januari 2008 Archief

(Deel 319 hiero)

Los Amaya - Banbani
label: EMI-Odeon
jaar: 1974
kant a: Banbani
kant b: Vuelve

Meer rumba catalana, deze keer van het duo Los Amaya (alleen in het Spaans, sorry), dat sinds eind jaren zestig actief is en het genre mede hebben gedefinieerd. Intkort: rumba catalana komt voort uit de rumba flamenca, dat weer een (niet door puristen erkende) tak is van de flamenco. Rumba flamenca is een mengvorm van flamenco met Cubaanse son, en de Catalaanse rumberos haalden er weer Afro-Cubaanse orkestmuziek (salsa en dergelijke) bij als ingrediënt. Wat eigenlijk hetzelfde is als son, maar dan wat smeuiiger en met een hoop toeters en bellen (letterlijk en figuurlijk). Als je bedenkt dat son dan weer voortgekomen is uit muziek die de Spanjaarden meenamen naar de Caraïben toen ze de boel daar koloniseerden, ... enfin. Ping-pong dus. In de jaren zeventig gooiden sommigen er ook nog een dot funk en/of disco bij, wat het genre zeer populair maakte bij de massa, niet in de laatste plaats bij de toeristen die de Spaanse costas sinds eind jaren zestig overspoelen.

Niet alleen flamencopuristen halen er hun neus voor op, er zijn nogal wat mensen die het allemaal een nogal kazige bedoening vinden. En ze hebben ten dele gelijk. Maar zoals bij alle muzieksoorten zitten er ook pareltjes tussen. Deze twee tracks vbijvoorbeeld - toegegeven, het Slankiegehalte is hoog, maar ik vind het onweerstaanbaar, met die synthesizer die er doorheen zit. Het kan zó op een Tarantino-soundtrack.

(Deel 318 hiero)

Ala Maca/Los Manguis - A saco Paco/Boom Boom
label: Achiliboots
jaar: 2008
kant a: Ala Maca - A saco Paco
kant b: Los Manguis - Boom Boom
www.myspace.com/djmakala | www.myspace.com/achiliboots

Jawel, ook in Spanje doet men aan mashups. Deze twee tracks zijn bewerkingen van nummers die op Achilifunk (compilatie van het jaar 2007 volgens The Wire - hier refereerde ik ook aan die prachtplaat) staan, en wel "Paco, Paco, Paco" van Encarnita Polo en "Bum bum" van Chacho, uit de koker van DJ Makala (alias Ala Maca) en Txarly Brown, samensteller van Achilifunk.

Als je in de buurt van Leuven bent op 15 februari van dit jaar, check dan zeker de Nit de Rumba Catalana, waar Txarly present zal zijn in de dj-booth en La Troba Kung-Fu en Los Patriarcas De La Rumba hem op het podium van jetje geven. Ik ben momenteel bijna volledig kaal, want ik kan er niet bij zijn, verdomme. Maar ga daarheen, je weet dat het zin heeft.

(Deel 317 hiero)

Weer terug uit die prachtige stad Madrid. Ik ben volkomen platzak teruggekomen, mede doordat ik te veel platen heb gekocht. Waardoor ik hedenavond niet naar Leuven heb kunnen gaan om mijn bijdrage te leveren aan destination UNKnown - geen geld voor de trein. D'oh! Zo'n sukkel ben ik.
Maar goed, ik heb wél de vinylversie van Camaróns La leyenda del tiempo op de kop weten te tikken, waar me dat eerder, nota bene in de streek waar de goede man vandaan kwam, niet lukte. De uitbaters van de onvolprezen tweedehandsplatenwinkel La Metralleta (achter de Corte Inglés van Callao, in de krochten van de Madrileense geest - een ernstige aanrader voor vinyljunks) weten wel wat ze moeten vragen voor zo'n parel, maar goed, het was het me waard. Ook een stapeltje 45s meegesnaaid aldaar, waarvan enkele de komende dagen gepost gaan worden. ¡Adelante!

