maart 2008 Archief

Barrington Levy - Here I Come
label: Time1 International
jaar: 1985/1995
kant a: Barrington Levy - Here I Come
kant b: Jah Screw - Dub Version
www.barringtonlevy.com | www.myspace.com/barringtonlevy

Ik weet nog waar ik dit nummer voor het eerst hoorde: toen ik Noorderligt Tilburg binnenkwam op de avond van het Gregory Isaacs-concert waar ik al eerder over schreef. Het was toen net uit (al wist ik dat op dat moment niet). Het is een van mijn favoriete reggaetunes gebleven, en ik heb jaren gezocht naar een exemplaar op vinyl - oh, als ik toen toch geld had gehad, dat had me jaren zoeken naar allerlei vinyls kunnen besparen. Een jaar of wat geleden zette Daddy G hem op zijn DJ Kicks, en in diezelfde tijd vond ik deze heruitgave op 7". Dus nu heb ik hem twee keer. Zo gaat dat.

The Lemonheads - Luka
label: Taang!
jaar: 1989
kant a: Luka
kant b1: Strange
kant b2: Mad
www.thelemonheads.net | www.myspace.com/thelemonheads

The Lemonheads - Mrs. Robinson
label: Atlantic
jaar: 1992
kant a: Mrs. Robinson
kant b: Being around

Nog eens twee opmerkelijke covers van een band die begon als een soort Bostons antwoord op The Ramones. Nou ja, alleen "Luka" (oorspronkelijk van Suzanne Vega) was opmerkelijk, want veel hitgevoeliger dan wat ze daarvoor gedaan hadden. Echt "doorbreken" deed de groep pas drie jaar later met het vijfde album It's a Shame about Ray en de single "Mrs. Robinson" (die eerst niet, maar bij de heruitgave wel op de langspeler stond). "Mrs. Robinson" (oorspronkelijk van Simon & Garfunkel) is opgenomen ter promotie van de video-uitgave van de prachtfilm The Graduate. De videoclip is trouwens geschoten in Amsterdam Groningen (dank Rene Walhout voor de correctie!).

Zanger Evan Dando's porem was even bijna onvermijdelijk, en alle meisjes werden verliefd op hem. Heel irritant. Maar Dando ging aan de crack, zijn shows (hij was inmiddels solo) begonnen steeds harder te zuigen en van de band hoorden we nooit meer iets. Tot een paar jaar terug, want ook The Lemonheads zijn weer bij elkaar. In 2006 kwam er een nieuw album uit (niet gehoord), en naar het schijnt zijn ze met een nieuwe bezig die dit jaar uit zou moeten komen.

Jo Lemaire + Flouze - Je suis venue te dire que je m'en vais
label: Vertigo
jaar: 1981
kant a: Je suis venue te dire que je m'en vais
kant b: Escape (Demo)
www.jolemaire.com

Prachtige klassieker, origineel van Serge Gainsbourg (het staat op zijn album Vu de l'extérieur uit 1973. Deze single staat ook op het ontroerende afscheidstape'je dat vrienden Erwin en Jeroen (die was niet lang daarna geen vriend meer, maar ik heb nooit goed geweten waarom) voor me hadden opgenomen toen ik voor de eerste voorgoed naar Spanje verhuisde. Bijna stukgeluisterd in mijn tijd op Tenerife, maar ik heb hem nog altijd. Goed bandje, en "Je suis venue" en alle andere songs erop zullen voor altijd verbonden zijn met het Canarische eiland - het Timeshare-wereldje, de angst voor de flikken, de eeuwige zon, de dagelijkse maaltijden van tomaten en bananen als we geen geld hadden, de drugs als we wel, en iedere dag in hele, hele foute disco's vol vechtende Britse meisjes hangen. Ach, die goeie ouwe tijd.

