ter wereld.

De blouse genaamd Björk is de mooiste blouse die ik ooit gezien heb, en bovendien staat hij Blue heel erg goed. Ze had hem aan op de dag dat we naar het concert van Pulp gingen, in Finsbury Park. Mijn zus zei dat hij spuuglelijk was, dat ze hem nog niet eens aan zou trekken als ze dronken was. Ik kon ook niets anders verwachten van een Barbie van 20 jaar die het liefst gaat shoppen met mama en naar de Spice Girls luistert. Mijn zus is model, en hoewel ze in alle tijdschriften van de wereld verschijnt, zal ze nooit zo mooi zijn als Blue. Wat ik mooi vind aan Blue is dat ze haar geen cent betalen om mooi te zijn, ze gaat liever naar Pulp kijken dan dat ze gaat shoppen, en bovendien haat ze de Spice Girls. Tijdens het concert in Finsbury Park speelde Catatonia ook. Blue vindt Catatonia geweldig, vandaar dat het toegangskaartje voor het concert het beste verjaardagscadeau was dat ik haar kon geven. Ik had haar niet zo blij gezien sinds de dag dat ik haar Pop, haar kat, gegeven had.

Blue is niet als de andere meisjes die al hun geld uitgeven aan kleren, schoenen en cosmetica. Blue spendeert haar geld aan cd’s en platen. Haar garderobe bestaat in feite uit kleren die ze met kerstmis cadeau heeft gekregen van haar moeder en haar broer, of van mij -want mijn zus geeft mij wat ze zelf niet leuk meer vindt-, en die we van haar tante Lola hebben gejat. Haar tante Lola heeft een kamer vol met kleren die ze in de loop van haar leven heeft verzameld. Gerangschikt op jaar en kleur. haar collectie is indrukwekkend. Ik heb haar nog nooit twee keer met dezelfde blouse gezien. Op een dag zeiden we haar ons wat kleren te geven die ze zelf niet meer zou dragen. Ze weigerde, ze zei dat ze dat niet kon doen, en daarmee uit. De egoïst. Wat ze ook aantrekt, ze ziet er nooit minder lelijk uit dan ze is. wat mijn theorie bewijst dat lelijke mensen lelijker lijken omdat ze slecht zijn, en niet omdat ze lelijk zijn, want soms is het lelijke zó lelijk dat het mooi is, maar als het lelijke slecht is, is het nog lelijker. Ik suggereerde Blue de kleren te jatten als ze ons een keer op haar huis liet passen als ze naar de Caribbean ging op zo’n cruise voor alleenstaanden. Maar ze zei nee, en dat ze dat haar tante niet kon aandoen.

Blue is ook zo’n lieverd. Wat ook weer de andere kant van mijn theorie bewijst, namelijk dat mooie mensen niet alleen mooi zijn omdat ze mooi zijn, maar omdat ze van binnen goed zijn; dat komt naar buiten en dat laat het lelijke, dat iedereen heeft, verdwijnen. En Blue heeft ook een tijd gehad dat ze lelijk was, toen ze tussen de elf en dertien jaar was. Ze was toen onuitstaanbaar. Ze sloot de hond op in de badkamer, en dat arme beest werd dan helemaal gek, als haar oma even niet oplette gooide ze een handvol zout in het eten en dan moest haar moeder pizza bestellen omdat het eten naar de Dode Zee smaakte, ze gooide honing en zand op het dak van de auto van de buren, en ze deed nog een hoop meer dingen waar ze nu spijt van zegt te hebben. Zoals ze ook spijt heeft van het jatten van haar tante’s kleren, maar ik zeg haar dat die daar toch niet achter komt omdat ze zo achterlijk veel heeft. Blue voelt zich niet goed als ze iets slechts doet. En ook niet als ik dat doe. Ik heb haar gezegd dat als we slechte dingen doen, dat niet is omdat we willen maar omdat de mensen -die allemaal slecht zijn- ons daartoe dwingen, en dat het doen van slechte dingen als je geen andere keuze hebt, niet slecht is. Blue haalt diep adem, geeft me een kus en lacht. Daarna, net als iedere dag, doucht ze zich en wast ze heur haar met de shampoo met de kangoeroe erop, of met de L’Oreál voor kinderen die naar watermeloen ruikt en in een flesje in de vorm van een vis zit. Ze doet haar Doc Martens aan en een broek, of haar Birkenstock sandalen en een rokje. En dan zeg ik hoe mooi ze is, en dan lacht ze en kust ze me. Ik zeg haar dat ik altijd bij haar zal blijven en dat ik altijd voor haar zal zorgen. Blue kust me nog eens en ik weet dat ze de slechte dingen die we doen weer vergeten is.

En het ís ook niet slecht om slechte dingen te doen als je geen keus hebt; zoals toen ik de neus brak van haar buurman toen ik ontdekte dat hij haar bespiedde door het raam. Klootzak. Ik had geen keuze, ik kon de gedachte aan die goorlap die zich zat af te trekken terwijl hij aan haar dacht niet van me af zetten. Blue is ook zo mooi. Vooral als ze de blouse aan heeft die ze Björk noemt, en die haar zo goed staat.

Tweet Tweet Tweet

Recently, Chez Lubacov

Gathering Dust

Categories