Adamo - J'aime
label: Odeon
jaar: 1965
kant a1: J'aime
kant a2: Chanson en rondelles
kant b1: Comme toujours
kant b2: Ceux que j'aime
www.adamosalvatore.com

Deze single zat in een ander hoesje, namelijk dat van "Urtain, el k.o. y olé" van de geweldige Dolores Vargas "La terremoto". Aangezien je bij La Metralleta de platen niet kunt beluisteren, en de single geen drol kostte, heb ik verzuimd het plaatje uit de hoes te halen om het te inspecteren. En dat terwijl de hoes toch flink beschadigd is.

Maar goed, de aanvankelijke teleurstelling toen ik thuis het plakje vinyl op de platenspeler wilde leggen en achter mijn vergissing kwam sloeg snel om in blijdschap, want dit zijn vier prachtnummers van de Belgische zanger van Italiaanse komaf. Ik kende weinig van hem, maar dat gaat veranderen. Bonus daarbij is dat van "J'aime" de sample afkomstig is die me zo intrigeerde in "Quiero que tu mano me guíe" van mijn favoriete Spaanse rapper Frank T.. Weliswaar gebruikt die de Spaanstalige versie van het nummer (en versneld afgespeeld), maar toch.

...I'm off to Madrid.
See you in a week or so!

(Deel 316 hiero)

K.C. And The Sunshine Band - I'm Your Boogie Man
label: RCA
jaar: 1977
kant a: I'm Your Boogie Man
kant b: Wrap Your Arms around Me
www.heykcsb.com

Ultieme feel goodmuziek maakt K.C. Toen ik An Der Beats "Knuf" hoorde, way back in 1998 was ik meteen weer zeven - dansen en playbacken voor de klas tijdens de wekelijkse "vrije middag" aan het einde van de week. Kinderachtig genoeg niet geheel naar mijn zin, want die plaat was uitgebracht door onze (ik werkte toen voor de Madrileense platenwinkel en distributeur AMA Records) rivalen uit Barcelona. Belachelijk natuurlijk, maar ja, hoe gaat dat, de hele dag stoned, dan denk je niet zo helder meer.

Deze single kreeg ik niet zo lang geleden van mijn schatje - zij weet wat ik leuk vind.

(Deel 315 hiero)

Jungle Brothers - Doin' Our Own Dang
label: Warner
jaar: 1990
kant a: Doin' Our Own Dang (Do It to the JB's Mix)
kant b: Doin' Our Own Dang (Album Edit)
www.jbeez.com

Ach ja, die mooie tijd van Native Tongue. Ik was vooral onder de indruk van hun derde album J. Beez Wit The Remedy - weirde plaat. Weird is goed.

(Deel 314 hiero)

Jump! Dickie! Jump! - The World (Is Coming to an End)
label: Idiot
jaar: 1987
kant a: The World (Is Coming to an End)
kant b: Gimme Love
www.arthurebeling.nl

Samen met een aantal vrienden mocht ik ooit een muziekavond organiseren op school voor het goede doel. We waren bij de organisator van het plaatselijke festival, dat ieder jaar in augustus of september werd gehouden, langsgegaan om tips te vragen over het boeken van bands en wat we allemaal moesten doen om die mensen voor zo min mogelijk geld te laten spelen en ze toch tevreden te houden. We hadden onze zinnen gezet op Jump! Dickie! Jump!, want dit singeltje was een hitje in onze kringen.

Dat zou kunnen werken, volgens de festivalorganisator, maar misschien moesten we er nog een voorprogramma bij zetten. Hij wist nog wel een bandje dat Beatlescovers speelde, The Real Stallions (tegenwoordig de B Tones). Die wilden wel gratis spelen.

Een paar weken later was alles in kannen en kruiken, The Real Stallions zouden openen voor Jump! Dickie! Jump!, die voor een onkostenvergoeding en wat drank en knabbels kwamen spelen. The Real Stallions braken de tent af met hun Beatlesrepertoire, Jump! Dickie! Jump! bleek een stuk minder bekend dan we dachten en moest het met een iets minder enthousiaste reactie doen. Dat hadden Arthur Ebeling en zijn mannen ook in de gaten, want achteraf zei hij een beetje beteuterd dat we het programma misschien beter om hadden kunnen draaien. Maar ja, wisten wij veel, wij vonden die band geweldig en dachten dat de rest van de wereld dat ook moest vinden.