De single kwam ik een paar jaar geleden tegen en meteen gekocht. Een paar jaar later zag ik hem nog eens, en toen heb ik hem weer gekocht. D'oh! Maar wel een teken dat ik hem echt wilde hebben. Of zoiets.

(Deel 358 hiero)

Lefties Soul Connection - Organ Donor
label: Melting Pot
jaar: 2006
kant a: Organ Donor
kant b: It's Your Thing/Hey Pocky-A-Way
www.leftiessoulconnection.com | www.myspace.com/leftiessoulconnection

Lefties Soul Connection - Fais Do-do
label: Melting Pot
jaar: 2007
kant a: Fais Do-do
kant b: Mood Nix

Fijne funk uit de Hollandsche polder. De mannen zijn sinds hun optreden op de eerste verjaardag van Bossa Boogie alleen maar beter geworden, hun gig vorig jaar bij ons in da club was ook fffettttt. Zelfs de Antwerpenaren, doorgaans een nogal doods publiek (omdat ze zichzelf te cool vinden om enthousiast te zijn - een beetje Amsterdams dus eigenlijk) waren redelijk mee. Dus dat wil wat zeggen.

"Organ Donor" is een cover van DJ Shadows pièce de résistance (zie ook hiero) en de b-kant is een samensmelting van The Isley Brothers en The Meters.

(Deel 357 hiero)

Tim "Elder" Lee - Sombre Hombre
label: Tummy Touch
jaar: 2000
kant a: Sombre Hombre
kant b: Disco Insert
www.myspace.com/timlovelee

Vlak voordat ik in Antwerpen kwam wonen, of misschien was het wel toen ik er net woonde, gingen mijn schatje en ik eens naar een tent waar Tim "Love" Lee zou draaien. Ik was fan van zijn platen op zijn eigen Tummy Touch. De man draaide op een feestje in een tent die tegenwoordig Stereo Sushi heet (en waar ik op 18 april a.s. mag draaien, bij de weg), maar toen nog niet. Het was geen toffe tent, toen. Vervelend volk, waardeloze inrichting, stom systeem aan de bar waarbij je aan een ober met een onterechte attitude je bestelling moest geven, waarna die het weer bij de mensen achter de bar bestelde. Melkertbaantje, waarschijnlijk.

Anyways, we wachtten op de komst van Tim, het moment waarop er eindelijk fatsoenlijke muziek gedraaid zou worden, want de idioot met zijn potsierlijke snor die al een tijdje achter de draaitafels stond kon er geen poot van. Hij stond met zijn zatte kloten alle effectjes op het mengpanel uit te testen, mixte de platen allerbelabberst (noot: ik ben niet zo'n zeikerd die vindt dat dj's hun platen moeten mixen - dat moet namelijk helemaal niet. Als je goed kan mixen, fijn, indien niet, ook fijn. In beide gevallen geldt: als je maar goede platen draait. En in het geval dat je niet kunt mixen: doe dat dan ook niet. Laat niet twee schuiven vol openstaan als de beats niet gelijk lopen. Dat is verschrikkelijk irritant.), en het waren ook nog eens kloteplaten op een veel te hoog volume afgespeeld.

Het wachten duurde te lang. We zijn naar huis gegaan, stevig balend van het tijdverlies en de opgelopen gehoorbeschadiging.

De week erop hoorde ik dat de idioot met zijn potsierlijke snor Tim "Love" Lee was. Ik was op bezoek bij platendistributeur Lowlands, waarvan de baas de heer Lee naar Antwerpen gehaald had. Ze zaten in een pakhuis op 't Eilandje, net ten noorden van het centrum van Antwerpen. Het miezerde, en ik keek naar de verlaten straat, twee verdiepingen onder mij. "Kijk", zei ik tegen mijn gesprekspartner, "daar gaat weer een reputatie."

