July 2008 Archief
7-inch serie, deel 439
Namosh ft. Hisako - Dear Diary
label: Bungalow
jaar: 2006
kant a:
kant b:
www.namosh.de | www.myspace.com/namosh
Afkomstig van de schitterende lp Moccatongue. Ik heb die niet (waarom eigenlijk niet?), maar deze single zat bij de vinylversie.
7-inch serie, deel 438
Marissa Nadler - Diamond Heart
label: My Kung Fu
jaar: 2006
kant a:
kant b:
www.marissanadler.com | www.myspace.com/songsoftheend
Een aanrader van mijn favoriete platenboerin. Ik kende juffrouw Nadler heel niet, maar deze single bevalt me zeer. Simpele doch effectieve folk van een stem die als een Lorelei de luisteraar linea recta naar de krochten van de geest doet afdalen, meer moet dat soms niet zijn, m'neer. Het is daar overigens heerlijk toeven, moet ik zeggen. Griezelig, maar heerlijk.
Deze twee nummers staan op heur album Songs III: Bird on the Water, dit jaar genomineerd voor beste americanaplaat en beste vrouwelijke artiest op de PLUG Awards (doch niet gewonnen).
7-inch serie, deel 437
Musical Youth - Pass the Dutchie
label: MCA
jaar: 1982
kant a:
kant b:
Musical Youth - Tell Me Why?
label: MCA
jaar: 1983
kant a:
kant b:
Ik was helemaal gegrepen door Musical Youth toen ik twaalf was. Ik had een jaar daarvoor Doe Maar, en in het bijzonder de baslijnen van Henny Vrienten ontdekt, en dit paste in het straatje. Maar die van Musical Youth waren net zo oud als ikzelf, en ze zongen niet over ver-van-mijn-bed zaken als meisjes die van mij zijn, dus dat sprak nóg meer aan. Niet dat de betekenis van een uitdrukking als "Pass the Dutchie" volledig tot me doordrong, maar goed.
Ik had de eerste single (die overigens door de grote John Peel, vrede zij met hem, zelve gepusht werd op de radio, waarna het de hit werd die het hoorde te zijn) gekocht, het album Youth of Today en de 12""Rub'n'Dub", en draaide alles grijs op mijn Dual pick-upje, terwijl ik met een tennisracket de baslijnen naspeelde. Na een tijdje begon ik de b-kanten steeds beter te vinden, net als het dubby "Rub'n'Dub". Ik kon echt zwelgen in die baslijnen.
Na een jaar was ik eroverheen gegroeid en vond ik er weinig meer aan - ook al doordat ik via mijn oom Pim echte Jamaicaanse reggae en ska had gehoord. In navolging van Pim was ik inmiddels ook fan van een Britse sitcom over een van oorsprong Jamaicaanse familie in Engeland, No Problem! en begon ik, eh, lucht te krijgen van zaken als wiet roken en wat dat voor fijne effecten dat op je kon hebben. Ik nam Musical Youth dus niet helemaal serieus meer, hoe onterecht ook. Maar ik was toch een beetje verdrietig toen ik hoorde dat na het uiteenvallen van de band, een van die kleine mannetjes een crimineeltje was geworden. Patrick Waite stierf in 1993 aan een hartkwaal terwijl hij wachtte op een proces, iets met drugs.
Inmiddels bestaat de groep weer, natuurlijk. Ze schijnen zelfs in oktober in Nederland te spelen.
7-inch serie, deel 436
Larry Winther And His Mummies - Recorded Live a the Pony Express Pizza Parlor April 13, 1989
label: Planet Pimp
jaar: 1992
kant a:
kant b:
www.themummies.com | www.myspace.com/themummies
The Mummies - Uncontrollable Urge
label: Pre B.S.
jaar: 1993
kant a:
kant b:
The Mummies - (You Must Fight to Live) On the Planet of the Apes
label: Sympathy for the Record Industry
jaar: 1993
kant a1:
kant a2:
kant b1:
kant b2:
The Mummies/Supercharger - Live at Café The Pit's
label: Demolition Derby
jaar: 1993
kant a:
kant b:
The Mummies - Gwendolyn
label: Pin Up
jaar: 1994
kant a1:
kant a2:
RRRRRRRAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAWK!
RRRRRRRAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAWK!
RRRRRRRAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAWK!
RRRRRRRAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAWK!
RRRRRRRAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAWK!
RRRRRRRAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAWK!
RRRRRRRAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAWK!
RRRRRRRAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAWK!
RRRRRRRAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAWK!
RRRRRRRAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAWK!
RRRRRRRAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAWK!
RRRRRRRAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAWK!
RRRRRRRAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAWK!
RRRRRRRRRRRRRRRRRRRRAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAWWWWWKKKKKKK!
Thank you, you were a lovely audience.
7-inch serie, deel 435
Mudhoney - Into Your Shtik
label: Super Electro Sound
jaar: 1995
kant a:
kant b:
www.myspace.com/mudhoney
Ha fijn, Mudhoney! Toen ik met mijn toenmalige bandje onze eerste vijftien minuten faam aan het opnemen was (die zal ergens volgend jaar gepost worden denk ik) probeerde ik een van de nummers te zingen als Mark Arm. Ik vond dat dat goed zou passen, maar het lukte niet, en ik was eigenlijk nog altijd te veel naar de kloten van de genotsmiddelen van de avond tevoren om het te blijven proberen.
Paar keer live gezien, altijd geweldig. Mudhoney heerst.
7-inch serie, deel 434
Morzelpronk - Ralbörsong
label: Ralbör
jaar: 1984
kant a1:
kant a2:
kant b:
www.morzelpronk.nl
Ik heb Morzelpronk een aantal keren live gezien, begin jaren negentig. Goeie band. Ik weet nog hoe teleurgesteld ik was toen de lp-hoes van Tirade, die ik op de officiële presentatie in de bovenzaal van Paradiso kocht, een ordinaire cd bleek te bevatten, en geen sketterande plak vinyl. Gelukkig had ik deze single er ook bij aangeschaft. Jaren later werkte ik bij KindaMuzik samen met gitariste Marieke, die ook bij Kong had gezeten. Was ik wel een beetje van onder de indruk.
7-inch serie, deel 433
The Mortals - Coming down
label: Homo Habilis
jaar: 1994
kant a:
kant b:
www.myspace.com/themortals1
Fijn bandje dat al een tijd niet meer bestaat. Ik heb nog een paar andere nummers van hen her en der op singles, waaronder het fantastische (en eerder geposte) "Nitroglycerin".
7-inch serie, deel 432
Morrissey - Everyday Is Like Sunday
label: His Master's Voice
jaar: 1988
kant a:
kant b:
www.itsmorrisseysworld.com | www.myspace.com/morrissey
Ah, de Mozzer. The Smiths is een van die bands die ik graag live gezien zou hebben. Het heeft niet mogen zijn. Het dichtst bij dat ik ooit gekomen ben is voor het scherm, tijdens een uitzending op MTV van een evenement dat vanuit verschillende steden in Europa werd uitgezonden. Frankie Goes To Hollywood trad toen ook op.
Dit blijft een mooi nummer, ook al vind ik dat zijn solowerk het lang niet haalt bij The Smiths. Zonder Johnny Marr is het gewoon niet hetzelfde, zei hij schouderophalend.
7-inch serie, deel 431
The Monks/Roland Alphonso - Rock Me/Hip Hug Her
label: Sir JJ
jaar: 2007
kant a:
kant b:
"The Champ" (uweetwel: "Champ! Tutuudu Tutuudu Tu Tu Du Du Tu") is veruit het bekendste nummer van The Mohawks, maar deze schuiver "Rock Me" mag er ook wezen, m'neer, ook al istie dan uitgebracht onder de naam The Monks. Ook gebruikt door Phyllis Dilon in haar versie van "Woman of the Ghetto", terwijl het eigenlijk een, eh, rocksteadyversie is van Aretha Franklins "Rock Steady".
De b-kant is ook een cover, en wel van Booker T & The Mgs. Roland Alphonso, die deze maakte met The Originals Orchestra, was een van de originele Skatalites. Vetjes!
This week, I will be mostly working at
7-inch serie, deel 430
Pharoahe Monch - Body Baby
label: Island
jaar: 2007
kant a:
kant b:
www.pharoahe-monch.com | www.myspace.com/pharoahemonch
Groot rapper deze man. Hij doet een Elvis-pastiche, niet alleen op de hoes maar ook in zijn manier van rappen, tenminste op sommige stukken. Over een paar weken bij ons in da club te zien. Ben heel benieuwd.
