juli 2007 Archief

(Deel 174 hiero)

Fastbacks - Wait It out
label: Munster
jaar: 1994
kant a: Wait It out
kant b: The Jester

Aw, de Fastbacks. Altijd een zwak voor gehad, en ik baal ervan dat ik ze nooit live heb gezien. Ik heb in mijn tijd in Madrid wel de zeer sympathieke medeoprichter Kurt Bloch leren kennen, toen hij met de Young Fresh Fellows op tour kwam door Spanje en zo'n beetje in het kantoor van Munster bivakkeerde. Zo heerlijk poppy en scherp, daar lust ik wel pap van.

Jammer dat deze single een beetje slecht geperst is, waardoor hij wat vals klinkt, hoewel dat ook weer charmant is en wel bij de band past. Dus misschien hoort het wel zo. Zei hij, terwijl hij de arm van zijn pick-up woest heen en weer ziet bewegen.

(Deel 173 hiero)

Fast Eddie - Yo Yo Get Funky
label: RCA
jaar: 1989
kant a: Yo Yo Get Funky
kant b: Woo Yea!

En Spoelen maar weer. Hiphouse werd mede geïntroduceerd door "Fast" Eddie Smith, een dj/producer uit Chicago. Ik vind het wel een goede combinatie, hiphop en house. Wordt het niet tijd voor een revival?

(Deel 172 hiero)

Farley 'Jackmaster' Funk & Jesse Saunders - Love Can't Turn around
label: DJ International/London
jaar: 1986
kant a: Love Can't Turn around
kant b: Dub Can't Turn around

Opnieuw: de Spoel in Tilburg, de RoXY in Amsterdam. En maar pompen met die armpjes. Toen was dit nummer al een paar jaar oud, maar wij hadden het nog niet eerder gehoord. Dertig gulden kostte een xtc-pil in de RoXY, en het was de moeite waard. Als de tent sloot om vijf uur zweefde ik naar mijn logeeradres, het appartement van mijn oom Robert in de Voorburgstraat in Overtoomse Veld, een klere-eind lopen zweven, de hele Willemsparkweg af. Soms kreeg ik een lift op de fiets van Marion de kapster, die vijftien jaar ouder was dan ik en van wie ik als zeventienjarige kleuter, eh, veel geleerd heb. In de lente als het mooi weer was, was het licht op dat uur prachtig. Ik voelde me verliefd en ik besloot dat ik als ik klaar was met school in Amsterdam zou gaan wonen, liefst in die buurt. Ach ja. Ik zal niet de enige geweest zijn, zeker?

(Deel 171 hiero)

Harold Faltermeyer - Axel F
label: MCA
jaar: 1984
kant a: Axel F
kant b: Shoot out

Die eerste Beverly Hills Cop is nog best te pruimen, toch? Ja toch? Eddie Murphy was nog niet helemaal onuitstaanbaar toen, dat kwam voor mij pas met The Golden Child en de tweede en derde delen van Beverly Hills Cop. Zelfs Raw kon hem maar nauwelijks redden, want dat was, hoewel soms behoorlijk grappig, toch een slap aftreksel van Delirious. Toen hij die afschuwelijke Nutty Professorserie deed verloor hij bij mij alle krediet. Maar voor Delirious mocht je me wakker maken, net als voor de compilatie met hoogtepunten van zijn optredens voor Saturday Night Live, die hilarisch zijn. Ik heb er destijds zelfs een cassettebandje van opgenomen - ook zonder de beelden zeer sterk.

Maar ik dwaal af. Deze single blijft toch goed, ook de b-kant. Ergens in mijn achterhoofd klinkt het dat er niet zo heel lang geleden een versie van "Axel F" is gemaakt met die Crazy Frog, maar ik durf het niet op te zoeken uit vrees dat het waar is. Crazy Frog moet namelijk heel erg DOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOD.

(Deel 170 hiero)

Exuma - Bom Bom
label: Kama Sutra
jaar: 1974
kant a: Bom Bom
kant b: Leave My Woman Alone

Deze single is samen met Lou Reeds "Walk on the Wild Side" een van mijn vroegste muzikale herinneringen. Ik heb nog altijd het beeld voor me van onze hele kleuterklas op Curaçao die aan het dansen is op "Bom Bom". Vandaar ook dat ik de single uit de collectie van mijn moeder, eh, in bewaring heb genomen. Ik draai hem nog regelmatig tijdens Bossa Boogie, net als de b-kant, een fantastische funky latinrocker. Verder heb ik niks van Exuma, daar moet snel verandering in komen. Volgende week maar eens gaan spitten in de tweedehandswinkeltjes alhier.

