oktober 2007 Archief

(Deel 244 hiero)

The Guess Who - American Woman
label: RCA
jaar: 1970
kant a: American Woman
kant b: No Sugar Tonight
www.theguesswhocafe.com

Ik kende de versie van de Butthole Surfers eerder, maar ook toen al was het het riffje dat mijn aandacht trok. Later dacht ik, zoals velen, dat het een anti-Amerikaans lied was van de Canadese groep, maar dat bleek niet zo te zijn, of toch niet helemaal. Of misschien toch ook weer wel, want bandleden spreken malkander tegen hierover, schijnt. De versie van de Butties was het in ieder geval wel. Of niet? Grappig is dat juist dit nummer de enige nummer1-hit is die ze ooit in de VS hebben gehad.

www.deavonden.org

(Deel 243 hiero)

Anneke Grönloh - Brandend zand
label: Philips
jaar: 1962
kant a: Brandend Zand
kant b: Trommel van Bahía
www.annekegronloh.nl

Anneke Grönloh - Soerabaya
label: Telstar
jaar: 1987
kant a: Soerabaya
kant b: Da Doo Ron Ron

Anneke kreunt zo! "Brandend zand" zong ik vaak samen met schoolvriend Armand, die de tekst veel beter kende dan ik, en hem bovendien met veel meer overtuiging zong dan ik. Hij was dan ook zo ruig als een deurmat. Ik was opgevoed met het beeld van Anneke Grönloh als een "typische Indische aanstelster". Mijn (Indische) moeder en oma vonden het maar niks, die Anneke. En in die tijd vond ik haar vooral heel erg cheesy. "Soerabaya" vind ik nog altijd tenenkrommend (om van de b-kant niet te spreken - het lijkt verdomme wel een parodie door Arjan Ederveen en Tosca Niterink als Ans en Bea, maar dat er dan maar een van de twee zingt - afijn u vangt mijn drijf), maar "Brandend zand" en die andere grote hit "Paradiso" vind ik prachtig. Terwijl het eigenlijk net zo cheesy is, maar dan met een jarenzestigproductie, waardoor het veel mooier klinkt in mijn oren. Ik ben nog op zoek naar "Paradiso", maar ik twijfel er niet aan dat ik die binnen niet al te lange tijd wel ga tegenkomen. En als ik de oorspronkelijke versie van "Soerabaya" (1963) vind, neem ik die ook mee, want die klinkt waarschijnlijk veel beter dan deze heruitgave uit de jaren tachtig.

(Deel 242 hiero)

Grauzone - Eisbær
label: Off Course
jaar: 1981
kant a: Eisbær
kant b: Ich liebe sie
www.myspace/grauzone

Tja, wat kan ik zeggen? Klassieker, moetjeheb, dat soort dingen. Het is een beetje Radio Nostalgie hier met al die oude singles natuurlijk, maar goed. Dat krijg je op mijn leeftijd, dan hoor je zo'n nummer en dan denk je aan de schoolfeesten, waar we de hele avond moesten wachten op het halfuurtje dat onze jongen draaide en er eindelijk eens wat fatsoenlijks uit de speakers kwam.

Een man sprak me ooit aan op een Bossa Boogiefeestje en zei dat hij niet begreep waarom we allemaal van die oude muziek draaiden. Oude platen zijn oude herinneringen, zei hij, en oude herinneringen moeten dat blijven, die moet je niet bezoedelen met nieuwe herinneringen, die toch lang niet zo goed zullen zijn als de oorspronkelijke. Ik zei dat ik hem begreep en wenkte de security.

Een paar dagen geleden ontmoette ik een rasta. Hij gaf me een secret handshake. Iets met vuisten die tegen elkaar gaan en dan naar het hart, twee keer kloppen en dan iets met vingers in een vredesteken.

Dat van mijn vuist tegen de zijne deed ik goed.