Later heb ik de band nog een paar keer gezien, bleef het goed vinden, maar wereldberoemd zijn ze er niet door geworden.

(Deel 313 hiero)

Jugos Lixiviados - Soccer Sucker EP
label: Alehop!
jaar: 1994
kant a1: Fuck You!
kant a2: Trashy Charly
kant b1: Two-Cocked Freak
kant b2: Cockatoo vs. Rawl

Ondanks door el mismísimo Chris Ingham te zijn uitgeroepen tot band van het jaar reikt de roem van deze band uit Pamplona (inmiddels uit elkaar) niet veel verder dan de krochten van de Iberische rockunderground. Zoals dat met de meeste bands op het label Alehop! het geval is. Een hoop punk- en garagegroepen uit Spanje noemen hen als grote invloed, en ik kan me zo voorstellen dat als je als aspirant-punkrockert de vier aan het werk zag, je wel zin kreeg om ook een bandje te beginnen. Ik heb ze één keer live gezien en dat was wel een belevenis. Wild!

(Deel 312 hiero)

Joseph 'Blue' Grant - Distance Makes No Barriers
label: Blue
jaar: 2001
kant a: Distance Makes No Barriers
kant b: Distance Makes No Barriers Part II
www.josephgrant.de | www.myspace.com/bluegrant

Nog een singeltje dat ik voor mijn verjaardag gekregen heb, en wel van Patrick a.k.a. The Oyl Butcher. Fijne lovers rock van de Jamaicaanse import-Duitser die vooral bekendheid geniet door zijn hitsingle "To Be Poor Is A Crime" uit 1981. "Distance Makes No Barriers" is ook te vinden op het album met dezelfde titel.

(Deel 311 hiero)

Circle - Earthworm
label: Headspin
jaar: 2008
kant a: Earthworm
kant b: Connection
www.circlefinland.com | www.myspace.com/circlefinland

Single die als bonus wordt meegegeven bij de heruitgave op vinyl van het album Tulikoira uit 2005. Beide nummers zijn ook al verschenen op een cd-single in 2006. Ik ken Circle via de Vinneuh - oeh, wat een band. Helaas heb ik ze gemist toen ze onlangs hier in den lande optraden. Ik heb nog heel wat in te halen, want alleen in 2007 bracht de Finse groep al 8 albums uit. En ze bestaan al sinds 1991.

(Deel 310 hiero)

Twee singeltjes die in de überkekke Daptone singlestas zaten die mijn schatje me voor mijn verjaardag gegeven heeft.

Johnny Cash and The Evangel Temple Choir - A Thing Called Love
label: CBS
jaar: 1972
kant a: A Thing Called Love
kant b: Daddy
www.johnnycash.com

Johnny Cash - The Chicken in Black
label: CBS
jaar: 1984
kant a: The Chicken in Black
kant b: Battle of Nashville

Zie voor meer Johnny Cash ook hiero.
Vroeger dacht ik dat Johnny Cash een vieze oude dinosauriër was, muziek voor ouwe lullen die niet met hun tijd meegaan. Dat kwam doordat mijn vader fan was, en tegen de muziek van je ouders moet je nu eenmaal altijd schoppen, hoe goed het ook is.

Later begon ik Cash' muziek te waarderen, er van te houden zelfs, toen ik naar aanleiding van zijn zang op U2's "The Wanderer" begon te spitten in zijn discografie. Niet veel later werd hij onder toeziend oog van Rick Rubin opnieuw the shit, met die schitterende platen die hij voor American Recordings opnam. Ik zal het nooit publiekelijk toegeven, en ik zal ook niet de enige zijn, maar als ik zijn versie van "Hurt" hoor moet ik moeite doen om niet te gaan janken als een meisje.