(Deel 169 hiero)

Everything But The Girl - Each & Every One
label: Blanco y Negro/WEA
jaar: 1984
kant a: Each & Every One
kant b: Laugh You out the House
www.ebtg.com

De enige single van EBTG die ik echt goed vind. En dan alleen de a-kant nog, hoewel b-kant niet slecht is. Net als de rest van hun werk - niet slecht, maar ook niet geweldig. Eigenlijk was het duo een one hit wonder, alleen zijn ze vergeten na deze single te vervallen in excessief druggebruik en knallende onderlinge ruzies, om na jaren uiteen te gaan en ieder voor zich op te draven in gouwe-ouweshows tijdens jaarmarkten in Lullekutjeveen en omstreken om nog eens "Each & Everyone" te playbacken.

Ik zeg "was", maar eigenlijk is het "is", want ze weigeren uit elkaar te gaan, officieel tenminste. De groep heeft jaren geleden "een pauze" ingelast. Intussen heeft Tracey Thorn twee soloalbums uit en heeft ze haar stem en songschrijverstalent al talloze malen uitgeleend aan bijvoorbeeld Massive Attack en Tiefschwarz, en is Ben Watt succesvol als o.a. dj en platenbaas.

Deze single is het enige dat ik van EBTG heb. Ik weet nog dat ik destijds wel Eden, waar het nummer van getrokken is, ben gaan luisteren bij Bullit maar dat ik er niet door gegrepen werd en hem dus niet gekocht heb. Wat ook bij de daaropvolgende platen gebeurde. Het was altijd nét niet, voor mij.

(Deel 168 hiero)

Various Artists - Estrus Gear Box
label: Estrus
jaar: 1992
kant a1: Cheater Slicks - Cheater Slicks
kant a2: Fastbacks - Hot Rods to Heaven
kant b1: Gas Huffer - Road Runnah
kant b2: Huevos Rancheros - Burrito Grande Prix
kant c1: The M-80's - '57 Nomad
kant c2: Mono Men - Warm Piston
kant d1: Marble Orchard - Nova '69
kant d2: Mortals - Nitroglycerin
kant e1: The Muffs - Brand New Chevy
kant e2: Nomads - Boss Hoss
kant f1: The Untamed Youth - SS 396
kant f2: The Vacant Lot - Cheater, Cheater
www.estrus.com

Estrus rules. Dit zijn drie 7"es in een prachtig getekend doosje, met twaalf raaawktracks die alle als thema de heilige koe hebben. Ik zou er bijna mijn rijbewijs voor gaan halen.

(Deel 167 hiero)

Escape Pod - Losing Control
label: Dead Digital
jaar: 2003
kant a: Losing Control
kant b: Change of Pace
www.deaddigital.com

Ik kreeg deze single opgestuurd toen ik nog voor KM schreef, maar ik geloof niet dat ik er een recensie over geschreven heb. Waarschijnlijk was ik toen al in mijn "recensies schrijven is saaaaaaaaaaai"-fase aanbeland. Een fase waar ik nog altijd niet uit ben, overigens.

Wel een leuke single vind ik, op een leuk label (ze hebben me een aantal singles opgestuurd, totdat ze waarschijnlijk inzagen dat ik er weinig meer mee deed dan ze thuis draaien). Beetje Beach Boys, beetje The Chap, beetje The Bees. Ik weet niet of de band nog bestaat, maar het feit dat hun website niet meer werkt en dit stukje zo'n beetje het enige is dat ik over hen vind, voorspelt niet veel goeds.

(Deel 166 hiero)

Enya - Orinoco Flow (Sail away)
label: WEA
jaar: 1988
kant a: Orinoco Flow (Sail away)
kant b: Out of the Blue
www.enya.com

Waarom heb ik deze single? Ik zou het niet weten. Ik kan me niet voorstellen dat ik hem ooit gekocht heb, want ik had een enorme hekel aan dit nummer. Heel even, zeg maar na een keer luisteren, vond ik het wel okee. Maar vervolgens is het ding volledig doodgedraaid. Ik heb het nooit zo gehad op die z(w)everige Clannad/Lord of the Ringmeuk. Ik krijg er eerder heel erge jeuk van. Onder mijn nagels, kent u dat?

Misschien heb ik hem wel gekregen van iemand, als verjaarscadeau. Maar van wie dan? Het is een van de grote vragen in het leven.