(Deel 241 hiero)

Tim Finn - Fraction too Much Friction
label: Epic
jaar: 1983
kant a: Fraction too Much Friction
kant b: Below the Belt
www.timfinn.com | www.myspace/timfinnmusic

Mijn schatje bracht deze laatst voor me mee van een van haar rommelmarktjes. Ik dacht altijd dat het in mijn laatste schooljaar een hitje was, maar het was toch een paar jaar eerder. De b-kant klinkt als iets dat alleen maar in de jaren tachtig opgenomen kan zijn, in tegenstelling tot de a-kant. "Below the Belt" doet me denken aan films als A Night on the Town of zoiets, van die zeer flauwe familiefilms die ik alleen maar te pruimen omdat een van de hoofdrolspelers een lekker ding was. Elisabeth Shue, in dit geval. Schattig maske toen. En dan later in Leaving Las Vegas zo'n fucked-up rol spelen. Oh yeah.

Maar ik dwaal af. Tim Finn, dusch.

(Deel 240 hiero)

Ian Dury - Sex & Drugs & Rock & Roll
label: Stiff
jaar: 1977
kant a: Sex & Drugs & Rock & Roll
kant b: Razzle in My Pocket
www.iandury.co.uk | www.theblockheads.com

(Deel 239 hiero)

Zo. Waar was ik?

Terence Trent D'Arby - Dance Little Sister
label: CBS
jaar: 1987
kant a: Part One
kant b: Part Two
www.sanandamaitreya.com

Er waren bepaalde meisjes die iedere vrijdagavond in bar-dancing Het Koetshuis kwamen die altijd dankbaar mijn richting opkeken als ik iets van TTD oplegde. "Sign Your Name" scoorde het best, deze "Dance Little Sister" was voor als ze in een wilde bui waren. Ik vond hem heel goed, maar mede door bovenstaande, het feit dat het eigenlijk altijd vrouwen waren die helemaal lyrisch waren over hem, en door zijn maniertjes die in het begin op een soort Prince-manier leuk waren maar naarmate de tijd verstreek begonnen te irriteren (iets dat bij Prince nooit gebeurde), ben ik hem steeds meer als een typische vrouwenartiest gaan zien - best wel goed maar een beetje te zijig. Zoals die James Morrisson nu, hoewel ik die vele malen erger vindt - maar nog niet zo erg als die jankerd James B. Van die laatste wordt ik agressief.
Het feit dat TTD na zijn debuut Introducing the Hard Line According to een plaat uitbracht waar ik geen hol aan vond maakte dat ik mijn interesse geheel verloor.

Sinds 1995 heet hij officieel Sananda Francesco Maitreya, maar ik heb eigenlijk nooit meer iets van hem gehoord. Het praatje op zijn website overtuigt me nu niet direct om dat wel te gaan doen, dat religieuze gezever stoot me eerder af. Maar misschien is het wel goed. Toch eens luisteren dan.

(Deel 238 hiero)

Drukwerk - Je loog tegen mij
label: EMI
jaar: 1981
kant a: Je loog tegen mij
kant b: 'n Regeling

Keihard zong ik dit mee - onder de douche, op de plee, in mijn kamertje, op vrijdagmiddag voor de klas als we onze stukjes mochten opvoeren. Hoewel dat laatste wel playback was. Ik vond het fantastisch dat er een zanger was die net zo sprak als mijn Jordanese opa en oma van vaders kant. Mijn moeder vond het maar niks, die hield niet zo van "die Hollandse hoempamuziek". Soms speelde ineens de Indische kant op. Ik heb lang geprobeerd haar te overtuigen om zo'n mutsje voor me te kopen zoals Harry Slinger had. Nooit gelukt. Toen ik eenmaal zelf geld had kocht ik er een, maar het stond me voor geen meter.

(Deel 237 hiero)

Carl Douglas - Kung Fu Fighting
label: Pye
jaar: 1974
kant a: Kung Fu Fighting
kant b: Gamblin' Man

Opnieuw een herinnering aan moeders. Als dit op de radio kwam moest het volume omhoog. Later toen ik op judo ging en in mijn maagdelijk witte judopakje voor het eerst de mat opliep bij een wedstrijd in een sporthal in Rucphen, klonk dit nummer in mijn hoofd, en het was ook mijn persoonlijke soundtrack bij de fotoshoot die mijn broertje Ed en ik eens deden op de kamer van mijn vechtsportgekke oom Richard in het huis van mijn oma.

