Biologisch afbreekbare beats op de vervuilde straten van madrid

Home   /   Biologisch afbreekbare beats op de vervuilde straten van madrid

[artikel voor DutchBreakz.com, 1999]
Dave Roozendaal, alias the Unhygienix, woonde van 1994 tot en met het najaar van 1998 in Spanje (Madrid en Barcelona). Hij vormde daar met de New Yorker David Lapof het DJ-duo Mulletheadz in 1995, en gezamenlijk verspreidden zij gedurende een aantal jaren het Woord van de Breekbietcultuur. Meestal was het vechten tegen de bierkaai, maar toch boekten zij enkele bescheiden succesjes. Hun fanzine Garfunkel werd aardig gelezen, en ze draaiden op bijna alle grote festivals die in Spanje gehouden werden.
In december 1999 ging Dave terug naar Madrid, om oude vrienden op te zoeken, maar ook om zich te herenigen met zijn Mullet-buddy achter de draaitafels.

Donderdagavond kom ik aan op het vliegveld Barajas van Madrid. Het is een beetje vreemd om weer door die gangen te lopen in de richting van de bagagebanden. Uiteraard duurt het allemaal weer verschrikkelijk lang voordat de eerste koffers verschijnen, dus ik maak van de gelegenheid gebruik en wissel meteen mijn pietermannen om in peseta’s. Even gaan de deuren naar de aankomsthal open, en ik zie mijn maatje al staan. Ik pak een karretje voor mijn platenkoffers, maar een doorgerookte oude man met een enorm stinkende sigaar in zijn mond steekt daar een stokje voor. “Laat die kar staan!,” klinkt het bars, en ik heb meteen weer het Madrid-gevoel terug.
Dezelfde avond wippen David en ik alvast even langs bij Oui, de nieuwe tent die de eigenaren van mijn vroegere vaste stek Kasbah, onlangs hebben geopend, en waar we de volgende dag zullen gaan draaien. Het weerzien is hartelijk, jointjes gaan rond en de mojitos worden klaargemaakt. Het wordt weer ouderwets laat.
Vrijdagmiddag beginnen de festiviteiten omtrent het eenjarig bestaan van de Mercado de Fuencarral, in het volledig opengebroken (qua straten) centrum van één van Europa’s meest verpeste hoofdsteden. El Mercado de Fuencarral is een soort winkelcentrum met allemaal winkeltjes voor hippe mensen: tattoos, piercings, veel te strakke kleding, wierook, platen en Nepalese Prayer Flags, je kunt ze er allemaal krijgen. Ook heel hip: er staan de hele dag DJ’s van verschillend allooi te draaien. Vandaag bestaat het ding dus 1 jaar, en the Unhygienix from Amsterdam (Mulletheadz) is één van de platendraaiers. Ik draai na Paz, één van de meest actieve DJ’s van de stad, altijd bezig met het openen van nieuwe avonden in verschillende clubs verspreid over de hele stad. Niet altijd even succesvol, maar dat ligt meer aan de slechte bedrijfsvoering van de clubeigenaren, die het maar niet afleren om voor het snelle geld te gaan, dan aan haar tomeloze inzet. Paz’ stijl is jazzy en verfijnd, en ik besluit daar nog even op voort te borduren. Het is druk, en als ik na een half uurtje het tempo wat opvoer en de harde biets ook, valt dat in goede aarde. Om 6 uur ‘s middags is het party-harty van jewelste! Geil op alles wat naar bekend ruikt als veel Madrileense hippo’s zijn, komen er vier verschillende mensen om mijn handtekening vragen. Ik kom namelijk uit het buitenland, en dus ben ik beroemd. Imagine that! Ik kan bijna niet schrijven van het lachen. Het is een leuk feestje.
Als om half acht de volgende DJ mijn Breakbeat Era-plaatje abrupt afbreekt om Pete Heller’s ‘Big Love’ erin te gooien, weten we dat het tijd is om een groot bord couscous met lamsvlees, geconfijte ui en rozijnen in onze nekken te proppen. Ik klaagde een hoop in mijn tijd in Madrid, onder andere over het weinig diverse van het restaurantaanbod in de stad, maar de Arabische eettentjes die je daar vindt zijn toch echt onovertroffen, wat mij betreft althans.