(Deel 165 hiero)

Alec Empire - The Destroyer
label: Digital Hardcore/Grand Royal
jaar: 1995
kant a: 22:24
kant b: The Peak
www.alecempire.com | www.myspace.com/alecempire6666

Nog een DHR/GR-dingetje uit '95. De a-kant is mijn favoriet, eentje om lekkere spacey mixjes mee te openen - het heeft wel wat weg van Innerzone Orchestra. De b-kant is uitermate geschikt om je buren mee te pesten, of als je nog aan het puberen bent grote indruk te maken op meisjes van je eigen leeftijd.

(Deel 164 hiero)

Kathleen Emery - Sometimes I Feel Like a Motherless Child
label: Jazzman
jaar: 2006
kant a: Sometimes I Feel Like a Motherless Child
kant b: Sometimes I Feel Like a Motherless Child (Quantic Version)

Oorspronkelijk kwam Kathleen Emery's schier onvindbare versie van deze spiritual uit in 1970 op het label Love, maar Jazzman deed zijn plicht en haalde hem boven water. Met als fijne bonus een remix door Quantic op de b-kant. Skietterand, m'neer. Het was overigens ook de allereerste 7" release op Jazzman in 1998, en om de vijftigste release te vieren deden ze hem vorig jaar nog eens dunnetjes over.

(Deel 163 hiero)

Elmari Zusjes - Het Mariaklokje
label: Decca
jaar: 1963
kant a: Het Mariaklokje
kant b: Het Angelusklept in de verte

Dit vind ik een juweeltje. Gejat uit de collectie van mijn moeder, het übervrome duo Elmari Zusjes. Ze bezingen twee kerkklokken, met engelachtige stemmen en in een vet Limburgs accent: "het Angelus klapt en de vagte". Zo maken ze ze tegenwoordig niet meer. Het pleit voor mijn moeder dat ze deze single gewoon naast haar Glady Knight- en Barry White-albums had staan.

(Deel 162 hiero)

Elisa Wout - Lots of People
label: Megadisc/Ariola
jaar: 1987
kant a: Lots of People (Remix)
kant b: Over the Rainbow (Dream Mix)

Ik weet niet meer wanneer ik deze single heb gekocht, maar het zal in de ramsj zijn geweest een keer. Ik kende de band vaag, ik denk dat ik ze een keer heb zien optreden in het Keeskaffee in Rijsbergen. De zangeres heet Elsje Helewaut, en ik vind dat een mooie naam. Gewoon, de klank. Dus ik dacht meenemen die hap. Maar ik vind hem niet zo goed, eigenlijk. De a-kant gaat nog wel, maar de b-kant bevat wat wel de slechtste cover ooit moet zijn van "Over the Rainbow".

(Deel 161 hiero)

Electric Garden - Love Carroña EP
label: Alehop!
jaar: 1994
kant a1: Lovin' Em
kant a2: Wonderland
kant b1: Jon Merrick's Theme
kant b2: Illustrious Digestion

De allereerste single op Alehop! van een band die ik verder niet ken. Typisch geluid van eind jaren tachtig, begin negentig, niet slecht, niet bijzonder goed.

(Deel 160 hiero)

Justine Electra - Blues & Reds
label: City Slang
jaar: 2006
kant a: Blues & Reds
kant b: Autumn Leaves
www.justineelectra.org | www.myspace.com/justineelectra

Heel fijn singeltje dat ik een tijdje terug cadeau kreeg van Guuz. Ik kende deze juf niet, maar na het horen van "Blues & Reds" heb ik meteen haar album Soft Rock gesoulseekt en vervolgens op lp besteld. Mooie gitaarpopliedjes, een beetje dromerig. De b-kant is een versie van de door honderden artiesten reeds opgenomen song "Les feuilles mortes". Waarmee Justine eigenlijk een soort zuchtmeisje is. En zo, lieve kijkbuiskinderen, is de cirkel compleet.

Kortfilm gemaakt door ene Maxim Beatty met "Autumn Leaves" als openingssong:

(Deel 159 hiero)

El Desván Del Macho - Edermann
label: Alehop!
jaar: 1994
kant a: Edermann
kant b: El signo de la cruz
www.myspace.com/discosalehop

Dit is het enige dat ik ken van deze Baskische band, van welke de naam "de vliering van de man" (waarbij "de man" als "de mannelijke soort" wordt bedoeld). Je kunt ze een beetje vergelijken met een andere, iets bekendere, groep uit die contreien en tijdsspanne, Cancer Moon. Murky López, samen met zijn betere helft Eva het brein achter Discos Alehop!, heeft een neus voor bijzondere bandjes, zoals al eerder is gebleken in deze serie.

