augustus 2007 Archief

(Deel 205 hiero)

Gamma Ray - If Only Everything
label: Man's Ruin
jaar: 1996
kant a: If Only Everything
kant b: Born to Hula

Deze single is de eerste die Josh Homme met zijn nieuwe band opnam nadat Kyuss opgehouden was te bestaan. Er was echter al een Duitse powermetalband die Gamma Ray heette, en die dreigde met een rechtszaak als de groep zijn naam niet zou veranderen, waarop Homme besloot zijn band Queens Of The Stone Age te noemen. De twee nummers op de single zijn later verschenen op de split e.p. van Kyuss en Queens Of The Stone Age. Een opnieuw opgenomen van "If Only Everything" staat ook op het eerste QOTSA-album, afgekort tot "If Only".

Er zou bij de single ook een waarschuwing moeten zitten dat het niet om de Duitse band gaat, maar die heb ik er nooit bij gehad.

(Deel 204 hiero)

Future Warriors ft. Papa Zai - Pembe
label: Far Out
jaar: 2005
kant a: Pembe (Part 1)
kant b: Pembe (Part 2)

Fijne afrobeat gemaakt door jawel een Fin genaamd Veikka Ercola, op het onvolprezen Far Outlabel. Dit is volgens mij het enige dat hij onder deze naam gemaakt heeft, maar hij heeft ook Anniemal van Annie geproduceerd, net als verschillende platen van Nicole Willis en een handvol andere artiesten, en is een derde van Motiivi:Tuntematon.

(Deel 203 hiero)

The Furious Five - Step off
label: Zafiro
jaar: 1985
kant a: Step off
www.myspace.com/furious5

Eenzijdige single die ik waarschijnlijk in Spanje heb gekocht. Het label, Zafiro, was in ieder geval gevestigd in Madrid. Ik weet niet of hij ooit officieel als volwaardige release is verschenen, dit is een promo (vandaar dat er geen b-kant is, althans heen bespeelde). "Step off" was een hitje voor The Furious Five maar natuurlijk lang niet zo groot als "The Message" en "White Lines (Don't Do It)". Op de single heet het trouwens "The Furious Five featuring Cowboy Melle Mel & Scorpio", wat ik vreemd vind aangezien zowel Mele Mel als Scorpio sowieso al bij de groep zaten. Dit jaar is er trouwens een soloalbum verschenen van Mele, maar als ik de site zo bekijk denk ik dat ik die maar niet moet gaan luisteren.

Grandmaster Flash & The Furious Five zijn dit jaar als eerste rapgroep bijgezet in de Rock and Roll Hall of Fame. Seau!

(Deel 202 hiero)

The Emperors - Karate
label: Penniman
jaar: 2007
kant a: Karate
kant b: My Baby Likes to Boogaloo

Heruitgave op het Barcelonese label Penniman van twee tracks die oorspronkelijk los van elkaar werden uitgebracht in resp. 1966 en 1967. De meneer bij het licht fantastische Funky16Corners kan het veel beter uitleggen dan ik, en bovendien ben ik lui vnanavond, dus klikken maar.

(Deel 201 hiero)

13 Years of Losing Money
label: Gasatanka
jaar: 1994
kant a1: The Melvins - Hag Me
kant a2: The Melvins - Hag Me Etc.
kant b1: Redd Kross - Linda Blair '92 (Part 1)
kant b2: Redd Kross - Linda Blair '92 (Part 2)
kant c1: White Flag - I Fell Fine
kant c2: White Flag - Over Now
kant d1: Germs - Caught in My Eye
kant d2: Germs - Manimal
kant d3: Germs - Forming
kant e1: Double Date - Farmer's Daughter
kant e2: Double Date - Stoned Soul Picnic

Ook de oprichter van Gasatanka leerde ik kennen in Madrid, toen hij op bezoek kwam om de releases door te spreken die hij via en/of in samenwerking met Munster zou uitbrengen. Bill Bartell, alias Pat Fear, zat ook in White Flag. En hij was een CHiP! Zo zag hij er ook uit: netjes gekapt en met een goed gecoiffeerde snor. Ik vond het fascinerend: een man die zich zijn leven lang bezighield met allerlei vormen van "alternatieve" popmuziek, waardoor hij veel in contact stond met punkerds als de Germs, en toch ook smeris was. Maar goed, heel erg verbaasd was ik niet, want in dezelfde periode had ik een fervent deelnemer aan de kale borroka leren kennen, die zonder bivakmuts zijn brood verdiende als, godbetere, guardia civil. Urenlang heb ik geprobeerd te achterhalen hoe dat te rijmen viel voor die jongen. Mijn standpunt is dat als je, de status en reputatie van de guardia civil kennende, je toch besluit emplooi te zoeken bij de meest fascistische aller politiediensten, je automatisch ook een fascist bent. Hij kwam dan met argumenten als "het systeem van binnenuit bestrijden" en meer van dat soort onzin die goed klinkt in oren van naïeve kleuters, maar in de praktijk toch gewoon neerkomt op het verkopen van je ziel aan de duivel. Zie Rage Against The Machine en hun contract bij Epic. 60.000 man die op bevel van ome Zack op en neer springen en "fuck you I won't do what you tell me" roepen - zelden heb ik zo hard gelachen als toen op Pinkpop. Hoewel de lsd daar misschien ook voor iets tussen zat.

Maar ik dwaal af. Bill Bartell, dusch. De titel van deze 5x7" box zegt het al: uitgebracht ter gelegenheid van het dertienjarig bestaan van zijn label Gasatanka. The Melvins, peetvaders van de sludge, laten zich van hun beste kant horen, net als Redd Kross. In Double Date, niet te verwarren met de Nederlandse inzending voor het Eurovisie Songfestival van 1999, zitten Bangle Vicki Peterson, haar toen nog niet schoonzus Susan Cowsill en dBs-lid Peter Holsapple, die alledrie ook in The Continental Drifters zaten.

Op iedere zijde van de doos staat een gouden tip om je staande te houden in de muziekwereld:
1. Never start your own label
2. Never trust anyone in the record biz
3. Don't expect to get paid on time (if ever)
4. You can't eat your integrity when you're starving

Wijze woorden van een man die je kunt vertrouwen. Hij is tenslotte niet voor niets politieagent.