Halfweg de jaren tachtig werd ik (ik geloof eens in de twee weken) op vrijdagochtend gewekt door Mikey Dread. Dat was nog eens wat anders dan een Nellie the Elephant als bovenbuuv. Vier uur was het tijdstip dat Rockers in the Morning begon op de VPRO radio. Ik tape'te het programma ook vaak - die bandjes ben ik helaas kwijt.

Michael Campbell, zoals hij echt heette, heeft sindsdien altijd een speciale plek in mijn muzikale hart gehad. Een decennium later zag ik hem in levenden lijve, en ik vertelde hem hoe ik vroeger altijd uitkeek naar Rockers. Ik voelde me een beetje een bakvis maar het kon me niet schelen.

Een tijd terug ontdekte ik zijn podcast Dread at the Controls, wat ook de naam was van zijn allereerste radioprogramma op de Jamaican Broadcasting Corporation. Het was al een hele tijd geleden dat er een nieuwe aflevering te horen viel, en op zijn MySpace had ik al gezien waarom.
Net las ik in de krant dat hij op 15 maart is overleden aan een hersentumor. Shucks.

Mikey Dread - Radio One (herh.)

Het was half acht toen ik vanochtend gewekt werd door de het vrolijke paasgestamp van bovenbuurvrouw.

Zondagochtend.

Half acht.

Hoogste tijd om die haiku van stal te halen en, vergezeld van een feestelijk chocoladepaaseitje, bij haar in de brievenbus te gooien. Persoonlijk afleveren was geen optie - mensen aan een brandend kruis in de tuin hangen op de vroege zondagochtend is misschien wel bevredigend maar het zou misschien de andere buren kunnen wekken. En dat wil ik niet, vanwege de pot en de ketel.
Vandaar dat ik het heb neergepend op een in Spanje gekochte ansichtkaart met daarop een foto van een processie tijdens de Semana Santa in Sevilla, enigszins gelijkend op deze:

Ik dacht dat het wel toepasselijk was op deze dag, en (bonus!) wellicht verwart ze deze devote katholieken met hun blanke broeders uit de Verenigde Staten. Dat dan aan de binnenkant van haar ogen het beeld verschijnt van zo'n van die laatsten bekend kampvuurtje. Dan is de onderliggende boodschap duidelijk.

Zalig Pasen!

Ik ben sinds enkele weken presentator nummer twee van Planeet Polly op Radio Centraal. Eens in de twee weken zorg ik voor de invulling van het programma. Twee weken geleden, bij mijn Centraalontmaagding, stond de uitzending in het teken van Vrouwendag en het daarbij horende feest dat op 8 maart in de Scheld'apen plaatsvond. Toen had ik nog allerlei muziekjes mee die niet helemaal in het concept van het programma pasten, tot kleine schrik van opperhoofd Polly zelve. Maar gisteren heb ik me gedragen. Ik had een soort van thema (op de een of andere manier denk ik dat ik een thema moet hebben, maar dat ligt waarschijnlijk aan mezelf): drummers en percussionisten. Verder niet echt uitgediept, dus ik heb gewoon een stapel platen gedraaid en er een beetje tussendoor geluld.

traxx:
Tony Allen vs. The Off World Ensemble - Dance of Loa [Comet]
Billy Cobham - Stratus [Atlantic]
Bobby Matos & His Afro-Cuban Jazz Ensemble - Footprints [Cubop]
The Shangaans - Voodoo Drums [Columbia]
Konono No. 1 - Paradiso [Crammed/Ache]
Oscar Sulley & The Uhuru Dance Band - Bukom Mashie [Sound Way]
Art Blakey & The Afro-Drum Ensemble - Obirim African [Blue Note]
Sabu And His Percussion Ensemble - Sorcery [Columbia]
Fela Kuti & Africa '70 ft. Ginger Baker - Black Man's Cry [Kalakuta/Barclays]

abonneer je op the pod: /radio/thepod.xml
playlist voor WinAmp: drumsplease.m3u

Planeet Polly op Radio Centraal, 106.7FM Antwerpen, iedere vrijdag 18-19h

(Deel 356 hiero)