Verder weet ik hoegenaamd niets over El Desván Del Macho, en ik vind er ook bitter weinig over op het toch alwetende interweb. Dus ik laat het hierbij.

(Deel 158 hiero)

Ed Gein's Car - Brain Dead Baby
label: EGC
jaar: 1984
kant a: Brain Dead Baby
kant b1: Too Old to Die Young
kant b2: Wait 'til Your Father Gets Home

Beetje Misfitsachtige punkrock uit het New York van de jaren tachtig. De band had in eigen land aardig wat undergroundsucces, ik weet niet of dat in Europa ook zo was. Ik was net te jong toen om op de hoogte te zijn van die scene, koud uit mijn Doe Maarfase, zeg maar. Ik kocht deze single omdat ik Ed Gein's Car een goede bandnaam vond. Ed Gein was een Amerikaanse seriemoordenaar die ondanks slechts twee bewezen moorden een geduchte reputatie had, vooral door zijn necrofiele neigingen en het feit dat hij de lichamen van zijn slachtoffers gebruikte om zijn huis mee te versieren. Zijn daden vormden de insiratie voor filmpersonages als Buffalo Bill uit Silence of the Lambs en Leatherface uit The Texas Chainsaw Massacre.

Ik heb een tijdje een fascinatie gehad, of eigenlijk heb ik die nog steeds, alleen ik ben er niet meer zo mee bezig, voor seriemoordenaars. Ik kocht allerlei boeken over gasten als Ted Bundy en Henry Lee Lucas - van die laatste heb ik een boek waarbij een tape zit met authentieke opnamen van delen van de politieverhoren - en ik vond (en vind) de film Henry, Portrait of a Serial Killer niet slecht, maar wel een heel slappe versie van het ware verhaal. De Cultvideotheek organiseerde ooit een avond in de Sleep In waar een andere Henryfilm werd vertoont die veel "echter" was, gruwelijker en dus, eh, leuker. Er zaten voornamelijk heren in het zaaltje die om het hardst "hooeerrrrr!" riepen naar de vrouwen die door Henry versneden werden.

God, wat hebben we toen gelachen.

(Deel 157 hiero)

Echo And The Bunnymen - Bring on the Dancing Horses
label: Korova
jaar: 1985
kant a: Bring on the Dancing Horses
kant b: Over Your Shoulder
www.bunnymen.com | www.myspace.com/thebunnymen

Blijft een mooi nummer, dit, hoewel minder rauw dan mijn favoriete Bunnymendingetjes. Hoewel ik hun vroege platen wel heb ben ik nooit een uitgesproken fan geweest. Ik was niet zo onder de indruk als sommige van mijn vrienden toen we ze op Pinkpop zagen spelen. Nou ja, vrienden. Vriendinnen, eigenlijk. Dus dat was wel logisch.

In 1997 (denk ik) draaide ik op een festival in de Pyreneeën. Ik was toen nogal in de jungle en hield me nauwelijks bezig met muziek die niet uit amen breaks, bronstige baslijnen en raggavocalen was opgebouwd, en toen uit de verte ineens "The Cutter" aan kwam waaien moest ik toch een traantje wegpinken.

www.10daysoff.be

(Deel 156 hiero)

EC8OR - Cocaine Ducks
label: Digital Hardcore/Grand Royal
jaar: 1995
kant a: Cocaine Ducks
kant b1: We Are Pissed
kant b2: Raving Hypospadie
www.digitalhardcore.com

EC8OR is het voormalige bandje van Gina V. D' Orio van Cobra Killer en Patric Catani, die samen met Mocky in The Puppetmastaz zit. Een van de vier singles die door Grand Royal van Digital Hardcore geleend werden in 1995, en de tweede daarvan die in deze serie aan de beurt komt (zie Atari Teenage Riot).
Boze tienergabberpunk, wat kan ik er nog meer van zeggen? Er was een tijd dat ik dit goed vond, nu vind ik het leuk. En "leuk", dat had het duo destijds vast niet in gedachten.