Achtendertig jaar godverdomme.
22u, Bato. Jack Daniels zonder ijs, dank u.

(Deel 309 hiero)

The Juan Maclean - Give Me Every Little Thing
label: DFA/EMI
jaar: 2005
kant a: Give Me Every Little Thing
kant b: La Chine
www.thejuanmaclean.com | www.myspace.com/thejuanmaclean

Net als Prinzhorn Dance School reageerde ook Juan Maclean (voorheen in Six Finger Satellite) op mijn mail met het opsturen van, in dit geval meerdere, platen. Vriendelijke mensen daar bij DFA.
Deze fijne single heb ik gewoon gekocht, en ik blijf het een onweerstaanbaar funky dingetje vinden. De b-kant staat niet op het album Less than Human.
Het concert van de band bij ons in da club was trouwens geweldig. Het wachten is op de tweede langspeler.

(Deel 308 hiero)

Juan - Serenade
label: Fifth World
jaar: 1991
kant a: Serenade
kant b: Serenade (3-D Remix)

Bij sommige veel liedjes stel ik me de situatie voor in de studio tijdens de opname: de zangeres staat alles te geven in het "aquarium". Ogen gesloten, rechterhand aan de koptelefoon, al het leed van de afgelopen jaren wordt eruit geperst en in de tekst gelegd, het doet pijn maar het publiek heeft er recht op. Het moet eruit.

Achter de geluidsmixer staan de tekstschrijver en de producer, de blik strak gericht op de zangeres. Ze knikken beide mee op de beat, de voetjes tappen op de maat van de muziek. Dit is zoals de schrijver het bedoeld heeft. Liefde, de wereld zal gered worden door liefde.

De geluidsmixer gaat verzitten. Hij krijgt een raar gevoel in zijn buik, zijn wangen voelen warm aan. Voorzichtig kijkt hij om naar het duo achter hem. Ze zien hem niet, hebben alleen oog voor de zangeres. Hij laat zijn ogen over de schuiven voor hem gaan, kijkt weer op naar de zangeres. "Menen die mensen dit echt?" De zangeres doet haar ogen open, kijkt hem even aan. Hij steekt zijn duim omhoog en forceert een glimlach. Zij glimlacht terug, sluit haar ogen en zingt door. Ze weet het: zo goed als dit wordt het nooit meer.

...

Goed, eigenlijk zou het daar moeten eindigen, maar wat blijkt nu: die Juan is Juan Wells, die in Onderweg naar morgen speelde, en in de musical Doornroosje en de knappe kikker. Niet dat ik ONM ooit gezien heb, behalve wat flarden bij het zappen, en ik heb een grote hekel aan musicals, maar goed, het vermelden waard. Wat ik verbazingwekkender vind is dat nergens uit blijkt dat de vocalen op deze single, Juans eerste, van een vrouw zijn. Op de signlehoes en -label staat geen zangeres vermeld, en gegoogel levert slechts de vermelding van Stefan Ashton Frank als zanger op de 12"-versie. Maar die heeft een heel andere stem dan degene die op deze single speelt.

Zou het dan Juan zelf zijn? Ik vind het toch echt heel erg als een vrouw klinken, of ben ik nou gek?

(Deel 307 hiero)

Jstar - I'm Dubbing out
label: Jstar
jaar: 2006
kant a: I'm Dubbing out
kant b: I'm Dubbing out (Remix Version)
www.myspace.com/jstarmusic

Jstar - Hot Sleng Dub Plate
label: Jstar
jaar: 2007
kant a: Hot Sleng Dub Plate
kant b: Tempo Bye Bye

Jstar maakt geweldige reggaemashups en bouwt dikke feestjes van achter de draaitafels, zoals hij al enkele malen bewees bij ons in da club. Van deze twee singles vind ik de a-kant van "I'm Dubbing out" (Diana Ross' "I'm Coming out" en een Big Youth-track die ik niet ken maar dat komt nog) de beste. Op de andere single koppelt hij de eerste digitale riddims ooit, "Sleng Teng", aan MIMS' "This Is Why I'm Hot", en op de b-kant Cypress Hills "Boom Biddy Bye Bye" aan "Tempo", de tweede digitale riddim ooit. Dansvloergekte gegarandeerd!

