juni 2007 Archief

Vanavond 21u, Pakhuis Wilhelmina. Bossa Boogie nummertje zoveel. Breng je handdoek mee.

(Deel 143 hiero)

Dr. Explosion - Surf & Shake
label: Subterfuge
jaar: 1994
kant a: Surf & Shake
kant b: Smile Now
www.myspace.com/drexplosion

Dr. Explosion - Rompí la televisión
label: Subterfuge
jaar: 1995
kant a: Rompí la televisión
kant b: Comanche

Fijne sixties voor hen die de jaren zestig niet meegemaakt hebben. Deze band uit Gijón, Asturias (Spanje) kan er wat van. Ik maakte ze van redelijk dichtbij mee toen ik in Madrid woonde. We distribueerden een tijdje het label Subterfuge en die gasten speelden om de haverklap in de stad. Ik meen me ook iets te herinneren van een voorval tussen Dave van The Apemen en de vriendin van de zanger van Dr. Explosion, maar het kan ook Marcel Treble Spanker en hetzelfde meisje zijn geweest. In ieder geval moest ik me verantwoorden voor het feit dat Hollanders blijkbaar altijd de vriendinnetjes van Spaanse mannen afpikten.

Op beide singles een origineel op de a-kant en een cover op de flip. "Smile Now" is een versie van "Why Don't You Smile Now?" van The All Night Workers, de eerste band waar John Cale en Lou Reed in samenspeelden, en "Comanche" is oorspronkelijk van de grote Link Wray.

Vanavond vanaf 20u30 in Worm in Roffadam. Een avond in het teken van ctrl-c ctrl-v (of appeltje-c appeltje-v voor apple schmapple-gebruikers), met lezingen, live optredens en mijzelf voor wat (veel gesampelde of gecoverde) plaatjes.

(Deel 142 hiero)

Dr. Dre feat. Snoop Dog/Jurassic 5 - Next Episode/Unified Rebelution
label: Upstate Remixes
jaar: 2006
kant a: Dr. Dre feat. Snoop Dogg - Next Episode (Fussing and Fighting Mix)
kant b: Jurassic 5 - Unified Rebelution (Soul Food Mix)
www.myspace.com/upstaterockers

Upstate Remixes is een mash-uplabeltje dat gespecialiseerd is in versmeltingen van hiphop en reggae. Dit is een van de twee singeltjes die ik van het label heb, gekocht bij Rough Trade in Londen, vorig jaar. Ik moet de momenten dat ik naar Londen ga altijd goed kiezen - momenten dat ik genoeg geld kan uitgeven aan platen zonder de rest van de maand financieel in de problemen te komen. Vorig jaar heb ik voor het eerst min of meer goed gekozen, hoewel ik toch dik over mijn aan mezelf gestelde limiet ging. Het is ook niet eerlijk, zo veel fantastische platenzaken op een plek. Alleen al in Soho zitten er vier of vijf waar ik wekenlang zou kunnen bivakkeren en me arm kopen aan platen.

Dr. Dre & Snoop Doggs "Next Episode" wordt hier over de instrumentale versie van Bob Marleys "Fussing and Fighting" gezet, en Jurassic 5's "Unified Rebelution" gaat, iets minder pakkend dan de a-kant, samen met de Lee Perry-versie van Lynn Taitts "Soul Food".

(Deel 141 hiero)

Dr. Alimantado/Peter Tosh - Split
label: Ital Sounds
jaar: 2003
kant a: Dr. Alimantado - Mary Lou (A Little Love Version 3)
kant b: Peter Tosh - A Little Melodica
www.doctoralimantado.com

The good doctor is een oude favoriet van me. Best Dressed Chicken in Town is een dlhwi-plaat die ik ooit eens gepost heb op deze site in een andere serie die ik minder lang heb volgehouden. Vreemd genoeg staan die postjes niet meer online, ik zal ze nog eens zoeken en terugzetten. Dan kun je meteen zien (als je tenminste op de lp-link klikt) dat wat ik daar beweer over de hoesfoto (namelijk dat de bus die op de achtergrond de straat indraait hem seconden later zal aanrijden) waarschijnlijk op een urban legend berust. Jammer, want ik vond het wel een goed verhaal.

Ook de dokter heb ik aan de lijn gehad, in dezelfde tijd als de Congo Natty's. Ik was al jaren op zoek naar de vinylversie van Best Dressed Chicken en kwam na een tip uit bij een reggaewinkel in Tilburg. Die belde ik op en vroeg de Engelstalige winkelier of hij die plaat soms had, en of ik die bij hem kon bestellen. De man lachte en maakte zichzelf bekend, en ik was even met stomheid geslagen. Ik! Aan de telefoon! Met! Dr. Alimantado! En dat hij in Tilburg woonde, ongelofelijk.