(Deel 155 hiero)

Jimmy Castor Bunch - King Kong
label: Atlantic
jaar: 1975
kant a: King Kong - Part 1
kant b: King Kong - Part 2
www.jimmycastor.com

Nog een aankoop van mijn schatje, deze fijne funkstomper van een van de meest gesamplede artiesten na James Brown. Uit deze single herkennen de jonge kijkertjes van de Vlaamse muziekzender Jim waarschijnlijk het geluid van 's werelds beroemdste mensaap, dat door het tv-station gebruikt wordt in zijn leaders. "King Kong" komt van de lp Supersound die de Everything Man uitbracht in 1975.

(Deel 154 hiero)

Black Soul - Black Soul Music
label: Soukous
jaar: 1976
kant a: Black Soul Music
kant b: Mangous Ye

Ik zei het net nog: sommige mensen weten niet wat ze weggooien. Black Soul was een van oorsprong Senegalese groep die in Frankrijk woonde en met de b-kant van deze single een dikke discohit had. Ze namen enkele platen op voor het Amerikaanse Beam Junction, waar ze het "Tom Moultoneffect" ervoeren ("Mangous Ye" kun je in zijn mix op dit label vinden bij a monsieurwilly world), en werden in dezelfde hoek gezet als Manu Dibango. Want ja, die is ook Afrikaans, en had met "Soul Makossa" een soort van discohit. Zo gaat dat.

(Deel 153 hiero)

Jane Birkin - Black ... White
label: Desk & Field
jaar: 1970
kant a: Black ... White (French Version)
kant b: Black ... White (English Version)
www.janebirkin.net

Zuchtmeisje!! Dit singeltje werd in de jaren zeventig cadeau gedaan aan klanten van Black & White whisky. Het is speciaal geschreven en geproduceerd voor het drankmerk door respectievelijk Pierre Bachelet en Hervé Roy, het duo dat verantwoordelijk was voor de muziek voor de film Emmanuelle, waaruit Mark Ronson samples heeft gebruikt voor Lily Allens "Littlest Things". Jane Birkin is de een van de weinige zangeressen die niet kunnen zingen en er toch grandioos mee wegkomen. Knap. In dit nummer hoor je goed hoe ze dat doet: als ze de hoge noot niet haalt, schakelt ze gewoon over op hitsig gefluister. En iedereen trapt erin. Terecht, want de combinatie met dat zenuwachtige symfonische orgeltje is fantastisch.

Op YouTube staat een mooie opname van haar als ze het schitterende "Je suis venu te dire que je m'en vais" live zingt terwijl de tranen over haar wangen stromen (het was twee maanden na Gainsbourg's dood): hiero.

(Deel 152 hiero)

Mijn schatje kwam gisteren thuis van een rommelmarkt en ze had een stapeltje singles meegenomen, de lieverd. Uiteraard zaten daar groepen bij van wie de naam met een letter begint die al aan de beurt is geweest in deze serie. Te beginnen met

Barrabás - Woman
label: RCA Victor
jaar: 1972
kant a: Woman
kant b: Chicco

Ik kende Barrabás niet totdat vorig jaar een vriend me een door hem gemaakte remix stuurde van een nummer van de band. De titel weet ik niet, maar ik besloot op zoek te gaan naar meer Barrabás. Het bleek een Spaanse band te zijn geweest, ontstaan uit de as van Alacrán en later de beatgroep Los Brincos (klik hier als je Spaans begrijpt), ook wel "de Spaanse Beatles" genoemd. De band was behoorlijk succesvol in de eerste helft van de jaren zeventig, mede door de disco-explosie, verdween vervolgens een tijdje om begin jaren tachtig terug te keren. In 1984 hield de band opnieuw op te bestaan, maar oprichter Fernando Arbex bleef actief als producer van artiesten als José Feliciano en Harry Belafonte, terwijl hij ook soundtracks maakte voor tv-series en films. Begin deze eeuw kwamen zowel Los Brincos als Barrabás nog eens samen, maar Arbex overleed in 2003.

"Woman" was de eerste en grootste hit van de band, een groovy rocksong, net als de minstens zo fijne b-kant.

(Deel 151 hiero)

Earth & Fire/Kayak - Split 7"
label: Qcumber
jaar: 1981
kant a: Earth & Fire - Rally Monte Carlo (Weekend)
kant b: Kayak - Monte Carlo Rally (Total Loss)
www.earth-and-fire.nl | www.kayakonline.nl

De eerste keer dat ik in Het Koetshuis op zaterdag draaide was ik zenuwachtig. Ik draaide al een tijdje op vrijdag, maar het publiek op vrijdag waren school- en klasgenoten, het was altijd belachelijk druk en het maakte niet zo veel uit wat ik draaide want de sfeer zat er toch wel in. De zaterdag, dat was iets anders. Dan waren de stamgasten er, eind-twintig en ouder, met een andere muzikale smaak en kritisch tegenover nieuwelingen, en al helemaal tegenover zestienjarige pukkelpubers die voor dj kwamen spelen. Er was ook meestal een man of twintig in de zaak, wat veel confronterender was dan zo'n volle bak op vrijdag.