Na een grote spliff van Madrid’s beroemde hashish culero (=letterlijk vertaald “kont-hash”, dit vanwege de manier waarop de eivormige stukjes van Marokko naar de hoofdstad worden gesmokkeld, meestal door goed geklede, bevallige advocates) en een flinke boer, is het tijd voor de Mulletheadz-reünie in Oui. We hebben de tijd, “van 11 tot 6” is ons opgedragen. We beginnen met wat coole Jazzanova-achtige jazzy biets, waarmee de sfeer er meteen goed in zit. Het is behoorlijk druk en de mensjes hebben er zin in. Ze slikken alles, zelfs Krust’s ‘Coded Language’ waarin Saul Williams toch de nodige dingen schreeuwt die Spanjaarden absoluut niet verstaan en al helemaal niet begrijpen. Wat ze wel snappen is dat-‘ie een beetje boos is en ze gingen er dan ook op als waren zij treinen. Het zou ook kunnen komen omdat er veel Engelsen (toeristen en mensen die in Madrid wonen) zijn. Niet speciaal voor ons natuurlijk, maar gewoon omdat die er altijd zijn, net als vroeger in Kasbah. Na applaus(!) van het nog aanwezige publiek gaan de Mulletz moe maar voldaan naar huis. Het is 7 uur zaterdagochtend.
Na een paar uur ben ik alweer op. Ik besluit mijn gastheren nog even te laten slapen en het huis uit te glippen, het hectische centrum in. Rondlopend op de Puerta del Sol en de Calle Carretas weet ik ineens weer waarom ik weg ben gegaan uit die stad. Het is bijna kerstmis en dat willen de Spanjaarden weten! Enorme mensenmassa’s die bij de Fnac en El Corte Inglés, ‘s lands grootste warenhuisketen, hun inkopen doen, chaotisch verkeer, overal rotzooi die maar niet opgeruimd wordt en vooral de in Nederlandse ogen botte omgangsvormen van de Madrilenen, die daar in het geheel niet als bot worden ervaren, maken dat ik buikpijn krijg. Snel terug naar huis dus.
‘s Middags pik ik even wat nieuwe plaatjes op bij mijn oude werkgever AMA Records, o.a. de afrofunk-verzamelaar Ouelele, geweldige plaat. Ik heb afgesproken met David en een vriendinnetje om te eten in een typisch Spaans restaurantje met aceite acondicionado (= vrij naar aire acondicionado, air conditioning. Aceite is olie, en we noemen dat zo omdat in dat soort restaurants de olie in de lucht in hele dikke plakken te snijden is), waar we ons weer lekker ouderwets volproppen met ongezond voer.
‘s Avonds gaan we weer op pad met een tasje vol Compost-ish platen. Ik mag van 4 tot 5 die nacht nog even de peepz laten dansen in Tapes, een house-tent. Daarvóór echter eerst naar The Room, waar we onze ogen uitkijken vanwege het enorme aantal kerels op de dansvloer. Niet dat ze zo mooi dansen, maar gewoon omdat er maar 5 meisjes zijn die omringd worden door hongerige, harige Iberische mannen. Leuk voor een uurtje, maar toch maar snel weg.
Tapes is een belevenis. Ik houd best van een house-deuntje op zijn tijd, maar het is toch al een hele tijd geleden dat ik in een tent geweest ben waar ze alleen maar house draaien. Daar is weer een meisjesoverschot. Noem me een sexist, maar ik vind een meute dansende latinameisjes toch een prettiger gezicht dan 50, 60 kwijlende apen die alleen maar stilstaand om zich heen staan te kijken op de dansvloer.
Om 4 uur word ik van de sofa gesleurd en achter de draaitafels gepland. De boel is al uren heel hard aan de gang op de vloer, dus het is een kwestie van gewoon doorgaan met pompen om de boel zo te houden. Ik kan het niet laten en kwak Moodymann’s ‘Shades of Joe, part 1’ op het rechterwiel van staal, een vettige housetrack waarin de man uit Detroit de danser pest met het steeds weer opbouwen en weer afbreken van de sfeer. Gek worden ze ervan. Ik voel me een hele vent als ze beginnen te gillen en klappen zoals alleen Spanjaarden dat kunnen, op z’n flamenco’s. Maar na een uurtje vind ik dat gehouse wel weer mooi geweest. DJ Mystical Gerry neemt het roer weer over en ik neem weer plaats op mijn sofa, tussen de andere twee Daves (Engelse Dave van de AMA Crew, en Dave mijn fellow Mullethead) om nog even fijn te lachen om Gerry, die onder het draaien tegen de mixtafel op staat te rijden alsof-‘ie ter plekke nieuwe plaatjes wil maken.
Zondag (of wat daarvan over is) lekker chillen met de maatjes en maandag, na het aanvankelijk missen van mijn vlucht en het betalen van 200 piek aan overgewicht (goddamn) weer terug naar de Heimat. Het was een mooi weekend.

Tweet Tweet Tweet

Recently, Chez Lubacov

Gathering Dust

Categories