Shawn Lee - So Much Trouble
label: Scenario
jaar: 2004
kant a: So Much Trouble (Sparo Remix)
kant b: So Much Trouble (Original)
www.shawnlee.com | www.myspace.com/shawnleemusic

(Deel 355 hiero)

Ben Lee - Pop Queen
label: Grand Royal
jaar: 1995
kant a: Pop Queen
kant b1: The Waiting Game
kant b2: Get Your Sleep
www.ben-lee.com | www.myspace.com/benlee

Grandpaw Would, het album waar "Pop Queen" op staat, was een van de zomerplaatjes van 1995. Ik vierde toen dat ik een jaar in Madrid woonde, een jaar dat voorbij was gevlogen en waarin ik me meer en meer thuis was gaan voelen in de stad waartegen ik voorheen behoorlijk wat reserves koesterde. Enkele jaren daarvoor had ik namelijk een tijdje in Barcelona vertoefd en daar was mijn mening over de hoofdstad, dat bolwerk van falangisten en hun walgelijke voetbalclub, enigszins verkleurd door het verkeren met Catalaans-nationalistische vriendjes. Een daarvan had me een onofficiële vlag van Catalonië gegeven, de vlag die door Terra Lliure als de enige juiste gezien werd. Die hing prominent aan de voordeur van mijn piepkleine ático in Malasaña. Aan de binnenkant, zo laf was ik dan ook wel weer.

Maar Madrid bleek fantastisch, en zelfs Guillem, de vriend van de vlag, moest toegeven dat de Madrilenen de kwaadsten nog niet waren, toen hij diezelfde zomer langskwam om een avondje te gaan stappen. Het was een memorabele avond, die begon met, hoe kan het ook anders, eten bij een paar van mijn vrienden thuis. Guillem keek zijn ogen uit, want het leek een beetje een Almodóvarfilmset in dat huis - twee van de bewoners waren nl. nogal extravagant. En toen het eten op was, Pablito riep dat het tijd was voor het toetje en iedereen zijn doosjes met allerhande verdovende of geestverruimende middelen bovenhaalde, was dat het startsein voor een troebele nacht waarin de Catalaanse nationalist zijn Madrileense broeders voorgoed in de armen sloot. Ze mochten hem zelfs "Guillermo" noemen, de Castiliaanse versie van Guillem (Willem, in het Nederlands).

's Middags toen we thuis kwamen en nog een beetje aan het zoemen waren, zette ik Grandpaw Would op, ideaal plaatje om bij te, eh, zoemen dus. Ik vond het geweldig dat een zeventienjarige zo'n fijn plaatje kon uitbrengen, met dank natuurlijk aan de Beasties. Overigens is Ben Lee tegenwoordig met de ex van een van die Beasties. Zo zie je maar.

(Deel 354 hiero)

Zarah Leander und das Orch. Karl Loubé - Potpourri der beliebtesten Zarah-Leander-Lieder
label: Elite Special
jaar: 1952
kant a: 1. Teil
kant b: 2. Teil

Singeltje van mijn moeder. Vreemd dat ze dit heeft, want ik heb niet bepaald de indruk dat Duits een taal is die ze graag hoort. En dit is wel heel erg Duits. Ook al was Zarah een Zweedse.
Ik hou van de klank hiervan - de muziek op de achtergrond en de stem heel erg op de voorgrond en droog. Mooie stem ook.

Ik weet verder weinig van Zarah Leander (ik kende alleen "Zarah" van Nina Hagen"), maar haar herinnering leeft blijkbaar voort, getuige de heuse weblog die aan haar gewijd is. Jammer dat ik geen Zweeds spreek.