Toen ik nog maar een uurtje bezig was kwam er een soort hardrocker naar de dj-cabine. "Draai eens iets van Jerney", droeg hij me op. Ik was verbaasd, een hardrockdude die een plaatje van zo'n onruige zangeres als Jerney Kaagman aanvraagt. Maar goed, de man had wellicht zin om zijn zachtere kant eens naar voren te laten komen, dat mocht. Dus ik draaide "Weekend" van Earth & Fire voor hem, compleet met aankondiging, want dat moest in Het Koetshuis, de plaatjes aankondigen. Ook al zat er geen hond, als ik te veel platen achter elkaar draaide zonder tussendoor iets te zeggen, kwam de minst nichterige maar explicietere van de twee uitbaters van achter de achterste bar vandaan om te verkondigen dat als ik niks zei, ik wel naar huis mocht, dan zette hij wel een cd'tje op. "Maar er is niemand", zei ik dan. "Ik ben er toch?", antwoordde hij, en hij knipoogde er schalks bij. Brrrr.

Anyways, de hardrockdude kwam met een grimmig hoofd op me afgestapt en vroeg of ik mezelf soms grappig vond. Ik schrok, want ik was me van geen kwaad bewust, noch van een door mij gemaakte grap. "Je wilde toch iets van Jerney?", vroeg ik. "Journey ja, de band Journey, godver! Zie ik eruit alsof ik iets van dat wijf zou aanvragen?" Oeps.

Nu, ik vind Journey nu ook niet echt wat je noemt ruig, maar goed, destijds kende ik die hele band niet. En ik vond "Weekend" wel een leuk nummer, eigenlijk.

Deze single is een promosingle die werd uitgebracht toen Earth & Fire en Kayak het Nederlandse Opelteam sponsorden in de Rally van Monte Carlo. De teksten van de bestaande hitsongs werden aangepast voor de gelegenheid, net als de titels. De titels op de hoes verschillen overigens in beide gevallen met die op de single zelf. Ik heb die van de single aangehouden. Ik weet niet meer of ik hem gekocht heb of gekregen, en wanneer dan wel.

(Deel 150 hiero)

The Dynamics
label: Big Single
jaar: 2006
kant a: Seven Nation Army
kant b: Move on up
thedynamics.free.fr | myspace.com/thedynamicsound

The Dynamics
label: Big Single
jaar: 2007
kant a: Music
kant b: Music (Dub Edit)

De reggaemashup weer een stapje verder genomen, namelijk live gespeeld. Of een paar stappen terug natuurlijk, want het zijn gewoon covers. De cirkel is gesloten. The Dynamics doen wat in de reggae al sinds het begin der tijden praktijk is, namelijk het reggaeseren van popliedjes. In het geval van The White Stripes' "Seven Nation Army" en Curtis Mayfields "Move on up" werkt dat aardig, maar hun versie van Madonna's "Music" vind ik geweldig.

The Dynamics is de band van de Fransman Patchworks, die enkele prachtplaatjes heeft uitgebracht op het label Q-Tape en nog veel meer projecten op zijn kerfstok heeft.

(Deel 149 hiero)

En met deel 150 ga ik door waar ik gebleven was, deel 148 en 149 zijnde twee "tussenaankopen". Inmiddels zijn er 179 singles aan bod gekomen, nog 462 te gaan. Ik ben eigenlijk wel verbaasd dat ik het volhoud om (min of meer) iedere dag een single te posten, na jaren van slabakken op deze blog.

Enfin.

Ian Dury & The Blockheads - Pégame con tu palo rítmico (Hit Me With Your Rhythm Stick)
label: Stiff
jaar: 1979
kant a: Hit Me with Your Rhythm Stick
kant b: There Ain't Half Been Some Clever Bastards
www.theblockheads.com

Ik weet nog dat ik Ian Dury voor het eerst op tv zag. "Zo zielig", zei mijn moeder, want hij had als kind polio gehad. Maar ik snapte niet zo goed waarom hij nu zielig was - hij zag er toch behoorlijk blij uit daar op dat Toppoppodium. Ik vond het leuk hoe hij bewoog, zo met zijn been, een beetje houterig. Als ik "Reactor Party" hoor van Shitdisco heb ik altijd de neiging om zo te dansen als Ian Dury.