(Deel 200 hiero)

Fun Tourist - Face On/Take One
label: Snake Eyes
jaar: 2000
kant a: Face on/Take One
kant b: Yeah Tell Them
www.worminterface.com

Hoe ik aan deze single ben gekomen weet ik niet meer, maar het zou goed kunnen dat ik hem van Lowlands heb gekregen. Ik denk niet dat ik hem gekocht heb, want hoewel ik dit leuk vind, koop ik bijna nooit dit soort IDM/breakcore. Ik heb overigens een enorme hekel aan de term "IDM" (=Intelligent Dance Music). Het is nogal pretentieus om dansmuziek die niet op een makkelijke beat is gebouwd "intelligent" te noemen. Volgens de Wiki kun je er ook nog eens niet op dansen, maar dat is natuurlijk onzin. Gewoon je kont wiebelen, liefst een beetje in de maat, voor het zicht, en je danst. Heer James heeft ooit de term "braindance" bedacht. Dat komt op hetzelfde neer, maar legt toch net een ander accent. Maar goed, die discussie is al heel vaak en op vele andere plekken gevoerd door mensen die er verstand van hebben, dus laat maar.

(Deel 199 hiero)

Fun Fun - Happy Station
label: Dureco
jaar: 1983
kant a: Happy Station (Scratch Version)
kant b: Happy Station (Instrumental Version)

Twee namen die boven komen drijven als ik deze single hoor: Jozef Matera en Ronald Donkers. Jozef kwam uit "Taike", wat de uitspraak was voor "'t Heike", wat dan weer een andere naam was voor het vijf kilometer bij Etten-Leur vandaan liggende dorp Sint-Willibrord was. Hij heette tot de vierde klas middelbare school Jozef, na de zomervakantie van 1986 noemde hij zich John. Daar wilden mijn vervelende vriendjes en ik natuurlijk niet aan, dus wij bleven hem Jozef noemen. Waarop hij dan altijd "John" zei. Hij en Ronald waren de techneuten in de klas, altijd bezig met geluidsapparatuur en remixen. Ronald was boomlang en de Ben Liebrand van de klas, die maakte altijd langere en/of versies van bestaande nummers, en dat deed hij best goed in mijn herinnering. Hij had vriend Ko'Kai ook geholpen met het opnemen van diens demo.

"Happy Station" was typisch zo'n nummer waar Ronald zijn remixlust op kon botvieren, en ook zo'n track die ik pas later goed ben gaan vinden. Of eigenlijk, pas later gaf ik toe dat ik dat ook goed vond. Zo stom eigenlijk, die zelfopgelegde regeltjes over wat "goed" is en wat niet. Gelukkig heeft dat niet zo heel lang geduurd, met dank aan de meuk die ik soms moest draaien in het Koetshuis.

(Deel 198 hiero)

Full Force - Alice, I Want You Just for Me!
label: CBS
jaar: 1985
kant a: Alice, I Want You Just for Me!
kant b: Alice (Ecrof's Favorite Mix)
www.forcefulworld.com

Jammer van die hoes. Onze Peter woonde waarschijnlijk in een studentenhuis toen hij de single kocht, en om zeker te weten dat het vinyl in optimale conditie zou blijven, bewaarde hij hem in de koelkast. Maar ja, zoals dat gaat in studentenhuizen, als het in de koelkast ligt en er staat niet op van wie het is, dan wordt het opgevreten door de anderen. Dus kun je inderdaad maar beter zorgen dat er ab-so-luut geen twijfel over bestaat dat de single van jou is en van jou alleen. Just for me!, als het ware.

Ik werd vroeger op school altijd nogal kregelig van dit nummer. Onderhevig aan peer pressure vond ik het maar commerciële rotzooi. Maar stiekem was het natuurlijk toch wel een vette plaat. Dus toen ik hem jaren later, bevrijd van het juk van de "underground", tegenkwam, heb ik hem, ondanks Peter, meteen meegenomen.

Bijna zag ik mijzelf een halfuur geleden genoodzaakt de muren van mijn platenhok te behangen met knoflook en de 7" alsnog met zout te omcirkelen en verbranden, maar het onheil is voorlopig afgewend. Op de website van Full Force zag ik namelijk dat ze behalve voor BritBrit, Black Eyed Peas en Nina Sky ook voor Rihanna een hitsingle hebben geschreven, en gedurende tien seconden dacht ik dat het om het monsterlijke "Umbrella" ging. En Rihanna's "Umbrella", dat is Satan zelve. Satan zelve, zeg ik u!

(Deel 197 hiero)

Fuckin' Navidad
label: Munster
jaar: 1996
kant a1: Piolines - Soy un mazapán
kant a2: Kenny Harpers - Demoler, demoler
kant b1: Solex - Black X-Mas (Ha, Ha)
kant b1: Ulan Bator Trio - Greased Fuckin' - Fist Fuckin'

Volgens mij is deze single nooit in de reguliere verkoop geweest, maar was het een soort relatiegeschenk van Munster. Een kerstsingle Munsterstijl. Drie bands uit Madrid en een uit Valencia, (letterlijk) onnavolgbaar aan elkaar gepraat door de Madrileense cultfiguur The Profe, die toen een programma had op Radio Vallekas. Los Piolines doen hun gebruikelijke tong-in-wang punkrock, de Kenny Harpers doen een aan (Spaanse) kerst aangepaste versie van "Demolición" van de Peruaanse sixtiesband Los Saicos, die twee jaar terug overigens ook door Wau Y Los Arrrghs op hun album Cantan en español gezet is. Solex (niet de Nederlandse, maar de Spaanse) gooien het over de trashy poppy boeg. De zangeres speelde toen overigens ook gitaar bij de Kenny Harpers. En Ulan Bator Trio doet lekker dwars als een ui: niks kerstmis - ieder derde woord vervangen door "fuck" en nog wat poep en pies erbij. Ha lekker.