(Deel 353 hiero)

LCD Soundsystem - Give It up
label: DFA/Output
jaar: 2002
kant a: Give It up
kant b: Tired
www.lcdsoundsystem.com | www.myspace.com/lcdsoundsystem

LCD Soundsystem - All My Friends
label: DFA/EMI
jaar: 2007
kant a: All My Friends (John Cale Cover)
kant b: All My Friends (Album Version)

LCD Soundsystem - All My Friends
label: DFA/EMI
jaar: 2007
kant a: All My Friends (Franz Ferdinand Cover)
kant b: All My Friends (Edit)

"Losing My Edge" heb ik nooit op single te pakken kunnen krijgen, alleen op 12". Soit, zegt men hier dan. Maar dat was een droom van een eerste single, natuurlijk. Voor sommige mensen hield het meteen daarna op voor LCD Soundsystem - ik trek dan vaak de vergelijking met de lullo's - Jiskefet parodieerde de corpsballen, maar de corpsballen waren de grootste fans van de lullo's. Zo parodieerde James Murphy de hipsters in "Losing My Edge", de hipsters vonden het fantastisch (want het ging natuurlijk niet over hen maar over die andere hipsters) en maakten LCD daarmee terminaal hip. Vervolgens werd Murphy rap weer afgeschreven, want ja, zo goed als "Losing My Edge" werd het nooit meer. Het begon al met "Give It up", maar toen het eerste album uitkwam was het echt helemaal gedaan wat de hipsters betreft.

Het is natuurlijk ook gevaarlijk, iets parodiëren waar je eigenlijk bij wilt horen. Want je gaat in een bandje spelen om gehoord te worden, toch? En om meisjes te krijgen, maar een muzikant die platen opneemt heeft per definitie een groot ego en dus wil hij of zij gehoord worden. En als je hip bent, word je gehoord. Dus wil je hip worden. Als je dat bereikt door te roepen dat hipsters sukkels zijn begeef je je op glad ijs.

"All My Friends" staat op Sound of Silver, de tweede langspeler, die door de hipsters natuurlijk lachend weggewuifd is, maar eigenlijk een goede plaat is. En dit vind ik een schitterend nummer. Het idee om anderen je nummers te laten spelen en die versies op je eigen singles te zetten vind ik behoorlijk goed. Maar het is ook weer een bewijs van het feit dat Murphy een enorm ego heeft. Hij bewondert John Cale, zoveel is duidelijk als je naar zijn zang luistert. En terecht, want John Cale is god. Maar blijkbaar vindt Murphy zijn eigen nummer goed genoeg om gezongen te worden door een man die hij enorm bewondert. Eeeeeegoooooooo!

Het werkt wel, want Cale's versie vind ik beter dan die van LCD zelf. Maar dat is logisch. De versie van Franz Ferdinand is ook okee - Alex Kapranos' stem heeft ook veel weg van die van Murphy, dus ook dat is logisch.

Het ego van Murphy zal trouwens niet snel meer te bewonderen zijn bij ons in da club, want hij wil er niet meer spelen. Niet omdat da club zuigt, maar omdat zijn hotel niet goed genoeg was, de vorige keer. Fact! Zijn ego paste niet in de kamer, waarschijnlijk.
Dus misschien hadden de hipsters toch gelijk over het verliezen van zijn edge.

(Deel 352 hiero)

Jimmy Lane And The Incredible 5 - Deal with It
label: Funk45
jaar: 1969/2006
kant a: Deal with It
kant b: What Kind of Man

Naar het schijnt zijn de laatste twee originele exemplaren van deze in 1969 opgenomen en in een oplage van 500 uitgebrachte single voor 1500 Engelse ponden van eigenaar verwisseld. Dan zijn die bijna tien euro die Jazzman voor de heruitgave rekent ineens niet zo veel meer. Dit is Metersachtige funk die zo vet is dat je de olie zó uit je mondhoek langs je kin je hals in voelt lopen. Of ben ik gewoon aan het kwijlen?