7-inch serie, deel 429
Momonje Y Laluli/Momonje Y Su Conjunto - Bufalo
label: Alehop!
jaar: 199?
kant a1:
kant a2:
kant a3:
kant b1:
kant b2:
www.myspace.com/guillermomonje
Guiller Momonje komt wel vaker voor in mijn 45-collectie, een keer of vier, vijf, zelfs. Laluli kende ik slechts zijdelings, ook al was ze heel goed bevriend met sommige van mijn vrienden. Misschien heb ik wel onbewust afstand gehouden van haar, om de mythe niet door te prikken. Het was een wonderlijk kind, en dat was ze. De eerste keer dat ik haar, eh, meemaakte was op een feestje bij Guillermo thuis. Ineens stond ze midden in de kamer met een cowboyhoed op en een gitaar in haar handen die groter was dan zijzelf. Guillermo kondigde haar aan en iedereen ging om het frêle kind met het poppengezichtje staan. Toen ze haar scheur opentrok weken sommigen onwillekeurig terug, geschrokken en geschokt. Tien minuten en vijf liedjes later ging de storm liggen, net toen de buren kwamen aanbellen om te vragen of alles in orde was.
Hoe ik het vond, vroeg Guillermo later. Ik was nog altijd een beetje beduusd. Guiller vertelde dat ze ook in een bloedserieus folkcombo speelde, en dat dit haar alter ego was. Hij liet me later opnamen horen van de groep, en inderdaad, Joni Mithcell was er niks bij. Engelachtig zong en speelde ze, en ik kon maar moeilijk geloven dat ik naar hetzelfde meisje aan het luisteren was als die avond op dat later nogal uit de hand gelopen en door de politie gestopte feestje.
Uiteraard was Murky er als de kippen bij om een single van haar uit te brengen. Als Laluli, niet van het bloedserieuze folkcombo.
2000WAT - Koekembak
formaat: cd
label: Eigen Makelij
www.myspace.com/2000wat | www.2000wat.com
Toen ik ze een paar maanden geleden zag tijdens IllCity bij ons in da club was ik niet heel erg onder de indruk. Achteraf zeker, want de mannen uit Antwerpen werden gevolgd door een bende lawaaiige Hollandse rappers met heule grote bekken, check Winne en zijn posse van tachtig, check Sticks Fakkelteit. Daarbij staken die van 2000WAT nogal bescheiden af. Te bescheiden vond ik, want ze kunnen het wel.
Toch ben ik vrij steil achterover gevallen toen ik Koekembak hoorde. Hij lag op het bureau van de baas boven baas dus die werd meteen geript, maar eigenlijk nu, nou ja het afgelopen uur echt beluisterd. En tot kandidaat voor de eindlijst 2008 gebombardeerd. Gevaarlijk, na slechts één beluistering, maar dat dondert niet.
Ik ben verrast. Naast het verplichte braggin' & boastin' klinken de heren behoorlijk, euh, "volwassen". Goede teksten (hoewel ik niet al hun plaat Aantwaarps versta, ik blijf natuurlijk een buitenlander) vol zelfspot, relativeringsvermogen en een gezonde kijk op de wereld. Die niet altijd even mooi is, zeker niet in deze stad waar dom, maar slim gebracht, populisme het steeds vaker wint van gezond verstand. Check "Grote plannen" (met Hablando Sólo als gast), check "Stille straten" en "België" (waar ome Henk & consorten natuurlijk even om de hoek komen piepen), dat na het tigste ontslag van de man die in staat geacht zou moeten worden dit land te leiden meer dan actueel is.
Zeer vette plaat - als ze op 15 augustus weer bij ons in da club komen spelen ga ik maar weer eens zondigen tegen mijn eigen regels en de cd kopen. Als ze tenminste geen vinylen versie hebben. Support your local band jeweettoch.
Favoriete track: "Stille straten"
7-inch serie, deel 428
Modified Toy Orchestra - This Is the Monkey
label: Warm Circuit
jaar: 2004
kant a:
kant b:
www.myspace.com/toyorch
Gekocht van twee leden van de band zelf, tijdens de afgelopen editie van Sónar, op de doorgaans vrij waardeloze "platenbeurs" die gehouden wordt op de bovenste verdieping van het CCCB. Het sympathieke duo speelde handig in op mijn strijd met mezelf. Tussen de twee en mij en het meisje in stond een tafel met daarop een dozijn verschillende 7" singles, waaronder de split van Ass en Blood Music. Voor vertrek had ik mezelf moeten beloven niet te veel geld uit te geven aan platen omdat het een beetje Valentine Brothers-style is deze twee maanden.