Blijkbaar was het ook de soundtrack van Carl Douglas' leven, want het nummer is de man altijd blijven achtervolgen en hij heeft nooit meer een hit gescoord. En dan te bedenken dat het liedje in tien minuten is opgenomen en oorspronkelijk bedoeld was als b-kant voor een single getiteld "I Want to Give You My Everything". Wie ze moeder? Precies.

(Deel 236 hiero)

Doe Maar - De bom
label: Sky
jaar: 1984
kant a: De bom
kant b1: Skunk
kant b2: Man o man

Doe Maar - Doris Day
label: Killroy
jaar: 1984
kant a: Doris Day
kant b: Winnetoe

Achterstallige inkopen. Tuuur schonk me een paar maanden geleden al "Man o man" op mp3, maar ja, zo'n 7" kan ik niet laten liggen natuurlijk. Ik was bovendien vergeten dat het licht fantastische "Skunk" er ook nog op staat.

Van "Doris Day" had ik zelfs nog nooit het hoesje gezien, kejje nagaan!

"Surfer Rosa klinkt als een eerste keer die nogal wild maar wel heel lekker is."
Hee, dat had ik ook wel gewild, een eerste keer die nogal wild maar wel heel lekker is. Het was vooral nogal klunzig en beschamend, achteraf bezien.

...
...
...
...
...

Maar ik dwaal af.
Jack of Hearts beschrijft zijn favoriete plaat Surfer Rosa van de Pixies bij Frommel, in deel twee van de serie Daydream Nation de favoriete plaat van. Eerder stond Children of God van Swans in de schijnwerper. Children of God, hmmmmm.

(Deel 235 hiero)

Creedence Clearwater Revival - Run through the Jungle
label: Liberty
jaar: 1970
kant a: Run through the Jungle
kant b: Up around the Bend

Geweldige track, de a-kant. Algemeen werd aangenomen dat Fogerty met "Run through the Jungle" protesteerde tegen de Vietnamoorlog, maar volgens hem zelf ging het over het ongebreidelde wapenbezit in zijn land. Ik kende de versie van The Gun Club eerder (op hun album Miami), maar de tekst op die versie is niet de originele, omdat Jeffrey Lee Pierce John Fogerty niet goed verstond.

Overigens is dit een Belgische persing, oorspronkelijk was de a-kant de b-kant en de b-kant de a.

(Deel 234 hiero)

Hamilton Bohannon - South African Man
label: Brunswick
jaar: 1974
kant a: South African Man (Part I)
kant b: South African Man (Part II)

De eerste keer dat ik van Bohannon hoorde was toen Kool Keith in het outro van "Checkin' My Style" (op The Four Horsemen) uitriep dat hij hem niet nodig had. Het bleek een discokikker eerste klas te zijn die door de heren van de hiphop vele malen gesampled werd. Vandaar ook het commentaar van Kool Keith.

Dit is een van zijn eerste singles, tevens het titelnummer van zijn tweede album, en zowaar een politiek getint nummer - een rariteit in het genre. Hoewel er nauwelijks tekst is, maar goed, dat is een van de kenmerken van 's mans werk. Het is een wat lome maar goed doorfunkende discotrack met een beat die niet helemaal 4/4 is. Heel fijn.

(Deel 233 hiero)

Beats International - Dub Be Good to Me
label: Go! Beat
jaar: 1990
kant a: Dub Be Good to Me
kant b: Invasion of the Estate Agents

Een tussendoortje bij de tussendoortjes, het houdt een mens van de straat. En het is nog wel zulk mooi weer. Deze is een aanvulling op die andere single, en eigenlijk de enige die je moet hebben van Beats International. Er zijn verschillende versies van deze track, dit is de originele, met de baslijn van "Guns of Brixton" van The Clash. Het is een cover van "Just Be Good to Me" van The SOS Band. Ook fijn is de sample van de mondharmonica van Charles Bronson uit Once upon a Time in the West, een van mijn favoriete films. Zangeres Lindy Layton schijnt ook de inspiratie te zijn geweest voor "Song for Lindy", de eerste track op Better Living through Chemistry van Norman Cooks latere incarnatie Fatboy Slim. Ze was in ieder geval ook een helft van Hardknox, en die zaten weer op Cooks label Skint.