(Deel 196 hiero)

Friesland Pop Promo Single 4
label: SFP
jaar: 1991
kant a: Ford 5000 - Well I Say
kant a2: Megakronkel - Mega Maggie
kant b: Dust Devil - Chimes of Paranoia
www.friesland-pop.nl

Deze single kreeg ik denk ik opgestuurd toen ik begin jaren negentig met André Sterk een programma maakte op Radio Mortale. Ik weet niet meer hoe het heet, maar we draaiden alles dat hard was. Ik geloof dat we op donderdagavond uitzonden, en vaak hadden we bandjes in de studio die dan live kwamen spelen. Ik weet nog hoe zwaar we onder de indruk waren van een band als Facehugger (check voor de gein deze Facehugger-wiki - let wel: het gaat hier over een "personage" uit een film). Dat waren vier meisjes die een soort death metal speelden, gruntend en al, wat heel bijzonder was in die tijd, en dan hadden ze ook nog een dame genaamd Angelique in de gelederen, die wij heel mooi vonden. Jaren later, toen ik al in Spanje woonde, zag ik haar nog wel eens op festivals als Lowlands (waar ik destijds speciaal voor terugkwam), maar toen was ze ineens verkleed als skater, en dat vond ik toch een stuk minder spannend dan die strakke zwarte jeans, t-shirt en motorlaarzen van voorheen.

Maar ik dwaal af. Mortale, dusch. We hadden ook nog een rubriek waarvan ik de naam nog wel weet, namelijk "Dood Vlees", waarin we nummers draaiden van bands die uit elkaar waren. De jingle hadden we gemaakt van een intro van een nummer van 24 Spyz en ik had de woorden "dood vlees" ietsje sneller dan normaal ingesproken, waarna we de band vertraagden. Daardoor klonk mijn stem zwaarder, wat dan weer beter was voor het effect. Ach ja, het hield me van de straat, he.

Maar ik dwaal af. Friesland Pop, dusch. Ongetwijfeld hebben we alle tracks van de single gedraaid, ook al was het niet altijd even best. Megakronkel vond ik wel goed, en Dust Devil kon er ook mee door. Die twee hebben ook internationaal nog wel brokken gemaakt, later. Van Ford 5000 heb ik nooit meer iets gehoord.

(Deel 195 hiero)

Freeez - I.O.U.
label: Beggars Banquet
jaar: 1983
kant a: I.O.U.
kant b: I Dub U

Toen ik dit nummer voor het eerst hoorde voelde ik een mengeling van afkeer en bewondering. Een simpel muziekje, en als tekst de klinkers van ons alfabet. Schandalig lui, en geniaal. Later begreep ik de, eh, woordspeling pas. Maar toen had ik toch al besloten de bewondering te laten winnen. Ik heb toen ook de 12" van "Pop Goes My Love" gekocht, dat iets minder pakkend was maar nog steeds heel goed.

Een jaar of vijftien later zat ik in een taxi van het station Alkmaar-Noord naar mijn werk met een collega. We hadden het over de gieren in de muziekindustrie, en op een gegeven moment begon de met een duidelijk Engels accent pratende taxichauffeur zich met het gesprek te bemoeien. Hij sprak uit ervaring, dat kon je horen, dus ik vroeg hem hoe hij aan die kennis kwam. Hij vertelde dat hij in de jaren tachtig in een bandje had gezeten dat enig succes had gehad maar door typische muziekindustrieperiekelen uit elkaar was gevallen. Toen hij de naam van de band zei viel ik bijna van mijn stoel, en geloof me, dat is vrij moeilijk als die stoel de achterbank van een Mercedes is. Het was Freeez. Ik vroeg of hij nog iets deed in de muziek, waarop hij me vroeg of ik dacht dat hij dan taxichauffeur in Alkmaar zou zijn. Alsof het een het andere uitsluit, maar de rit was ten einde en daarmee het gesprek. Ik ben vergeten zijn naam te vragen, maar volgens mij was het die met het donkere haar.

(Deel 194 hiero)

Free Kitten - Lick!
label: In the Red
jaar: 1993
kant a: John Starks Blues
kant b: Guilty Pleasures (Ode to/Eau de Pavement)
www.myspace.com/freekittennyc

Free Kitten - Oh Bondage up Yours!
label: Sympathy for the Record Industry
jaar: 1993
kant a: Oh Bondage up Yours!
kant b: 1, 2, 3

De enige reden dat ik deze singles blind kocht was en is een legitieme: Kim Gordon. Dat de nummers leuk zijn (vooral de ode aan Pavement) is mooi meegenomen. Oh ja, en "Oh Bondage" is een picture disc. Ik hartje picture discs.

(Deel 193 hiero)

Frankie Goes To Hollywood - Two Tribes
label: ZTT
jaar: 1984
kant a: Two Tribes
kant b: One February Friday
www.fgth.org.uk

Frankie Goes To Hollywood - Welcome to the Pleasuredome
label: ZTT
jaar: 1985
kant a: Welcome to the Pleasuredome
kant b1: Get It on
kant b2: Happy Hi!

Ondanks de verhalen over de groep die zou playbacken tijdens liveshows (wat in mijn ogen onvergefelijk was voor een band) vond ik FGTH toch erg goed. "Relax" was fantastisch, en deze twee singles ook. De door Godley & Creme geregisseerde clip van "Two Tribes" (die van "Relax" had ik nooit gezien - we hadden nog geen MTV in Nederland en volgens mij was Sky Channel toen ook nog niet begonnen bij ons) vond ik geweldig, want anti-Amerikaans - anti-Koude Oorlog, eigenlijk, maar in mijn jeugdig enthousiasme ging mijn voorkeur uit naar de Sovjets, vooral omdat dat niet de Amerikanen waren. Reagan kreeg goed op zijn flikker in die boksring. Chernenko ook, maar ook dat zag ik anders.

Ik ben ook nogal fan van de derde single "The Power of Love", maar dat houd ik altijd angstvallig voor me, omdat dat een behoorlijk sentimenteel nummer is. En ik heb een reputatie hoog te houden van harde jongen, dus dat kan gewoon echt niet. Dus als iemand dit ooit tegen mij probeert te gebruiken zal ik het staalhard ontkennen.
Ik heb nooit zo begrepen waarom die single altijd met kerst wordt gedraaid. Volgens mij is het namelijk helemaal geen kerstsingle, hoewel de clip wel de geboorte van Jezus uitbeeldt. Maar de tekst heeft niets met kerstmis van doen.