(Deel 351 hiero)

Foo Fighters - Long Road to Ruin
label: RCA/Sony BMG
jaar: 2007
kant a: Long Road to Ruin
kant b: Holiday in Cambodia (ft. Serj Tankian)
www.foofighters.com | www.myspace.com/foofighters

Je kan lullen wat je wil maar die Grohl kan wel popliedjes schrijven. Ik vind de a-kant wel op het randje, maar toch net aan de goede kant. Behalve om oude liefde roest niet heb ik de single ook gekocht voor de b-kant. Foo Fighters met die schreeuwlelijk van System Of A Down die een cover doen van de Dead Kennedys. Alsof "MTV Get off the Air" nooit bestaan heeft. Jello Biafra zou zich omdraaien in zijn graf, maar Wesley Willis heeft gelijk.

(Deel 350 hiero)

Manolo Escobar - En el film "Los Guerrilleros"
label: Belter
jaar: 1962
kant a1: El porompompero
kant a2: ¡Aquel hijo!
kant b1: Campanas de amanecer
kant b2: No tengas celos
www.manoloescobar.net

Net als Lolita Flores staat Manolo Escobar in Spanje voor een zekere platvloersheid, type Paquito Campesino. Maar ik vind het prachtige muziek. Helaas staat het prijsnummer op deze single, "El porompompero", vol krassen, dus ik zal een ander exemplaar moeten kopen. En dan liefst ook met de mooie
hoes erbij. Ach ja, voor een euro kun je niet echt sukkelen, wel?

De nummers komen uit de film "Los Guerrilleros" waarin hij zingt en acteert naast een ander kanon van de "roze pers", Rocío Jurado, maar "El porompompero" is ook op andere singles uitgebracht.

(Deel 349 hiero)

The Equals - Funky Funky
label: President
jaar: 1972
kant a: Funky Funky
kant b: Let's Do It Again

In elke tweedehandsplatenwinkel waar ik kom verzuipt men in de Equals-singles. Ik kom ze meestal tegen in verschillende bakken onder verschillende rubrieken, honderden. Behalve die ene waar ik naar op zoek ben: "Funky Like a Train". Ik heb hem vorig jaar gedownload bij Monsieur Willy (klik op het plaatje) en sindsdien klinkt hij vaak bij mijn schatje in de auto op een tape'je dat ik voor haar heb opgenomen. En in mijn hoofd. Ik kan hem wel via het net kopen, maar voor meerdere tientjes, dus ik wacht nog even. Uiteindelijk zal ik het wel doen als ik hem echt nergens irl vind. update 14 april: gevonden! op 12", dus de extended version, des te beter dusch eigenlijk.

Tegen beter weten in hoopte ik dat deze "Funky Funky" hem was (ik kon hem niet luisteren in de winkel waar ik hem kocht). Hij is sowieso leuk, alleen niet zo leuk als "Funky Like a Train".

(Deel 348 hiero)

British Sea Power - Waving Flags
label: Rough Trade
jaar: 2008
kant a: Waving Flags
kant b: Ooby Dooby Doo
www.britishseapower.co.uk | www.myspace.com/britishseapower

British Sea Power - Waving Flags
label: Rough Trade
jaar: 2008
kant a: Waving Flags ((Wandering Horn Instrumental)
kant b: Elizabeth and Susan Meet the Pelican

Als ik tussen de aanstellerige indiekids stond in Maravillas, dé indie/Britpoptent van Madrid mid-jaren negentig (tegenwoordig heet het Nasti en is het het broertje van de Barcelonese Nitsa), dan had ik zin om Travis Bickle te gaan op die moederneukers. Verwende rijkeluiskinderen die in het Spanglish de verkeerde teksten meeblèrden terwijl ze collectief een gezicht trokken of ze het leed van de wereld op hun schouders torsten. Springen maar jongelui, straks is het zeven uur en moet je een taxi zien te vinden die je naar de villa van je ouders brengt in een van de ommuurde en bewaakte urbanizaciones op veilige afstand van Malasaña. Morgen weer bij je falangistische grootouders op bezoek, meepraten met opa, die nog bewaker is geweest bij de bouw van het protserige kruis in de Vallei van de Gevallenen, als die de rooien beschimpt die het prachtige land laten besmeuren met het zaad, de drugs en de ziekten van die smerige immigranten, als de eerste de beste straathoer.