(Deel 232 hiero)

Ray Charles - I Can't Stop Loving You
label: Artone
jaar: 1961
kant a: I Can't Stop Loving You
kant b: Born to Lose
www.raycharles.com

Dit singeltje had ik al van mijn moeder gejat toen ik nog thuis woonde. Ik was als kleine man geïntrigeerd door de hoes - een jonge Ray Charles die eruit ziet als een filmster, leunend op een piano. Altijd als ik het plaatje op mijn kofferpick-upje legde en het koor klonk, had ik het gevoel naar héél oude muziek te luisteren. En, al kende ik het woord toen nog niet, nogal oubollige muziek, ook. Maar ik vond zijn stem fantastisch.

In de loop der jaren ben ik de single kwijtgeraakt, geen idee waar het is gebeurd en hoe, maar op een dag kwam ik erachter dat hij niet meer tussen zijn broertjes zat. Vorige week kwam ik hem tegen in de Record Collector aan de Lange Koepoortstraat. Meteen meegenomen natuurlijk. Ik kende van beide nummers de teksten nog van buiten, de manier waarop hij ze zingt, iedere noot die het orkest speelt. Het zit erin gestampt. Schitterende songs.

(Deel 231 hiero)

Canned Heat - On the Road Again
label: United Artists
jaar: 1968
kant a: On the Road Again
kant b: Going up the Country
www.cannedheatmusic.com | www.myspace.com/cannedheat

Mijn vriendje David en ik luisterden vaak naar "On the Road Again" als we stoned waren. Canned Heat en Burning Spear, dat was de favoriete uitbrandmuziek na een nachtje in de stad. Ik was blij toen ik deze single tegenkwam. Ik had hem al wel op cd, maar de zilverkleurige schijvenverzameling is verbannen naar het achterhuis, om plaats te maken voor de almaar groeiende vinylberg. Dus die moet ik nog eens opduikelen en rippen voor op de computer.

Anyways, de a- en de b-kant zijn hits geweest voor Canned Heat, en zijn oorspronkelijk twee singles. Deze uitgave is er dan ook een uit een serie van United Artists waarmee het label de hitjes uit de eigen catalogus nog eens uitmelkte. "On the Road Again" komt van de lp Boogie with Canned Heat (1968), "Going up the Country" van Living the Blues (1969). Wat mij zo aantrekt in "On the Road Again" is de licht hypnotiserende drone, en de kopstem van Bob Hite Alan Wilson. Jammer dat het maar drie minuten duurt. Maar op Boogie with Canned Heat staat nog het nummer "Fried Hockey Boogie", een jam van meer dan elf minuten die dezelfde drone gebruikt als "On the Road Again". Which is nice.

(Deel 230 hiero)

Jacques Brel - Ne me quitte pas
label: Philips
jaar: 1959
kant a: Ne me quitte pas
kant b: La tendresse

Om met Martijn te spreken: kijk, dat is nou nog eens een smartlap. Meteen vanaf het spookachtige intro steekt "Ne me quitte pas" zijn hand in je borstkas om eens stevig in je hart te knijpen. Brrr.

Intrigerende sticker ook, op de hoes. It wasn't me.

(Deel 229 hiero)

The Beat - Tears of a Clown
label: Chrysalis
jaar: 1980
kant a: Tears of a Clown
kant b: Ranking Full Stop
www.thebeatuk.com | www.myspace.com/thenewenglishbeat

De eerste single van The Beat en een cover van Smokey Robinson & The Miracles. In de jaren tachtig heb ik al die 2 Tone-gasten niet live gezien, maar gelukkig bleven ze tot in de jaren negentig touren in allerlei samenstellingen, waarbij ze dezelfde nummers van vroeger speelden. En als ze dan eens iets nieuws uitprobeerden werd er lauw gereageerd door het publiek. Ik kon me dan niet aan de indruk onttrekken dat er dan een zweem van treurnis over de gezichten van sommige bandleden gleed, heel even maar - in een seconde was het weer weg.