Anyways. Het album Welcome to the Pleasuredome staat nog altijd overeind. Niet alle nummers zijn even sterk, maar toch. Het geluid van Trevor Horn, de producer van het album die ook Slave to the Rhythm van Grace Jones had "gedaan" en die de oprichter was van het ZTT-label, heb ik ondanks de bombast altijd wel goed gevonden. Of is het toch gewoon jeugdsentiment?

(Deel 192 hiero)

Four Tops - Reach out I'll Be There
label: Tamla Motown
jaar: 1966/1967
kant a: Reach out I'll Be There
kant b: Bernadette
www.myspace.com/hitsentfourtops

Dit klonk bij ons thuis bijna net zo vaak als mijn moeders favoriete groep Gladys Knight & The Pips. Ik twijfel vaak of ik de single mee zal nemen als ik ergens plaatjes ga draaien, omdat hij zo grijsgedraaid is dat het bijna een clichéplaat is, maar het is gewoon een schitterend nummer. Net als b-kant "Bernadette". Oorspronkelijk is "Reach out" in 1966 uitgebracht, en "Bernadette" een jaar later. Dit is namelijk een heruitgave uit 2004, deel van een serie singles met klassieke (Tamla) Motownhits waarvan ik er drie heb - ik weet niet hoe veel er eigenlijk in die serie zijn verschenen.

(Deel 191 hiero)

Four One And Only's - The Wheel of Fortune Fell on My Toe
label: Noet Lachten
jaar: 1987
kant a: The Wheel of Fortune Fell on My Toe
kant b: Glad to Be Bored

Dit is de tweede single van de band uit Breda (de carnavalssingle die er tussendoor kwam en onder de naam De Jaknikkers werd uitgebracht niet meegeteld) die tussen maart en april 1986 wereldberoemd was in Nederland. Of in ieder geval bij hen die naar de VPRO radio luisterden. Hun single "Completely Nude between the Forgetmenots" was een hitje in die kringen, mede door de video die Daan en Willem Ekkel erbij hadden opgenomen, en werd zelfs gedraaid door John Peel. Ik heb ze een paar keer live gezien (bij een van die optredens heb ik deze single gekocht), telkens in Breda. Het was vooral vriendinnetje Brik die nogal enthousiast was over de band, ik vond het leuk, maar wel een beetje studentikoos. Maar ja, je bent jong en verliefd. En zo.

(Deel 190 hiero)

Formosa - Wild One!
label: DMR
jaar: 1990
kant a: Wild One!
kant b: Down in Rio

Formosa - O.D. on Groove
label: Tink!
jaar: 1991
kant a: O.D. on Groove
kant b: O.D. on Groove (Instrumental)

Ach, de herinneringen. Begin jaren negentig trok ik zeer veel op met twee bands: Hell Of A Smell, waar Hadassah de Boer bassiste was en waar ik poogde boekingen voor te doen, en Formosa, een viertal Engelsen die in de Bijlmer woonden. Hell Of A Smell zat in de hoek van de Kyussen en Black Sabbaths van deze wereld, en had een link met de Haarlemse "scene" van Gotcha! en Beatcream, met wie ze vaak samen optraden. De link met Gotcha! was vooral op het amoureuze vlak; met Beatcream hadden ze muzikaal meer gemeen en Hadassahs broer Hajo (die met HOAS' gitarist Bas een ontwerpbureau begon - tegenwoordig doen ze het in Gummo) drumde bij de Haarlemmers. Formosa probeerde aan de bak te komen met een mix van pop en house, wat redelijk lukte.

Ontelbare keren ben ik met ze mee gegaan naar alle boerengaten van Nederland waar altijd wel de een of andere hooischuur op zaterdagavond tot discotheek annex jeugdsoos werd omgebouwd. Het was de tijd dat Underworld opkwam, en Steve, Dave, Andy en Richie waren ervan overtuigd dat het een perfecte tijd was voor Formosa. In hun enthousiasme wilden ze nog wel eens de werkelijkheid uit het oog verliezen. Meestal gebeurde dat tijdens verhitte monologen waarin luidkeels en met grote overtuiging werd verkondigd dat Underworld nog niet de teennagels van Formosa mochten schoonlikken, zo slecht als ze waren. De volgende dag werd dan steevast tussen de Alka-Seltzers door het publiek van de avond ervoor, dat weer niet in groten getale was op komen dagen, beschimpt en de zaal waar het optreden had plaatsgevonden tot de grond toe afgekraakt. De "cunts" waren dan meestal niet van de lucht.

Met de vier kon je ontzettend lachen. Vooral gitarist Dave was bijzonder scherp en hield van een geintje. Hij sampelde veel uit films en series (Dr. Strangelove, bijvoorbeeld, en Monty Python) en kon smakelijk anekdotes vertellen. Ik had hem min of meer gekoppeld aan een goede vriendin van me, maar dat was op zijn zachtst gezegd niet echt een succes - heb ik me altijd nogal schuldig over gevoeld, maar goed. Hij was ook nogal gevoelig voor grapjes over het jodendom. Op een keer hadden we het over voetbal en hij was voor ik weet niet meer welk Londens team. Voor de grap zei ik dat ik dat raar vond, dat ik dacht dat hij voor Tottenham zou zijn. Ik noemde maar een club. "Hoezo?", vroeg hij ineens bloedserieus. "Nou ja, je ziet eruit alsof je uit Noord-Londen komt", zei ik, want daar komt Tottenham Hotspur vandaan. Hij liep rood aan. "Wat bedoel je daarmee", vroeg hij weer. Ik schrok, en zei, naar waarheid, dat ik er niks mee bedoelde, dat ik zo maar wat zat te dollen. Bleek dus dat er in Noord-Londen een hoop joden wonen, en dat de Spurs zo'n beetje het Ajax van Engeland was, qua "jodenclub". Dat viel dus verkeerd bij onze Dave.
Een tijdje later werd de groep gescout door twee gasten uit Duitsland die voor BMG werkten. Ze kregen een contract, en de managers kwamen een paar keer naar Amsterdam om teen en tander door te nemen. Toen we ze op een dag afzetten bij hun hotel, zwaaiden ze naar ons terwijl we wegreden. Aangezien het Duitsers waren, waren de Formosaatjes al sowieso achterdochtig, maar die dag was Dave er maar moeilijk van te overtuigen dat de wuivende rechterarmen van de (overigens Russische) A&R-managers niet de Hitlergroet brachten, maar gewoon "tot ziens" betekenden.