Maar dat deed ik niet. Ik behield mijn cool als de fokking Sonics en stak een joint op. Mezelf er ondertussen van overtuigend dat ik aan die hele Britse pop geen reet aan vond, en dat ik daar alleen maar was omdat mijn vriendjes er ook waren.

Intussen durf ik mijn inner indie kid al wel eens buiten te laten. Zoals toen ik deze singles van British Sea Power luisterde. Hoe bombastisch is "Waving Flags"? Groots en meeslepend leven.
Het is de eerste single van het nieuwe Do You Like Rock Music?, die ik nog niet genoeg gehoord heb om er het oordeel over te vormen dat alle andere oordelen overbodig maakt, maar hij belooft veel.

Gisteren speelde Autechre bij ons in da club. Ik zou gaan maar ik had geen zin. In plaats daarvan heb ik wat plaatjes gedraaid. Ook leuk.

abonneer je op the pod: /radio/thepod.xml
playlist voor WinAmp: insteddovvotekker.m3u

Shackleton - Death Is Not Final (T++ Remix) [Skull Disco]
Pépé Bradock - Intriguing Feathered Figure (AK-Pella) [Atavisme]
British Seapower - Elizabeth and Susan Meet the Pelican [Domino]
Thom Yorke - And It Rained All Night (Burial Remix) [XL]
Theo Parrish - Galactic Ancestors [Sound Signature]
LCD Soundsystem - Sound of Silver (C2 RMX Rev. 3) [DFA/EMI]
James Curd - Fall Off The Wall (Diz Remix) [Greenskeepers]
Karizma AKA Kaytronik - 33rd Street Anthem (Long Version) [Defected]
Phantom Slasher - Woman [Noid]

(Deel 347 hiero)

Abbe Lane - Abbe Lane Y Orquesta
label: RCA
jaar: 195?
kant a1: Que será será
kant a2: ¡Ay! Que me vuelvo loca
kant b1: Banana Boat (Day-O)
kant b2: Very Satisfied

Singeltje gevonden in de uitverkoopbakken van een platenwinkel aan de Carrer Tallers in Barcelona. Ik heb hem gekocht om de curieuze hoes, die de status uitbeeldt die de zangeres/actrice, die ik niet kende, had in de jaren vijftig en zestig. Het bleek ook nog eens fijne muziekjes te bevatten, wat ik ook wel een beetje verwacht had. Abbe Lane was een tijdje getrouwd met Xavier Cugat en bracht in haar tijd nogal wat mannen het hoofd op hol.

Kan niet meer schrijven, m'neer.

Juuuw,
tis vor zo een [...],
welke gegevens ebde dare voor nodig ?
dan kan ek ze doorsture ;)
grtzz

Mijn hart bloedt.

(Deel 346 hiero)

Laid Back - Sunshine Reggae
label: Metronome
jaar: 1983
kant a: Sunshine Reggae
kant b: White Horse
www.laidback.dk | www.myspace.com/laidbackdk

Laid Back - Bakerman
label: Ariola
jaar: 1989
kant a: Bakerman
kant b: I Walk Proud

De a- en de b-kant van "Sunshine Reggae" zijn een beetje elkaars tegenpolen - zomers, niets aan de hand aan de ene, en donker aan de andere kant. En donker, lieve mensen, donker is in de muziek altijd beter. Dat hadden ze in de clubs in de VS ook in de gaten, want daar werd "White Horse" de hit, terwijl in Europa het flauwe "Sunshine Reggae" de hitlijsten beklom. Pas later kwam "White Horse" op de Europese dansvloeren terecht.