Het was vrij makkelijk - gewoon wegblijven uit de buurt van platenzaken, wat gezien het feit dat die in Barcelona zo'n beetje allemaal in het gebied rond de Ramblas liggen nauwelijks moeite kostte, maar toen ik voor die tafel stond had ik het moeilijk. En die gasten zagen het. Ik had twee singles in mijn handen, die van Ass/Blood Music dus en nog een van The Yellow Moon Orchestra, en ik dwong mezelf mijn ogen van de tafel af te wenden. Voor de vorm vroeg ik wat voor soort muziek Ass, Blood Music en TYMO maken, en ze zeiden dat ze het niet wisten.
"Maar wat we wél weten is dat we deze", sprak de ene terwijl hij "This Is the Monkey" voor mijn neus hield, "uit de grond van ons hart kunnen aanraden. Het is muziek gemaakt op gemanipuleerd speelgoed."
"Maar is het ook goed?", vroeg ik, terwijl ik het extra bankbiljet al uit mijn portefeuille haalde.
Er werd wat gelachen en ik zei dat ik ze wel zou mailen om te zeggen wat ik ervan vind.
En wat vind ik ervan? Het klinkt in ieder geval zwaarder dan ik verwacht had. Ik dacht dat het een soort jippiejippielalalamuziek zou zijn, Japanse bubblegumpopachtig. Maar dat is het dus niet. De b-kant vind ik niet zo gek veel aan, de a-kant vind ik wel leuk. Als ik twee jaar geleden beter had opgelet tijdens Sónar, had ik ze live kunnen zien.
7-inch serie, deel 427
Mocedades - Eres tú
label: Philips
jaar: 1973
kant a:
kant b:
mocedades.com
Vrij kazig, maar toch een mooi liedje, soms. Nummer twee op het Eurovisie Songfestival 1973, ondanks beschuldigingen van plagiaat vanuit het toenmalige Joegoslavië.
7-inch serie, deel 426
De Fabeltjeskrant
label: Fabeltjekrant
jaar: 198?
kant a1:
kant a2:
kant a3:
www.defabeltjeskrant.com
Ik vond vandaag opnieuw een flexidisc verborgen in de hoes bij een ander singeltje. Van de Fabeltjeskrant dan nog. Ik weet begot niet hoe ik in het bezit ben gekomen van dit kleinood. Het is niet duidelijk uit welk jaar het komt, maar het moet uit de jaren tachtig zijn omdat tijdens de eerste serie, die tot 1973 liep, geluk nog heel gewoon was in het van vreemde smetten vrije Grote Dierenbos. Die lui uit het Derde Dierenbos doken pas op in de tweede serie, vanaf 1985.
7-inch serie, deel 425
The Mission - IV
label: Mercury
jaar: 1987
kant a:
kant b:
www.themissionuk.com
Het heeft me nooit echt gegrepen, The Mission. Ik vond Sisters Of Mercy wel goed, maar deze afsplitsing daarvan, tja. Ik weet ook niet meer waarom ik deze single gekocht heb, als ik dat tenminste gedaan heb. Niet slecht hoor, maar om nou te zeggen dat hij niet mag ontbreken in de collectie van iedere zichzelf respecterende platenverzamelaar, nee. Ik zag ze live op Pinkpop, heeft ook niet echt veel indruk gemaakt. Een stuk minder dan hun publiek, in ieder geval. Zo veel gothen bij elkaar, dat had ik alleen bij The Cure gezien (een jaar eerder denk ik op hetzelfde festival).
Ik wist niet eens dat ze de hele jaren negentig door nog hebben gespeeld, en dat ze zelfs vorig jaar nog een plaat hadden uitgebracht.
Nou ja.
7-inch serie, deel 424
The Mike Lee Sound - Spread It around
label: Dime
jaar: 2007
kant a:
kant b:
www.myspace.com/themikeleesound
Nog maar eens een bandje, uit Engeland deze keer, dat oude tijden laat herleven - we worden ermee overspoeld, m'neer. Retro funk bands, be the death of me. Voor dit soort stonede funk met veel orgels, wah-wah gitaren en een sax die zelfs te pruimen is, mag je me wakker maken. Kom op, maak me wakker. Kom op dan. Doe het.