In de maanden voordat ik naar Spanje verhuisde, begin 1994, zijn we elkaar een beetje uit het oog verloren. Via via hoorde ik dat ze naar München verhuisd waren, en dat was het wel zo'n beetje. Toen ik laatst Steve Formosa googelde kwam ik o.a. bij de Business English Academy uit, en wie kijkt daar ietwat verlegen in de camera? Jawel. Dat is nogal een verandering. Hij en Dave hebben schijnbaar ook nog een band gehad met de naam Hunting Cows (een woonboot in de rosse buurt, yeah right ;-)), maar die ken ik verder niet.

Deze singles heb ik van Steve en Dave gekregen. Ze twijfelden nog of ze me "Wild One!" zouden geven, want ze geneerden zich er nogal voor. Niet geheel onterecht. Maar ja, probeer mij nog maar eens een 7" afhandig te maken als ik hem al in mijn gulzige klauwtjes heb. "O.D. on Groove" draaiden we veel op Amsterdam FM, en ik vond het best een leuk nummer. Net als dat ik hun door BMG Duitsland (de Nederlandse afdeling wilde er niet aan. Cunts) uitgebrachte album nog best aardig vond. Ik denk dat er meer in zat, maar volgens mij hebben ze er veel te veel aan gesleuteld in die piepkleine studio die ze, tussen De Bijlmer en München in, in de Witte de Withstraat hadden ingericht. Te veel gesleutel kan tot bloedeloosheid leiden. Niet dat Sungod een bloedeloze plaat is. Er staan een aantal nummers op die ik nog steeds goed vind, maar een Dubnobasswithmyheadman was het zeker niet.

(Deel 189 hiero)

Foo Fighters - Big Me
label: Roswell
jaar: 1996
kant a1: Big Me
kant a2: Floaty (BBC Evening Session Recording)
kant b: Gas Chamber (BBC Evening Session Recording)
www.foofighters.com | www.myspace.com/foofighters

Ik zat eens in de auto met twee vrienden en de Foo Fighters kwamen op de radio. De twee vrienden begonnen meteen te kakken op Dave Grohl en zijn mannen. Ik snapte er niks van. Dave Grohl is een held, en hij schrijft werkelijk fantastische popsongs. Het eerste album van de Foo Fighters is een van mijn favoriete albums ooit, omdat ik er zo blij van wordt. Nog altijd. Ik zei dat ook, en de twee keken malkander aan met een blik van verstandhouding. "De man is de weg kwijt, zo veel is duidelijk".

Ik zag ze voor het eerst toen ze op tour kwamen naar Spanje, Foo Fighters was toen net uit en Pat Smear zat nog in de band (hoewel hij niet op dat eerste album meedeed). Ze speelden in de Aqualung in Madrid, een grote zaal in een amusementsgebouw waar ook een bowlingbaan en een zwembad huisden. We gingen natuurlijk eerst bowlen, en daarna naar het concert. Ik doe het zelden, bowlen, maar ik vind het een fantastisch spelletje. Het concert was ook erg goed, ik was zeer onder de indruk van Dave Grohl en Pat Smear, van het enthousiasme van de groep. De herinnering daaraan, en de eerste platen, gebruik ik nu om de wat mindere prestaties van de laatste jaren, en Dave Grohls samenwerking met [kuch] Queen te vergoeilijken. Ik vind het zeker niet slecht wat ze nu doen, ik ben er alleen wat minder enthousiast over dan in de beginjaren. Ik wil ze nog steeds weer eens live zien, na dat ene concert heb ik ze alleen nog op festivals gezien, en dat is toch minder leuk dan tijdens een echt concert.

Deze single bevat een track minder dan de cds-versie, maar is wel op geil wit vinyl geperst.
Which is nice.

(Deel 188 hiero)

Foetus/Chrome Cranks - Vice Squad Dick
label: PCP Entertainment
jaar: 1994
kant a: Foetus - Vice Squad Dick
kant b: Chrome Cranks - Vice Squad Dick
www.foetus.org | www.myspace.com/foetus

Ik weet niet meer of het Guuz was of Gerwin die me aan de Foetus bracht. In ieder geval had Gerwin Nail voor me op tape gezet, en Guuz Hole, resp. de vierde en derde lp van Jim Thirlwell, die zich op de eerste twee albums You've Got Foetus On Your Breath noemde, en op deze twee Scraping Foetus Off The Wheel. Ik was zeer gefascineerd door Thirlwell, die in de jaren tachtig en begin jaren negentig als Clint Ruin door het leven ging, en als Frank Want. Hallo, bent u daar nog? Hij zat in Wiseblood en deed ook mee op Soul Mining van The The, had dus meer aliassen dan je op twee handen kon tellen en hij deed het met Lydia Lunch. Allemaal artiesten die ik mateloos interessant vond in die dagen. Ik had een video-opname gezien van een van zijn optredens als Scraping Foetus, en ik weet nog hoe vreemd ik het vond: hij had helemaal geen band! Een tape bevatte alle muziek, en hij "zong" live terwijl hij als een bezetene over het podium rende, struikelde, rolde.

Nail draaide om het thema Charles Manson, nog een reden voor vergaande interesse, en Guuz had ook nog een ander tapeje voor me gemaakt, met daarop het nummer "The Only Good Christian Is a Dead Christian" van Scraping Foetus Off The Wheel, afkomstig van If You Can't Please Yourself, You Can't Please Your Soul. Het is een aantal keren gebeurd dat ik tijdens mijn krantenwijk doodsbang mijn koptelefoon afzette als dat nummer langskwam. Godvrezend opgevoed als ik was, was ik bang dat achter iedere conifeer de duivel zelve op me stond te wachten. Die angst werd altijd het grootst als het koortje het mantra "good christian, dead christian" inzette, met die dreigende drums eronder. Als het nummer voorbij was lachte ik mezelf uit, maar het duurde altijd even voor ik weer mijn oude zelfverzekerde gang had ingezet, de paden op, de tuinen in. De muziekwijk in Etten-Leur (met straatnamen die naar muziekinstrumenten waren genoemd) was een hele stille wijk, met grote huizen en grote tuinen met veel bomen en struiken. En het was heel donker, vooral in de winter. Dat nummer beangstigde me meer dan die keer dat er ineens een politieauto stopte en twee agenten met getrokken pistolen op me afkwamen. "Halt!" Ik zweer het je, dat zeiden ze echt. Stond ik daar, met mijn stapeltje AD's op mijn arm, verstijfd van schrik. Toen ze dichterbij kwamen zagen ze dat ik toch niet de door hen gewenste persoon was, en zonder iets te zeggen draaiden ze zich om, stapten in en scheurden weer weg.