(Deel 306 hiero)

Tom Jones - Delilah
label: London
jaar: 1968/?
kant a: Delilah
kant b: Without Love (There Is Nothing)
www.tomjones.com

Heruitgave, ik denk uit de jaren tachtig maar dat is niet duidelijk, van de hit uit 1968. Ook de b-kant stamt uit dat jaar, het is een cover van The Shells.

(Deel 305 hiero)

Aardvarck - Sucker MC
label: Rush Hour
jaar: 2000
kant a: Sucker MC
www.myspace.com/aardvarck

Ik ben afgelopen weekend maar weer eens begonnen met het opruimen van mijn platenkast, en tegelijk het updaten van mijn Excelbestand van de vinylcollectie. Afgezien van het feit dat ik platen tegen ben gekomen waarvan ik niet meer wist dat ik ze had, altijd weer pijnlijke momenten, stuitte ik op dit singeltje van Aardvarck dat bij de 12" van "Spoken" zat - alleen geleverd bij de eerste 500 exemplaren. Het is een zg. one-sided 7" - een hebbedingetje als je fan bent van de man uit Brabant die in de afgelopen vijftien jaar deel uit is gaan maken van de crème van de elektronische muziek.

Zo, hoe recensenterig klonk dat?

(Deel 304 hiero)

Grace Jones - La vie en rose
label: Island
jaar: 1977
kant a: La vie en rose
kant b: I Need a Man
www.theworldofgracejones.com

Grace Jones - Private Life
label: Island
jaar: 1980
kant a: Private Life
kant b: Pars

Grace Jones - Pull up to the Bumper
label: Island
jaar: 1981
kant a: Pull up to the Bumper
kant b: Walking in the Rain
kant a: Pull up to the Bumper
kant b: Feel up

Grace Jones - I've Seen That Face Before
label: Island
jaar: 2007
kant a: I've Seen That Face Before
kant b: Demolition Man

Grace Jones - Nipple to the Bottle
label: Island
jaar: 1982
kant a: Nipple to the Bottle
kant b: The Apple Stretching

Grace Jones - Slave to the Rhythm
label: ZTT
jaar: 1985
kant a: Slave to the Rhythm
kant b: G.I. Blues

Het was klasgenoot Gilbert Joosen die me aan de Grace Jones bracht. Hij had de lp Slave to the Rhythm, en hoewel ik de hitjes al wel kende won die plaat me pas echt voor de Jamaicaanse duizendpoot. Slave to the Rhythm kon niet in een andere tijd gemaakt worden dan in de jaren tachtig, mede dankzij producer Trevor Horn. Jones heeft sowieso altijd een goede neus gehad voor mensen om mee samen te werken: producers Tom Moulton (hier op "La vie en rose") en Chris Blackwell (hier op "Private Life", "Pull up to the Bumper", "I've Seen That Face Before" en "Nipple to the Bottle"), en het Jamaicaanse duo Sly & Robbie ("Private Life" "Pull up to the Bumper" "I've Seen That Face Before" en "Nipple to the Bottle").

Veel van haar songs zijn covers: "La vie en rose" is oorspronkelijk van Edith Piaf, "Private Life", van The Pretenders, "Walking in the Rain" van Flash And The Pan, "The Apple Stretching" van Melvin Van Peebles, die o.a. ook de door Earth, Wind & Fire ingespeelde soundtrack van Sweet Sweetback's Baadasssss Song schreef, "I've Seen That Face Before" bewerking van Astor Piazzolla's "Libertango" en "Demolition Man" is van The Police. Van "I've Seen That Face Before" heb ik twee singles, een daarvan is de Spaanse uitgave die ik gekocht heb in mijn blinde verzamelwoede - behalve de hoes is er niets anders aan de twee nummers. "Pull up to the Bumper" heb ik ook dubbel, maar de b-kanten zijn verschillend.