7-inch serie, deel 423
The Mighty Mighty Bosstones/Kiss - Detroit Rock City
label: Mercury
jaar: 1994
kant a:
kant b:
www.myspace.com/themightymightybosstones | www.kissonline.com
Op het eerste gezicht een vreemde combinatie - een ska/hardcoreband uit Boston en een glammy hardrockband uit New York. Maar een leuke combinatie. "Detroit Rock City" is oorspronkelijk natuurlijk van Kiss, de single is uitgebracht om de release van Kiss My Ass in de verf te zetten, een album waarop gasten als Lenny Kravitz, Garth Brooks, Dinosaur Jr en The Lemonheads zich wagen aan Kiss-nummers. Geperst op prachtig doorzichtig groen vinyl, yummie.
De Bosstones heb ik een aantal keren gezien in de tijd dat ik zijdelings in skakringen verkeerde. Ik werkte in een winkel waar Dr. Martens-schoeisel werd verkocht, en allerlei andere kleding en parafernalia die vooral door skinheads werden gekocht. Véél ska- en hardcoreconcerten gezien in die tijd. Kiss zag ik een jaar of tien geleden in Madrid. Ik ging vooral mee met vriend David, een New Yorker die een onvoorwaardelijke Kiss-fan is. Ik vond Kiss ook wel leuk, maar ik kende eerlijk gezegd niet zo veel van hun platen en vond ze vooral erg grappig. Maar toen ik tussen de duizenden fans stond zag ik dat die de band helemaal niet "grappig" vonden, of toch niet op dezelfde manier als ik. Zelden zo'n devotie gezien. Geweldig concert ook. Veel vuurwerk en gedoe met tongen.
7-inch serie, deel 422
The Meters - Disco Is the Thing Today
label: Reprise
jaar: 1976
kant a:
kant b:
www.themetersonline.com
The Meters op de discotour! Oh my. Weg met de gortdroge beat en kale gitaarlicks, in met de strijkers en de dameskoortjes. Ha lekker!
7-inch serie, deel 421
Menahan Street Band - Make the Road by Walking
label: Dunham
jaar: 2006
kant a:
kant b:
Menahan Street Band is een los-vast collectief waarin leden van o.a. de Dap-Kings, El Michels Affair en The Budos Band samen spelen, en Dunham is een sublabel van Daptone. Reden genoeg om tot aanschaf over te gaan, dunkt mij. Go on, you know you want to.
7-inch serie, deel 420
Men At Work - Down under
label: CBS
jaar: 1981
kant a:
kant b:
www.myspace.com/menatwork
Ik had geen idee wat die gasten aan het zingen waren, en van de videoclip begreep ik ook weinig, maar dat donderde niet; ik lalala-mendownunderde gewoon keihard mee. Blij werd ik ervan. En ik wilde naar Australië. Uiteindelijk kwam ik erachter dat de betekenis de meest logische was: een man die de wereld over reist, allerlei mensen tegenkomt en hen vertelt dat hij uit Australië komt. Philips!
De b-kant zou trouwens niet misstaan op een mixalbum van de Glimmersen van deze wereld.
7-inch serie, deel 419
Doo Rag - Two Tones to Tune
label: Alehop!
jaar: 1997
kant a1:
kant a2:
kant a:
www.myspace.com/dooragmyspace
Ik had al een paar keer geprobeerd deze single om te toveren naar twee mp3's, maar de apparatuur die ik gebruikte om mijn vinyls te rippen maakte het onmogelijk. De opstelling was namelijk als volgt (pas op! Nerdizm): twee pick-ups, een cassettespeler, een minidiscspeler en een cd-speler aangesloten op een driekanaals mengpaneel dat aangesloten is op mijn computer. Maar het geluid dat uit de computer komt moest op zijn beurt ook naar datzelfde mengpaneel. Dat ging, doordat ik nog een mengpaneel had - het was een ingewikkelde bedoening met kabeltjes en gewissel tussen line-ingangen en phono-ingangen. Ik was echter al een tijdje ontevreden over de geluidskwaliteit van de geripte vinyls, waarvan ik dacht dat het tweede mengpaneel de oorzaak was. Dat is namelijk een beetje een dodgy ding, gekocht toen ik niet genoeg geld had om een fatsoenlijke te kopen. Afgelopen week heb ik de tijd genomen om het eens goed uit te zoeken, en ben overgegaan tot verwijdering van het mengpaneel nummer twee. De cd-speler gebruik ik toch nooit dus daar had ik geen kanaal meer voor nodig. En zie, ik had gelijk: het klinkt beter nu. Dat zal te merken zijn vanaf de letter n in de 45-serie, want de m was al opgenomen.