Maar ik dwaal af. Foetus, dusch. Deze single is een split met de Chrome Cranks, en beide leveren hun versie van "Vice Squad Dick" van ene Dick Uranus, waar ik verder weinig over weet. Niets, eigenlijk. De versie van de Chrome Cranks doet wat denken aan Jon Spencer, vooral door de vocalen denk ik. Jon Spencer zat samen met Chrome Cranker Jerry Teel in The Honeymoon Killers (niet de Belgische band), dus misschien komt het daardoor. Foetus zingt zijn versie zoals hij vaak doet: alsof hij ontzettend moet schijten.

(Deel 187 hiero)

Fluf - Sheela Na Gig
label: Golden Rod
jaar: 1993
kant a: Sheela Na Gig
kant b1: Song in D
kant b2: If the Shoe Fits
www.fluf.net

Altijd grappig als een nummer met een tekst die vanuit een vrouwelijk standpunt geschreven is door mannen wordt gecoverd. En veel vrouwelijker dan PJ Harvey's "Sheela Na Gig" krijg je ze niet. Fluf brengt hem zo mogelijk nog rabiater dan Polly Jean zelf, wat op zich al een prestatie is.

Op de hoes van de single staan twee nummers vermeld, maar er staan er toch echt drie op. Ik weet overigens niet meer waar ik de single gekocht heb, en ik ken Fluf verder totaal niet. Het is me niet helemaal duidelijk of ze nog bestaan, maar in 2003 hebben ze nog de e.p. Canary Training uitgebracht.

(Deel 186 hiero)

Chemical Brothers - Do It Again
label: Freestyle Dust/Virgin
jaar: 2007
kant a: Do It Again
kant b: No Need
www.thechemicalbrothers.com | www.myspace.com/thechemicalbrothers

Zoals bij alle platen na hun debuut Exit Planet Dust ben ik ook weer niet onverdeeld enthousiast over We Are the Night. Er staan wel een aantal goede tracks op, maar ook weer dingen die ik niet kan tolereren. Te plat, te makkelijk, saai, whatever. Maar de single "Do It Again", toch ook niet het meest diepgaande wat ik de laatste tijd gehoord heb, kan me zeer bekoren. En hij is uitgebracht op geil wit vinyl. En de b-kant is een exclusiefje. En zo.

tracklijst:
40Winks - Planet Anvers [Merck]
Mike Tibbert - Sky Blue [Rush Hour]
The Nextmen - Concentrate (Inst) [Antidote]
M.I.A. - Galang (Cavemen Remix Instrumental) [XL]
Booji Boy High - Twist Myself Again [DFA]
Ben Mono ft. Shane Fontane - Pull 'Em Down [Compost]
TTC - Paris-Paris [V2]
La Puta Opepé - Frululú [Yo Gano]

In ander nieuws: de Vinneuh en ik hebben een nieuwe dUNKmix online gezet. Check 'em hiero.

Het zat er aan te komen, natuurlijk: Soul Jazz heeft een compilatie uitgebracht van tracks uit de tijd dat drum&bass nog jungle was. Samengesteld door de mannen achter Shut Up and Dance, de groep en het label waarop de eerste contouren van jungle zich aftekenden, tevens thuishaven van de Ragga Twins. Dat duo had een na een aantal singles de lp Reggae Owes Me Money uitgebracht, die indertijd grijsgedraaid werd in mijn en andere programma's op Amsterdam FM. Ik had toen niet zo veel te makken dus ik heb dat ding nooit gekocht, en later was hij onvindbaar. Ik wacht al jaren op een heruitgave.

Op de Soul Jazzcompilatie, die de niet bijster originele naam Rumble in the Jungle draagt, staan een paar nummers van die lp, waaronder mijn favoriete "Illegal Gunshot". Heeft nog altijd niet aan kracht ingeboet. Het feit dat PJ en Smiley van SUAD zich nu met Soul Jazz inlaten, doet de hoop op een heruitgave van de Ragga Twins in ieder geval weer opleven hier ten huize Lubacov.

Leuke bonus is dat mijn favoriete jungletrack aller tijden er ook op staat. Ik had hem natuurlijk al, maar op een nogal slecht geperste plaat, dus altijd tricky met draaien - als dat ik dan alle knoppen op 11 moet zetten om alleen al het volume gelijk te krijgen met de rest. Voor "Original Nuttah" van UK Apachi & Shy FX mag je me mijn nest uitsleuren op welk onchristelijk tijdstip dan ook, ik zal je dankbaar zijn.

Dat geldt misschien ook wel voor "Super Sharp Shooter" van DJ Zinc. Die track staat wel op de cd-versie van Rumble in the Jungle, maar niet op het vinyl. De s, de c, de h de a de n, de d, de e! Dus je krijgt hem er van mij bij, geript van mijn gerimpeld en afgeleefd exemplaar dat jarenlang niet weg te slaan was uit mijn platenkoffer.

Koop die plaat!

(Deel 185 hiero)

Charlotte & Gainsbourg - Lemon Incest
label: Philips
jaar: 1984
kant a: Charlotte & Gainsbourg - Lemon Incest
kant b: Serge Gainsbourg - Hmm Hmm Hmm
www.charlottegainsbourg.fr

Ik houd eigenlijk helemaal niet van deze Gainsbourg-periode. De productie vind ik verschrikkelijk, zo synthetisch. Daarom houd ik ook niet van die platen die hij met Sly & Robbie heeft gemaakt.
Maar toch: dit is een klassieker. Ik zag hem voor 2 euro liggen in Barcelona, dus meenemen die hap zeker?

Tony Wilson, een man verantwoordelijk voor een deel van mijn platencollectie waar ik bijzonder op gesteld ben, is dood.