(Deel 303 hiero)

PJ Harvey - The Piano
label: Universal Island
jaar: 2007
kant a: The Piano
kant b: Heaven
www.pjharvey.net | www.myspace.com/pjharvey

De tweede single getrokken van White Chalk, met op de b-kant opnieuw een van haar vroegste opnamen.

(Deel 302 hiero)

Cazals - To Cut a Long Story Short
label: Kitsuné
jaar: 2007
kant a: To Cut a Long Story Short
kant b: Both Sides (Version 1)
www.cazals.co.uk | www.myspace.com/cazalsuk

Cazals stond met "Poor Innocent Boys" op de tweede A la maison-compilatie van Kitsuné en is een vreemde eend in de bijt aldaar, want de enige gitaarband op het label. Ik moet een beetje wennen aan de stem, maar toch een fijn singeltje. Het debuutalbum komt later dit jaar uit en is opgenomen met Julien Delfaud, die samen met Etienne de Crécy en Alex Gopher voor de tweede Superdiscount tekende.

(Deel 301 hiero)

't Is weer begin van een maand; tijd voor een paar tussendoortjes. Te beginnen met de nieuwe single van Arctic Monkeys.

Arctic Monkeys - Teddy Picker
label: Domino
jaar: 2007
kant a: Teddy Picker
kant b: Richard Hawley & Death Ramps - Bad Woman
www.arcticmonkeys.com | www.myspace.com/arcticmonkeys | www.richardhawley.co.uk | www.myspace.com/richardhawley

Death Ramps - The Death Ramps
label: Domino
jaar: 2007
kant a: The Death Ramps
kant b: Nettles

Alle tracks op deze twee singles staan op de cd- en 10"-versies van "Teddy Picker". Death Ramps is een pseudoniem van de band, vandaar dat ze hier bij elkaar staan. De Death Ramps-single is uitgebracht in een oplage van 250, dus toen mijn platenboer me de keus gaf tussen de twee 7s en de 10", was de beslissing snel genomen. Richard Hawley kun je kennen van The Longpigs en Pulp, of gewoon van zijn vijf soloplaten sinds 2001. Of van die keer dat Arctic Monkeys de Mercury Prize won en omriepen dat de flikken gebeld moesten worden omdat Richard Hawley (die tweede werd) bestolen was.

Aduh, zo sympathiek.

(Deel 300 hiero)

The Jon Spencer Blues Explosion - Bellbottoms!
label: Matador
jaar: 1995
kant a: Bellbottoms!
kant b: Miss Elaine
www.thejonspencerbluesexplosion.com

Madrid, Sala Arena, 1997. Jon Spencer staat in de microfoon te spugen terwijl hij zijn gitaar mishandelt, als hij plots op een van de eerste rijen I. opmerkt. I., mijn voormalige baas, ex van mijn ex, eersteklas eikel en frauduleus platenbaas. Maar wel een met ballen, want hij durft gewoon vooraan te staan bij een concert van een man die hij belogen en bedrogen heeft, en over wiens rug hij een hele hoop zwarte centen heeft verdiend. Spencer geeft hem het oog alsof hij zeggen wil "jou spreek ik zometeen nog wel, vrind." Hij maakt het nummer af, bedankt het publiek voor het applaus en gaat voor I. staan. Hij buigt zich naar hem toe, neemt de bril van I.'s hoofd en zet hem op. De band zet in en de zanger begint te zingen terwijl hij een imitatie van een debiel ten beste geeft. Dan smijt hij de bril op de grond en vertrapt hem terwijl hij gewoon doorzingt. I. kijkt verbijsterd toe. Als het nummer is afgelopen buigt Jon Spencer zich andermaal in zijn richting en zegt "consider it a down payment". De securitygast voor het podium staat klaar om in te grijpen, zijn gezicht verraadt dat hij zich afvraagt waarom I. de zanger nog niet aangevlogen is. Maar I. doet niks, behalve ma Spencer uitmaken voor dame van plezier. Hij draait zich om en loopt de zaal uit.
Geweldig concert.

