Het kan verkeren

Home   /   Het kan verkeren

klinkt nu in Luba’s donkere computerhol: Beck – One Foot in the Grave
Ik zit een beetje te kutten met Blogger. Ik ben nog niet geheel overtuigd, maar waarschijnlijk vanaf komend weekend wel. Zo’n loser ben ik dan ook wel weer, lekker op safe spelen.
Kreeg net een meeltje van vriend Ko’Kaï, voor mijn verjaardag. Hij had het op tijd gestuurd, maar ik gebruik mijn Hotmail-adres al een tijd niet meer. Terecht, zo bleek vanavond, want die kankerlijers hebben al mijn folders daar gedelete! De honden. Ko’Kaï is een oude schoolvriend. Hij maakte muziek op een keyboard. hij heeft me aan de reggae gebracht. Hij had die geweldige “Best Dressed Chicken In Town” LP van Dr. Alimantado. En nog één van Nicodemus, waar ik nog steeds naar op zoek ben. Weet de titel niet meer. Ik moet het hem toch nog es vragen. Hij had een liedje geschreven over een meisje waar ik helemaal hoteldebotel van was. “O Anniek, ik zie je wel maar ik krijg je niet, Anniek”. Het is nog wel eens in de schoolkantine gedraaid. Zat ik daar met een rood hoofd. Met Anniek werd het destijds niks, maar 10 jaar later wel. Ze is nu mijn lief. Is het leven niet mooi?

Posted in txt

Tweet Tweet Tweet

Recently, Chez Lubacov

Gathering Dust

Categories