Ik maakte me er zelf ook aan schuldig, maar de nieuwe nummers wáren ook gewoon niet zo goed als die sure fire hits van tien, twaalf jaar eerder. Bij het concert van The Selecter dat ik in Paradiso zag werd dat nog eens pijnlijk duidelijk. Dapper speelde de groep meer nieuwe dan oude nummers, maar bij die oude nummers was het feest, terwijl men het nieuwe werk vooral aangreep om naar de plee te gaan en bier te halen, in die volgorde.

De mannen van The Beat zijn niet alleen in revivalbands gaan spelen. Gitarist Dave Wakeling en zanger Ranking Roger vormden General Public, samen met gasten van The Specials, Dexys Midnight Runners en Mick Jones. Gitarist Andy Cox en bassist David Steele vormden samen met Roland Gift de Fine Young Cannibals. Ranking Roger doet het tegenwoordig solo, hoewel woord het heeft dat hij met mensen van The Beat een nieuwe plaat heeft opgenomen waarbij de fantastische Adrian Sherwood achter de knoppen zat.

(Deel 228 hiero)

The Bamboos - Bring It Home
label: Tru Thoughts
jaar: 2007
kant a: Bring It Home (feat. Alice Russell)
kant b: Bring It Home (Instrumental)
www.thebamboos.com | www.myspace.com/thebamboos | www.myspace.com/alicerusselluk

Over Alice Russell schreef ik al eens een stukkie, en ik blijf erbij. Behalve dat ze uit Brighton komt, en niet uit Londen zoals ik beweerde, of uit Bristol, zoals Jo in de comments. Ook op deze nieuwe single van The Australische Bamboos zingt ze het stoom uit de speakers. Het is meteen de enige track van het nieuwe Bamboosalbum Rawville waarop Ms. Russell meedoet. Op de vorige, Step It up, waren het er twee.
Ik ben benieuwd wanneer heur eigen nieuwe album uit gaat komen. Het wordt tijd.

(Deel 227 hiero)

Ik ben een beetje aan het slacken deze week, ja sorry hoor, djiezz. Anyways, zondag op een platenbeurs geweest, zo een waar je moet betalen om binnen te mogen. Het was lang geleden, ik had een hoop flappen getapt en had me voorgenomen de hele middag vieze vingertjes te halen en met een tas vol zeldzame platen thuis te komen.

Maar dat liep anders. Ik heb gemerkt (niet voor de eerste keer) dat ik niet een echte verzamelaar ben. Tenminste, niet zo een die per se eerste drukken van platen wil hebben en daar diep voor in de buidel tast. Ik heb met een hoop zeldzame singeltjes in mijn handen gestaan, maar om nou 100 euri of meer te betalen voor zo'n schijfje gaat me toch te ver. Liever haal ik zo veel mogelijk goede singeltjes binnen voor een normale prijs. En dat is gebeurd. Een dikke veertig 7"s was de oogst, plus nog wat achterstallige inkopen - platen die ik al jaren "nog moet kopen".

De komende singles zijn dus weer "tussendoortjes". Vandaag vier in een keer, om de afgelopen dagen in te halen.

2 Belgen - Operation coup de poing
label: Vogue
jaar: 1984
kant a: Operation coup de poing
kant b: Same Song Never Again

Ik heb de 2 Belgen volgens mij maar een keer live gezien, in de Veemarkthallen in Etten-Leur als onderdeel van het plaatselijke popfestival Popel. Deze single en hun grootste hit "Lena" (die heb ik op 12") zijn de enige tracks die ik van ze ken. "Operation coup de poing" is oorspronkelijk overigens van Alpha Blondy. Rembert De Smet, een van de twee oprichters speelt nu alweer vele jaren onder de naam Está Loco Spaanstalige akoestische muziek.

Althea & Donna - Uptown Top Ranking
label: Lightning/Warner Bros
jaar: 1977
kant a: Uptown Top Ranking
kant b: Mighty Two - Calico Suit

Iedere keer als ik ga draaien denk ik "deze keer neem ik hem niet mee". Maar ik doe het toch altijd, en meestal draai ik hem nog ook, omdat ik hem zelf zo graag hoor. Ik had de track dus al, op een Soul Jazzverzamelaar, maar toen ik het singeltje tegenkwam moest ik het natuurlijk meenemen. De b-kant is een dubversie, net als de a-kant geproduceerd door de grote Joe Gibbs. Het riddim komt van Alton Ellis' "I'm Still in Love".