(Deel 299 hiero)

Jesus Y Los Marismas - Per el Barça serà
label: Olympo
jaar: 1974
kant a: Per el Barça serà
kant b: El levitón
www.fcbarcelona.com

Ooit nam ik me voor voetbalsingeltjes te verzamelen, maar ik ben niet veel verder gekomen dan deze en nog een van Ruud Gullit als zanger van Revelation Time (ergens in de tweede helft van dit jaar aan de beurt, schat ik). Deze komt uit de tijd dat Jogan Kroe-ief bij de blaugranas speelde. "Voor Barça zal hij zijn" is de vertaling van de titelsong, die overigens niet in het Catalaans wordt gezongen, zoals de titel doet vermoeden, maar gewoon in het Castiliaans. Met een zigeuneraccent. "Hij", dat slaat op de titel van de Spaanse Liga. Jesus en zijn mannen hadden dat jaar nog gelijk ook.

(Deel 298 hiero)

The Jesus Lizard - (Fly) On (The Wall)
label: Touch & Go
jaar: 1993
kant a: (Fly) On (The Wall)
kant b: White Hole
www.thejesuslizard.net

Dit is de tweede persing van de single, de eerste was op groen vinyl. Maar die ben ik dus misgelopen. Geweldige band, net als voorganger Scratch Acid, die ik voor het eerst hoorde bij Lotje en Fons, of misschien bij Gerard J. Ik herinner me een interview dat Guuz ooit deed met zanger David Yow voor Opscene, waar hij behoorlijk van onder de indruk was. Guuz, bedoel ik, van David Yow, bedoel ik. Ik geloof dat hij nogal lastig was. Guuz?

The Jesus Lizard een keer live gezien, een hele belevenis, mede door Yows, eh, podiumpresentatie. Tegenwoordig speelt hij in Qui.

Gefeliciteerd met jullie nieuwe jaar. Moge het goed zijn.
Het meisje en ik zijn alvast op een licht surrealistische noot van start gegaan, en wel in het Waalse plaatsje Bouillon. We kwamen aan rond een uur of half twaalf, en vonden een op het eerste gezicht uitgestorven dorp aan een rivier (de Semois) met een sfeervol verlichte, enorme burcht bovenop een heuvel. In de verte klonk live jazz. "Ha fijn!", dacht ik nog, "een jazzconcert op oudejaarsavond voor het hele dorp. Neus! Boter!"

Toen we het bruisende centrum inliepen klonk de jazz almaar luider, maar mensen zagen we niet. Het nummer was afgelopen en er klonk luid applaus, en Louis Armstrong bedankte het publiek, waarna hij een zangeres aankondigde. "Ha fijn!", dacht ik, "een concertfilm in het openluchttheater op oudejaarsavond voor het hele dorp." De muziek schalde door het dorp, ver weggedragen door het water van de rivier. Nog altijd geen volk te zien. Ik zei nog tegen het meisje "Dit doet me denken aan Una giornata particolare, waarin je de hele film door op de achtergrond de marsmuziek hoort schetteren, en de toespraken van Mussolini en Hitler."

Toen we de rivier terug overstaken zagen we een groepje mensen. Nederlanders, godbetere.
We liepen terug langs de andere oever en kwamen bij de grote kerstboom en wat nog het meest weghad van een marktkraam, waar de luidsprekers stonden waaruit Satchmo en zijn band klonken. Er was helemaal niemand in de buurt. Geweldig.

Om middernacht stonden we bij een beeld van Godfried van Bouillon, we wensten elkaar gelukkig nieuwjaar en dronken Taittinger terwijl we naar de dertien vuurpijlen keken die ergens in het dorp werden afgeschoten. Iemand had ook een zevenduizendklapper mee, waarvan we de resten later terugvonden tijdens de korte wandeling door het dorp. De drie mensen die daarbij stonden waren natuurlijk ook Hollanders. Ongelofelijk. Onderweg zagen we een aantal cafés die open waren, met telkens tien, vijftien aan tafeltjes zittende feestneuzen.
Het was een dolle boel.