Toen "Sunshine Reggae" uitkwam vond ik het als kersverse hardcore reggaefan totally uncool. Het stond ook op al die zijige "reggae"-verzamelaars, waarop ook tracks als "Love Come Down" van Barry Biggs op stonden - véél te poppy. Ach ja, wist ik veel. Ik heb de single pas jaren later gekocht, vanwege de b-kant, die nu nog steeds veel gedraaid wordt, bij ons in da club bijvoorbeeld.

"Bakerman" heb ik altijd een goede track gevonden, al begreep ik niets van de tekst. Maar zoals bij het commentaar op YouTube bij onderstaande (door Lars von Trier geregisseerde) video blijkt, valt er ook niets aan te begrijpen. So there you go.

20 maart AB Brussel, 21 maart Paradiso Amsterdam.

(Deel 345 hiero)

Ladies Who Lunch - Kims We Love
label: Grand Royal
jaar: 1995
kant a1: Bull in the Heather
kant a2: Bull in the Heather Instrumental
kant b1: Gigantic
kant b2: Untitled

Opnieuw een aan Luscious Jackson gerelateerd singeltje. Ladies Who Lunch was een kortstondig projectje van LJ-drumster Kate Schellenbach en voormalig Breedersbassiste Josephine Wiggs. Ze brachten twee singles uit: deze, en "Everybody's Happy Nowadays" (1996), die ik helaas niet in mijn bezit heb. "Kims We Love" is een hommage aan Kim Gordon en Kim Deal, waarbij ze in Sonic Youth's "Bull in the Heather" ook nog even refereren aan "Trans-Europe Express" van Kraftwerk. Wat ook in de smaak viel bij Mike D., Beastie Boy, mede-eigenaar van Grand Royal, en de stem op het antwoordapparaat op de b-kant.

(Deel 344 hiero)

Lack Of Afro - Roderigo
label: Freestyle
jaar: 2007
kant a: Roderigo
kant b: Roderigo (Natural Self Version)
www.lackofafro.com | www.myspace.com/lackofafro

Tweede single van Adam Gibbons, die schijnbaar alle instrumenten zelf bespeelt. Ben benieuwd hoe hij dat live gaat doen puntkommastreepjehaakjesluiten. Beetje in de stijl van Quantic Soul, Kokolo, Antibalas etc. Vreemd genoeg heb ik zijn album Press on dat vorig jaar uitkwam compleet gemist. Op zijn MySpace kun je nog een paar fijne covers horen die hij heeft gedaan van "Spooky" en Arctic Monkeys' "When the Sun Goes down".

(Deel 343 hiero)

L7 - Under the Covers
label: Shit List
jaar: 1991
kant a1: Strychnine
kant a2: Let's Lynch the Landlord
kant b1: Lost Cause
kant b2: Suzy Is a Headbanger
www.l7official.com | www.myspace.com/l7official

Bootleg single met jawel covers van resp. The Sonic, Dead Kennedys, Cosmic Psychos en The Ramones. De grote, eh, hit van L7 was "Pretend We're Dead" dat ook op de soundtrack staat van een van de Grand Theft Auto-spellen, maar The Prodigy coverde hun "Fuel My Fire" op Fat of the Land en er staan nog wat andere L7-tracks op soundtracks van films als Natural Born Killers.

Zangeres Donita Sparks is verder befaamd om o.a. een actie tijdens hun optreden op Reading 1992: er werd met modder gegooid, wat juffrouw Sparks natuurlijk niet erg zinde. Zij besloot toen haar O.B. uit heur vagijn te halen en die het publiek in te gooien, waarbij zij de onsterfelijke woorden "Eat my used tampon, assholes!" sprak. Classy! Met L7-drumster Dee Plakas zit zij nu in Donita Sparks + The Stellar Moments - het debuutalbum Transmiticate is net uit.