Ik zag Althea & Donna in een aflevering van die serie die een tijdje op Nederland 3 gelopen heeft over one hit wonders. Hun dochters zingen nu ook samen.

The Babys - A Piece of the Action
label: Chrysalis
jaar: 1978
kant a: A Piece of the Action
kant b: Read My Stars
www.myspace.com/thebabysofficial

Deze single nam mijn schatje gisteren voor me mee, samen met nog drie andere gevonden bij de Oxfam voor een schijntje. Ik ken eigenlijk alleen "Isn't It Time" en "Everytime I Think of You" van hen, en alleen omdat dat twee van de meest aangevraagde platen in het Koetshuis waren, waar ik mijn glansrijke dj-carrière ooit begon. Ik ben eigenlijk niet zo van dit soort rock, maar af en toe kan ik er wel iets goeds in horen. In dit geval vooral in de a-kant, want de b-kant vind ik echt niks.

Babyshambles - Delivery
label: EMI
jaar: 2007
kant a: Delivery
kant b: Torn
www.babyshambles.net | www.myspace.com/babyshamblesofficial

Door al het gelul vergeet men nog wel eens dat Pete Doherty ook gewoon erg goede liedjes kan schrijven. Shotter's Nation vind ik een goed album, na een aantal keer luisteren, de a-kant van deze single komt van die plaat. De b-kant is een exclusiefje. De single heeft een klaphoes met een poster erbij, en zoals je ziet istie geperst op rood doorzichtig (dat zie je dan weer niet, maar geloof me maar, ik weet waar ik over praat) vinyl. Oh, baby.

(Deel 226 hiero)

The Grits - Boom Boom
label: Freestyle
jaar: 2007
kant a: Boom Boom
kant b: Jan Jan
www.thegrits.co.uk | www.myspace.com/thegritsrfunk

Fijne New Orleansfunk uit Brighton, Engeland. Zo hoort funk te klinken: met niet te veel franje, rechttoe rechtaan, vuig. Dat je het vuil onder je nagels voelt groeien. Dit is de eerste en tot nu toe enige single van The Grits, maar op hun site en MySpace staan nog een stuk of tien tracks. Binnenkort een album dus waarschijnlijk. Hopelijk. Of beter nog: meer singles!

(Deel 225 hiero)

Grinderman - (I Don't Need You to) Set Me Free
label: Mute
jaar: 2007
kant a: (I Don't Need You to) Set Me Free
www.grinderman.com | www.myspace.com/grinderman

Deze heb ik gekocht voor de heb. Ja, ook wel omdat ik hem wel goed vind, maar vooral voor de heb. Zo'n mooi verzorgd hoesje (met reliëf!) en een ets op de b-kant. Ik vind die Grindermanplaat wel een beetje overroepen trouwens. Al die (bijna-)veertigers die om het hardst Birthday Party riepen, hou toch op. Not even close. Daarom niet slecht, maar ook niets om gillend over klaar te komen, als je het mij vraagt.

(Deel 224 hiero)

Gravel - Pissing in a River
label: KNW-YR-OWN
jaar: 1993
kant a: Pissing in a River
kant b: Silhouette

Gravel was een band op Estrus die niet het typische geluid van dat label had. Tenminste, in sommige nummers wel, maar er zat ook een behoorlijk grungy kantje aan de bandsound, wat je bij de andere Estrusbands eigenlijk nooit hoorde. Estrus, dat was garage met veel sixties- en punkinvloeden, geen grunge.

Maar goed, Gravel zat er dus bij. Twee albums hebben ze uitgebracht, waarvan ik er een heb, No Stone Unturned, niet slecht maar ook niet echt fantastisch. Ik vraag me dan ook af waarom ik dat album en deze single heb gekocht. De single is wel op doorzichtig geel vinyl geperst. 100 punten extra.