Deze single is een speciale, want door het linkerkanaal klinkt het ene nummer, en door het rechterkanaal het andere. Als je hem gewoon draait hoor je dus de twee tracks door elkaar (dat is de derde mp3, die dus eigenlijk niet om aan te horen is maar ik heb hem er voor de vorm bijgeplaatst). Met het opnemen in de oude opstelling kreeg ik de twee kanalen niet van elkaar gescheiden, waar het tweede, en nu verwijderde, mengpaneel de oorzaak van was. Nu is het wel gelukt. Ik heb de afzonderlijke tracks wel omgezet naar twee kanalen, anders klinken ze door maar een kanaal en dat is heel vervelend vind ik zelf.
Ik zag Doo Rag optreden in Spanje. We waren er met de hele band band, en stuk voor stuk onder de indruk. Olaf, onze bassist raakte een beetje geobesedeerd door het duo, en begon te knutselen aan nog maar eens een stukje speelgoed om zijn basgitaar op aan te sluiten, waarmee hij allerlei weirde geluiden produceerde die op alles leken behalve op een basgitaar. Hij noemde het ding een doo rag, en eigenlijk alle apparaten die hij maakte voor hetzelfde doel. Het was zelfs zo dat ik op een gegeven moment niet beter wist dan dat een doo rag een effectenapparaat was, terwijl het eigenlijk een hoofddoek is. Murky, de vriend van onze drumster en baas van Alehop!, besloot het zijn missie te maken een single van de twee uit te brengen, met deze 7" als resultaat.
Tegenwoordig speelt Bob Log III, een van de twee Doo Rag-leden, solo onder zijn eigen naam. De ander, Thermos Malling, trouwde met een Duitse die hij op tour door Europa had ontmoet en speelde nog een tijdje onder de naam Coin. In 2006 kwamen de twee nog eens bij elkaar om op te treden tijdens de 21ste verjaardag van Club Congress in Tucson, Arizona.
7-inch serie, deel 418
Melvins - Hooch
label: Rise
jaar: 1993
kant a:
kant b:
www.melvins.com | www.myspace.com/themelvins
Een van de mooiste hoesjes uit mijn singlescollectie, met dank aan de onovertroffen Frank Kozik, van wiens artwork en voormalige label Man's Ruin ik nogal fan ben. Ik had vroeger een paar schitterende concertposters van zijn hand, o.a. van Kyuss en deze Melvins (die nu veel duurder zijn dan twaalf jaar geleden, trouwens), maar na een ietwat pijnlijke break-up zijn ze blijven hangen aan de muur bij de dame in kwestie. Ik kom er heel af en toe nog wel eens, en iedere keer is het weer even slikken als ik naar de muur kijk. De hoes van deze single is uitklapbaar, maar dat moet je eigenlijk niet te vaak doen, want dan help je het ding naar god. Zoals zo vaak met mooi uitgevoerde zaken heeft de ontwerper de functionaliteit uit het oog verloren.
Melvins heb ik maar een keer live gezien, lang geleden in de Melkweg. Wat een kracht, wat een monster van een band. Wijlen Kurt Cobain was ooit hun roadie, en toen hij auditie bij ze deed was hij naar verluidt zo zenuwachtig dat hij alle nummers vergat en hem met een kakelende lach uit drie kelen het gat van de deur gewezen werd. Maar hij was niet rancuneus - zijn mateloze bewondering voor de band stak hij nooit onder stoelen of banken.
De groep heeft overigens zowel grote invloed gehad op Nirvana als geprofiteerd van hun succes. De muzikale invloed spreekt voor zich, maar bovendien kwam Dave Grohl (toen nog bij Scream) via Melvins' Dale Crover (die zelf in de begindagen van Nirvana geregeld als drummer fungeerde) bij Cobain en Krist Novoselic terecht. En aan de andere kant waren ze een van de undergroundbands die in het kielzog van Nirvana door de grote platenmaatschappijen werden opgemerkt en getekend. Atlantic had de band drie albums lang onder zijn hoede, maar gelukkig zijn ze sinds 1996 weer gewoon onder mensen die wel weten wat ze met hun muziek aan moeten.