(Deel 184 hiero)

Julius Brockington & The Magic Force - This Feeling (Freedom)
label: Burman
jaar: 1974
kant a: This Feeling (Freedom) Part 1
kant b: This Feeling (Freedom) Part 2

Ik moet deze single terugbrengen en inruilen want op de b-kant zit een nasty snee van een Stanleymes (denk ik). Helemaal aan het begin, dus ik heb hem maar laten infaden, cooleditgewijs. 's Mans naam staat op de single verkeerd gespeeld, want hij heet wel degelijk Brockington van achteren.

Deze single is een heruitgave van een in 1974 verschenen remix van het origineel uit 1973. Ik weet niet of men het destijds al een remix noemde, maar het werd alleszins niet als zodanig aangegeven op de plaat. Ik heb het origineel niet gehoord, maar volgens Soul Sides is de synth eraan toegevoegd.

(Deel 183 hiero)

Booji Boy High - Doubleshaw
label: DFA
jaar: 2007
kant a: Doubleshaw
kant b: Twist Myself Again
www.myspace.com/hotchip

Booji Boy High = Hot Chip, of toch een deel daarvan. Een eerbetoon aan Devo (Booji Boy is een door die band gecreëerd personage, en het door een van de Hot Chips gebruikte pseudoniem Mother Markzbow is een verwijzing naar Mark Mothersbaugh, de zanger van Devo). Ik ken Devo niet goed genoeg om te oordelen over muzikale overeenkomsten, maar het zal ongetwijfeld zo zijn.

(Deel 182 hiero)

Bonde Do Rolê - Office Boy
label: Domino
jaar: 2007
kant a: Office Boy
kant b: Contaminada
www.myspace.com/bondedorole

Bonde Do Rolê - Office Boy (CSS Remix)
label: Domino
jaar: 2007
kant a: Office Boy (CSS Remix)
kant b: Miami Beach

Ik ben niet altijd in de stemming voor Bonde Do Rolê, maar ik vind dit toch wel erg goed. Ze zullen niet zo popi worden als hun landgenoten van CSS, maar ik ben toch wel benieuwd wat het gaat geven als ze in november bij ons in da club komen spelen. Het feit dat ze deze twee singles voor een appel en een ei verkopen en ze nog op gekleurd vinyl persen ook, geeft ze alvast 200 punten voorsprong. Duimen op natuurlijk ook voor Domino, dat altijd al een geweldig label is geweest, maar de laatste jaren (sinds Franz Ferdinand, eigenlijk) wel heel succesvol is met een niet altijd even makkelijke artiestenkeuze uit veel verschillende stijlen.

De video, die qua look and feel nogal aan hun eerdergenoemde collega's doet denken en meteen de vraag oproept: dansen alle Braziliaanse indiemeisjes zo?:

(Deel 181 hiero)

Bloc Party - Hunting for Witches
label: Wichita
jaar: 2007
kant a: Hunting for Witches
kant b: Rhododendrons
kant c: Hunting for Witches (Live)
kant d: Secrets
www.blocparty.com | www.myspace.com/blocparty

Dubbelsingles starten met een voorsprong, en als het groen vinyl betreft een dubbele. Nu is er slechts een van de twee singles groen (de ander is zwart), dus dat maakt anderhalf. De vorige Bloc Partysingle die ik postte was op geel vinyl, en was de tweede helft van een dubbele 7". Helaas heb ik de eerste helft (nog) niet. De singles zijn namelijk apart te koop, niet als een geheel. Kwestie van er zo veel mogelijk poen uit te slaan, natuurlijk, de honden. Deze twee stonden beide in de singlesbak bij USA Import, de tweede twee euro goedkoper dan de eerste.

Even hoopte ik dat "Rhododendrons" (samen met "Secrets" EX! CLU! SIEF! - als dat ze niet op de lp A Weekend in the City staan) een cover was van Tol Hansses "Achter de rhododendrons", maar die hoop bleek helaas ijdel.

(Deel 180 hiero)

Jane Birkin et Serge Gainsbourg - Je t'aime... Moi non plus
label: Fontana
jaar: 1969
kant a: Je t'aime... Moi non plus
kant b: 69 Année érotique
www.janebirkin.net | www.sergegainsbourg.com.fr

Mijn schatje bracht deze afgelopen weekend voor me mee van een rommelmarkt hier om de hoek, waar de oogst verder behoorlijk karig was: welgeteld 1 single en 1 lp (Disco Inferno van The Trammps). Eigenlijk raar dat ik hem nog niet had, moet ook zij gedacht hebben, want een klassieker die niet mag ontbreken enzovoort. Maar net als veel klassiekers ook een beetje doodgedraaid. De b-kant is een van mijn favoriete Gainsbourgdingetjes, hoewel ik nooit echt een Gainsbourgfan geweest ben. Hoe Birkin het woord "erotique" uitspreekt, altijd goed voor een glimlach. Zo zou het Frans altijd gesproken moeten worden, dan werd het misschien nog wat met die taal.

(Deel 179 hiero)

Het is weer begin van de maand, dus deze jongen heeft de afgelopen dagen weer in platenwinkels gebivakkeerd. Snel! Voordat het geld op is aan de huur en het boeken van vliegtickets voor de vakantie! Uiteraard zijn er de nodige 7" singles aangeschaft, goed voor toch weer een weekje aan "tussendoortjes" in deze serie. Te beginnen bij de letter "a".

Arctic Monkeys - Matador
label: Domino
jaar: 2007
kant a: Matador
kant b: Da Frame 2R
www.arcticmonkeys.com | www.myspace.com/arcticmonkeys

Ik hou van de Arctic Monkeys. Van alle Britse bandjes die er de afgelopen jaren over ons uit zijn gestort is deze groep mijn favoriet. Deze single op geil wit vinyl bevat twee tracks die op de Japanse versie van het laatste album Favourite Worst Nightmare staan en niet op de versie die hier is uitgekomen. Een hebbedingetje dus, ook al omdat hij op geil wit vinyl is geperst.

"Matador" is een behoorlijk psychedelisch nummer, zeker voor de Arctic Monkeys, die (zoals op de b-kant) normaliter zeer puntig uit de hoek plegen te komen. Wie weet is het een nieuwe richting die ze inslaan. Had ik trouwens al gezegd dat deze single op geil wit vinyl is geperst? Het fotootje zat er ook bij.