Deze single heb ik gekocht bij Wah Wah in Barcelona, waar ik in 1998 werkte in de dance-afdeling achterin de zaak. Bonus is de hoes, met de titel vertaald naar het Spaans en de oorspronkelijke titel in het klein eronder. Anders dan bij filmtitels is de vertaling hier letterlijk (veel films hebben in Spanje een titel die weinig te maken heeft met de oorspronkelijke titel), waardoor het een beetje raar klinkt in het Spaans. Voor Spanjaarden, bedoel ik. Zou in het Nederlands ook raar zijn: "Sla me met je ritmestok". Nou ja, toch niet zo heel raar, maar in het Spaans wel. Gelukkig (of helaas) is de zang niet nagesynchroniseerd, zoals ze met films doen. Dat zou pas écht vreemd zijn. Maar wel grappig. Met een heel andere stem dan die van Ian Dury, heheheh.

"Hit Me with Your Rhythm Stick" is in 1985 opnieuw uitgebracht als 7" e.p., met "Sex and Drugs and Rock and Roll", "Reasons to Be Cheerful, Part 3" en "Wake up and Make Love with Me" als gezelschap. Geen van beide songs op deze single staan op een Blockheadsalbum, behalve dan op een verzamelaar, maar dat telt niet.

(Deel 148 hiero)

The Clash/Mikey Dread - Hitsville U.K./Radio One
label: CBS
jaar: 1980
kant a: The Clash - Hitsville U.K.
kant b: Mikey Dread - Radio One
www.theclashonline.com

Nog een uit de oogst van afgelopen weekend, mijn tweede Clash-single. Het mede door Ellen Foley gezongen "Hitsville U.K." staat op Sandinista!, maar de b-kant niet. Die is van Mikey Dread, en daar heb ik speciale herinneringen aan. De VPRO heeft een tijd zijn (twee?)wekelijkse programma "Rockers in the Morning" uitgezonden, ik meen dat het donderdagnacht was. Ik nam het vaak op, of luisterde er live naar. Daar zette ik dan speciaal de wekker voor op vier uur 's morgens of zoiets. Dat was nog voordat ik vijftien was en een krantenwijk kon nemen om mijn nog prille vinylverslaving te bekostigen. Ik heb die tapes niet bewaard, helaas. Door geldgebrek werden tapes hergebruikt voor andere opnamen, eeuwig zonde eigenlijk. Maar ja, zo ging dat. "Radio One" luistert ook een beetje als een radioprogramma, zeer fijn. Hier kun je luisteren naar zijn podcast op Insomnia Radio. Dread produceerde trouwens ook enkele tracks op Sandinista!, vandaar de link.

(Deel 147 hiero)

10 CC vs. Usher/Diana Ross & The Supremes vs. Frankie Paul
label: NMT
jaar: 2007
kant a: 10 CC vs. Usher - Dreadlock Usher
kant b: Diana Ross & The Supremes vs. Frankie Paul - Without You/Tu Sheng Peng
www.looandplacido.com | www.myspace.com/looandplacido

Een van de singles uit de oogst van afgelopen weekend, een mashup van Loo & Placido. Eigenlijk heb ik er een beetje spijt van dat ik hem gekocht heb. De a-kant vind ik sowieso niks, omdat ik Usher echt geen reet aan vind en sinds Radio Soulwax iedere mashup van "Dreadlock Holiday" niet meer kan horen. Ik kocht hem voor de b-kant, maar nu ik hem terughoor weet ik het niet meer zo. "My World Is Empty without You" blijft een prachtig nummer, en "Pass the Tu Sheng Peng" van Frankie Paul is ook leuk, maar de combinatie... er wringt iets. Ik heb een boel van die mashups, maar ik ben er nog behoorlijk selectief in, normaal gesproken. Het moet voor mij echt klinken alsof het zo opgenomen had kunnen zijn, bijna alsof het zo hoort. Later in de serie zal er nog een van JStar langskomen van Diana Ross en een dope dubtrack, die echt fantastisch klinkt. Deze klinkt slechts gedeeltelijk zo goed.