Deze maand komt hun nieuwe album Nude with Boots uit op Mike Pattons Ipecac. Fijn plaatje wel, dat.
7-inch serie, deel 417
Mel & Kim - Showing out
label: RCA
jaar: 1986
kant a:
kant b:
www.myspace.com/melandkim
Een guilty pleasure uit mijn schooltijd. Afkomstig uit de stal van de door mij destijds toch redelijk verfoeide Stock, Aitken & Waterman was dit stiekem toch best een leuk liedje. Gelukkig deelde mijn muzikale rots in de branding, mijn grote steun en toeverlaat, mijn eigen Leo Blokhuis kortom, Guuz die mening en zette hij "Showing out" op een tape'je dat hij voor me opnam, waar ook nog "What Have You Done for Me Lately" van Janet Jackson (ook al zo'n nummer) op stond. Dus toen was mijn liefde voor Mel & Kim gesanctioneerd (in de Nederlandse betekenis van het woord, niet de Vlaamse). Zo ging dat in mijn onzekere puberwereldje.
Haal eens een achterzak in huis
Uit de mailbox:
[quote]
Aan alle mensen met geld en/of het hart op de juiste plaats: hier kun je bieden op een kunstwerkje van Vive la Fête, Eddy Wally, ondergetekende, of een van de vele anderen die meewerkten aan 'Levi's back pocket project'. De opbrengst van de veiling gaat naar het Aids-onderzoek in het Tropisch Instituut in Antwerpen.
Doen.
Andy
[/quote]
Luba zegt doe het.
7-inch serie, deel 416
Tommy McCook / Syd Jones & The Troubedours - Moon Invader / Cardova
label: Doctor Bird
jaar: 1968/2006
kant a:
kant b:
Tommy McCook was een van de oprichters van de legendarische band The Skatalites, die ook de begeleidingsband zijn op dit nummer. Vreemd genoeg klinkt op zijn "Moon Invader" nergens 's mans sax. Van Syd Jones weet ik hoegenaamd niets, maar met zijn cover van The Meters' ultravette "Cardova" doet hij helemaal niets verkeerd in mijn oren.
7-inch serie, deel 415
Maxïmo Park - Our Velocity
label: Warp
jaar: 2007
kant a:
kant b:
www.maximopark.com | www.myspace.com/maximopark
Maxïmo Park - Our Velocity
label: Warp
jaar: 2007
kant a:
kant b:
Deze singles beloofden veel voor Our Earthly Pleasures, de opvolger van het licht fantastische A Certain Trigger. Maar de belofte werd wat mij betreft niet echt ingelost. Het debuut kon ik iedere dag opzetten, wat ook gebeurde, bijvoorbeeld op kantoor. Toen kwam de verzamelaar Missing Songs uit, die vond ik al minder, en Our Earthly Pleasures wilde me ook maar niet pakken. Misschien was ik Maxïmoe, maar ik vond het gewoon minder goed dan de eerste. Terwijl ik dit schrijf staat hij nog eens op, en het valt me toch weer mee, moet ik zeggen. Laten we het dus op Maxïmoeheid houden. Kom in mijn armen, broeders, alles is vergeven.
Maar mijn favoriet blijft toch
7-inch serie, deel 414
Massiel - La, la, la
label: Novola
jaar: 1968
kant a:
kant b:
Dit liedje was onlangs nog in het nieuws toen de commerciële tv-zender La Sexta in een documentaire beweerde dat de Spaanse staatszender TVE in opdracht van el generalísimo juryleden in heel Europa had omgekocht om Massiel te laten winnen bij het Eurovisie Songfestival van 1968. Wat ook gebeurde: ze versloeg topfavoriet Cliff Richards "Congratulations" met een punt verschil. Massiel stak toen de journalist zijn lastige vragen stelde haar vingers in haar oren en riep "Ik hoor je toch lekker niet laaalaalaa!".
Oorspronkelijk is het lied trouwens van Joan Manuel Serrat, die weigerde de Catalaanse tekst in het Spaans (Castiliaans) te zingen. Ongehoord natuurlijk in het Spanje van Franco.