(Deel 178 hiero)

Lola Flores y Antonio González - Pena, penita, pena
label: Belter
jaar: 1964
kant a1: Pena, penita, pena
kant a2: La luna y el toro
kant b1: Tu caballo
kant b2: A una carta me lo juego

Mijn vrienden in Spanje lachen zich rot dat ik deze single heb gekocht. "La Faraona" (zoals uitzonderlijke flamencodanseressen genoemd worden - klik hier als je Spaans begrijpt voor een biografie) staat in onze kringen voor "la España castiza", het conservatieve, ouderwetse Spanje, ouwelullencultuur en alle vervelende bijsmaakjes vandien. Maar ik was blij als een kind toen ik deze single voor twee euro in de bakken van Discos Castelló in Barcelona tegenkwam, want Lola Flores in de jaren zestig, dat was me wat. Kijk naar dat poppengezichtje en hoor dan het stemgeluid - schoonheid en furie, als Spanje zelf, m'neer.

Dat ze nu zo'n bedenkelijke reputatie heeft in mijn vriendenkring komt doordat ze de laatste twintig jaar van haar leven (ze overleed in 1995) vrijwel uitsluitend maar wel overmatig veel van zich liet horen in de roddelpers en slechte televisieprogramma's. Als ze al eens muzikaal te horen of zien was, was dat in Spaanse equivalenten van Tros Muziekfestijn, dus daar word je niet echt blij van.

Nu had ze ook een leven dat veel weg had van een culebrón. Veel drama, een gevangenisstraf wegens belastingfraude, een zoon aan de smack (die twee weken na de dood van zijn ma stierf aan een overdosis, kapot als hij was van verdriet. En de drugs, natuurlijk) en twee dochters die ook wel weten hoe de publiciteit te halen. Haar huwelijk met Antonio González, alias "El Pescaílla" ("pescaílla", een verbastering van "pescadilla", betekent "wijting", maar het zou ook kunnen dat het komt van de uitdrukking "oler la pescadilla", wat "argwaan koesteren" betekent) werd voltrokken bij dageraad omdat ze bang waren dat Manolo Caracol, van wie El Pescaílla Lola had afgesnoept, langs zou komen om hen in de dood te laten scheiden. González was overigens samen met Peret (klik hier voor een uitgebreidere Spaanse tekst) degene die in het Barcelona van de jaren vijftig de rumba catalana "uitvond", een muziekstijl die flamenco mengde met Afro-Cubaanse muziek. Een paar maanden geleden heb ik de tekst vertaald (Spaans-Engels) van het boekje dat de fantastische cd Achilifunk vergezelt, een verzamelaar uitgebracht door Lovemonk waarop een staalkaart gegeven en geschiedenis verteld wordt van de rumba catalana. Als je interesse hebt, kun je de tekst hier downloaden als Word-document. Het is veertien pagina's lang dus wees gewaarschuwd!

Maar ik dwaal af. Lola Flores, dusch. Dansen en acteren kon ze, en zingen al helemaal, zoals je hier hoort. Haar zoon Antonio en dochters Lolita en Rosario trouwens ook. Rosario is als actrice waarschijnlijk de beroemdste, internationaal gezien, vanwege haar rol als comateuze stierenvechtster Lydia González in Hable con ella.

(Deel 177 hiero)

Flop - We Are You
label: Frontier/Munster
jaar: 1992
kant a1: I Told a Lie
kant a2: Hello
kant a3: Anne
kant b1: Tomato Paste
kant b2: Doll
www.myspace.com/floptheband

Ware het vinyl van deze single gekleurd, dan was hij helemaal af zijn geweest. Een klaphoes met de bandleden die "opstaan" als je hem opent (hoe noem je dat eigenlijk? 3D?), het is een natte droom van iedere platenverzamelaar.

Vier van de vijf songs op "We Are You" staan op Flops debuutalbum Flop and the Fall of the Mopsqueezer!, het vijfde nummer "Doll" is een exclusiefje. Ik hoorde van de band door mijn toenmalige collega William, die het een geweldige band vond, "veel beter dan al die Sub Popcrap", zoals hij altijd heel recalcitrant beweerde. Dat vond ik nogal boude uitlatingen, want er zat veel goeds op Sub Pop, maar toch, als William het zo goed vond, dan zou er wel een kern van waarheid in zitten. Dus ik kocht het genoemde debuutalbum, en later toen ik in Madrid werkte kreeg ik deze single cadeau toen Frontiers chef Lisa Fancher op bezoek kwam. Lisa was het vleesgeworden sarcasme, en ik heb een zwak voor sarcasten. Vooral omdat er meestal een vriendelijk mens schuilgaat achter de priemende blik en boosaardige grijns.
Door omstandigheden is het contact verloren gegaan. Oh well.

Maar ik dwaal af. Flop, dusch. Kurt Bloch van Fastbacks was de producer van het debuutalbum - kleine wereld. Ik heb Flop een keer live gezien, in het voorprogramma van The Posies. Flop vond ik veel leuker dan de hoofdact, die ik veel te lief vond. The Posies bestaan nog, Flop hield er in 1995 mee op.

(Deel 176 hiero)

The Five Keys - Ling, Ting, Tong
label: Capitol
jaar: 1955/1980
kant a: Ling, Ting, Tong
kant b: The Blues Don't Care

Deze single van doowopgroep The Five Keys werd oorspronkelijk uitgebracht in 1955, maar dit is een heruitgave uit 1980. Net als bij "Ling Ching Tong" van Joe Bataan gaat de tekst over een zoektocht naar fu yong hai in Chinatown, alleen wordt zanger Rudy West, in tegenstelling tot Joe, niet in elkaar gemept door een stoere China girl. Dat kón namelijk in 1955 helemaal niet. "Girls were girls and men were men", weet je wel.

(Deel 175 hiero)

Fat Freddy's Drop - Cay's Crays
label: Kartel
jaar: 2006
kant a: Cay's Crays (Radio Edit)
kant b: Cay's Crays (One Self Remix)
www.fatfreddysdrop.com | www.myspace.com/fatfreddysdropnz

Fat Freddy's Drop is een van mijn favorietjes van de afgelopen jaren. Based on a True Story is hier ten huize Lubacov grijsgedraaid en hun optreden op Sónar 2006staat nog altijd in mijn geheugen gegrift.