Het is een kunst, een goede mashup maken. Toevallig sprak, de door Bernard in de reacties op een eerdere post hoog aangeslagen, Chris Cutler afgelopen vrijdag op Within Templation er zijdelings over. Zijn lezing ging over plunderphonics, ofwel het componeren van muziek uit stukken reeds bestaande opnamen. Cut'n'paste zeggen de ninja's. Of sampelen. Of mashup, dus. Hij liet onder andere Loo & Placido's mashup horen van (o.a.) The Beatles' "Eleanor Rigby" en Seeds riddim "Doctor's Darling", als goedgelukt voorbeeld. Die is ook beter dan deze.

Een miskoop zou ik het niet noemen, maar waarschijnlijk is het dat wel. Het ligt eraan of ik hem nog zal draaien de komende maanden. Oh well.

(Deel 146 hiero)

Dum Dum Boys - Do It
label: Mystic
jaar: 1990
kant a1: Sick Boy
kant a2: Marching to Pretoria
kant b1: Do It
kant b2: My Mind

Over deze Dum Dum Boys vind ik hoegenaamd niks. Vinden als in informatie vinden. Er zijn meerdere Dum Dum Boys, in Noorwegen bijvoorbeeld, en Frankrijk, allemaal vernoemd naar het nummer van Iggy Pop (het staat op zijn album The Idiot). Ik weet ook niet meer hoe ik aan de single kom, maar aangezien er als contactadres mijn oude werkgever uit West-Friesland op het hoesje vermeld staat, kan ik wel een gokje wagen denk ik. Ik denk dat ik het gekocht heb omdat ik dacht dat het de Franse Dum Dum Boys waren, die op Munster platen uitbrachten. Waarvan ik later weer dacht dat ze Noors waren, omdat Anjarchista me eens een cd'tje stuurde met allemaal Noorse bands (waaronder de DumDum Boys, dusch) in ruil voor een met allemaal Nederlandse. Wat is er eigenlijk met Anjarchista gebeurd? Oh Anja Regine, where art thou? In Oslo, waarschijnlijk.

Maar ik dwaal af. Er is wel het een en ander te vinden over Doug Moody, die het plaatje (oorspronkelijk op cassette uitgebracht) geproduceerd heeft en uitbracht op zijn Mystic Records. Zo te zien een zeer interessante figuur die veel voor de Amerikaanse punk en hardcore betekent heeft doordat hij zo veel jonge bands de kans gaf een plaat op te nemen. Maar blijkbaar is niet iedereen die mening toegedaan. Tja.

Het is verder niet zo'n heel bijzonder plaatje (behalve dat het waarschijnlijk zeer obscuur is, aangezien veel van die Mystic-platen heel obscuur zijn) - gewoon een aardig punkrockplaatje. Op roze vinyl, dus 100 punten extra.

(Deel 145 hiero)

Dub Narcotic Sound System - Booty Run
label: K
jaar: 1994
kant a: Booty Run
kant b: Version
www.kpunk.com

Dub Narcotic Sound System - Bite
label: K
jaar: 1994
kant a: Bite
kant b: Mono Version

Dub Narcotic Sound System maakt geen dubreggae, als u dat soms denkt. Maar de esthetiek en manier van opnemen is wel, eh, dubberig. Of eigenlijk gewoon heel erg DIY. Het is een van de bands van Calvin Johnson, die ook oprichter was van Cool Rays, Beat Happening, The Go Team (neejeuh, niet die) en The Halo Benders, en bovendien van K Records. Zijn stem is uit duizenden herkenbaar, en zijn rammelende liedjes ook. Dub Narcotic en Beat Happening zijn mijn favoriete Calvin Johnsonvehikels.

Deze singles en bijna alle andere platen in mijn collectie die op K zijn verschenen heb ik gekocht toen ik werkte voor de al vele malen vermelde platendistributeurs die in de loop van de jaren negentig de revue zijn gepasseerd in mijn bestaan als werkende mens. De personeelskortingen waren een vergiftigd cadeau, want bij iedere plaat dacht ik "die kan er nog wel bij, met die korting kan ik veel meer kopen dan normaal". Daarbij de wetenschap dat ik, naast het magazijn van de baas, ook nog wekelijks de normale platenboer bezocht naar de donkere krochten van mijn geheugen verbannend. Zo gaat dat.

(Deel 144 hiero)

The Dub Funk Association - Enter the Chuzzler
label: Tanty
jaar: 1999
kant a: Enter the Chuzzler
kant b: Rescue Service
www.tantyrecord.com | www.myspace.com/dubfunkassociation

Singeltje dat ik ooit als promo kreeg van Tanty Records. Ik heb verder de band niet meer gevolgd, hoewel ik dit wel goed vond en vind. Van alle DFA's op deze wereld is deze ongetwijfeld de minst bekende.