Enfin, hij kon hem niet opsturen want dat was een gedoe met betalen en zo, maar hij gaf wel aan waar ik hem kon bestellen, net als de rest van zijn catalogus. Via de winkel lukte dat dus.
In de afgelopen maanden heb ik nog een paar keer aan de lijn gehad. Tegenwoordig woont hij in Engeland en hij regelt zijn distributie zelf, en zijn live optredens. Waarvoor hij mijn baas al een paar keer gebeld heeft, want hij wil bij ons in da club spelen. Vorig jaar was het bijna zo ver, maar toen werd de tournee ineens afgelast, helaas. Het zal nog wel een keer lukken verwacht ik, dan kan ik hem eindelijk eens live zien. Hij komt ook regelmatig in Antwerpen bij Fat Kat om zijn eigen platen af te leveren, schijnt.

De b-kant van deze single (oorspronkelijk uitgebracht op Impact, 1971, met Tosh als a-kant en Tado als b-kant) is ook heel fijn. Peter Tosh op melodica, een instrument waar ik sinds mijn kennismaking met Augustus Pablo erg van houd.
"A Little Love" was een Jamaicaanse hit in 1971, oorspronkelijk gezongen door Jimmy London. Eigenlijk is Tado's versie nummer 4, en Tosh' versie nummer 3, zo staat hier te lezen.

(Deel 140 hiero)

Double Trouble and The Rebel MC - Just Keep Rockin'
label: Polydor
jaar: 1989
kant a: Just Keep Rockin' (Sk'ouse Mix Edit)
kant b: Just Keep Rockin' (Hiphouse Mix Edit)

Ach ja, hiphouse. "Street Tuff" was ook zo'n fijne stamper. "Ruff like a ninja, stingin' like a bee." Ik was toen op Tenerife (zie ook hiero) en in alle discotheken daar waren het enorme hits. Al die dronken Britse meisjes die met elkaar op de vuist gingen terwijl het "Yeeeeh, oooooh" door de speakers knalde. Mooi was die tijd.

Michael West, alias The Rebel MC, heeft later het jungle-label Congo Natty opgericht, waarvan de eerst pakweg zes releases klassiekers zijn geworden. Toen ik samen met de mannen van Ama Records een distributiebedrijfje aan het opzetten was heb ik nog geprobeerd Congo Natty in de catalogus te krijgen om te verdelen in Spanje. Wekenlang probeerde ik die mensen te bereiken, zonder resultaat. Men deed toen nog niet zo veel aan e-mail en we waren aangewezen op de telefoon en fax. Na tientallen pogingen werd er eindelijk opgenomen met een "Yeah?" die uitgesproken werd alsof de man een poging aan het doen was het wereldrecord rook van een spliff binnenhouden te breken. Als dat het geval was, dan was hij mooi stom dat hij de telefoon opnam. Nogal wazig stond hij me vervolgens te woord, en hij beloofde me een prijslijst en bestelformulier door te sturen.

Nooit meer wat van gehoord, natuurlijk.

Achteraf gezien zou het wel eens kunnen dat de onbereikbaarheid te verklaren viel door de moord op Michael Menson, een van de drie mensen van Double Trouble, die toen ik belde waarschijnlijk niet zo heel lang geleden plaats had gevonden.

(Deel 139 hiero)

Donkey - You're under Contract, Dude!
label: Wormer Bros
jaar: 1993
kant a: Sobering up with Dean Martin
kant b: Catgut on the Wormbrain
kant c: Surf's up
kant d: Campesinos

Over politiek correct gesproken! Veel correcter dan Donkey krijg je ze niet. Maar dat was dan ook in 1993, toen zeiden mensen nog gewoon wat ze voelden in plaats van wat ze wilden, of wat de gewone man in de straat dacht.

Ik denk dat ik deze single gekregen heb van de band toen ze kwamen optreden in de studio van Salto waar we ons programma maakten voor Radio Mortale. Of misschien was het wel Amsterdam FM. De studio had een groot raam dat uitkeek op het proletenvolk dat café De Kroon op het Rembrandtplein frequenteerde. Donkey maakte een hels antikapitalistisch kabaal aan de ene kant van het raam, de patjepeeërs betaalden zes piek voor een Heineken en roken naar overdadig aangebrachte aftershave en body lotion aan de andere. Zij zagen ons, wij zagen hen, maar we hoorden elkaar niet. De puinhopen van paars waren in volle aanbouw.

Dit is de eerste single van de band die nu niet meer bestaat maar gedeeltelijk voortleeft in The Bent Moustache. (Het zou trouwens kunnen dat Ajay Saggar bij ons in da club is geweest in februari met Dan Sartain, als ik de blog goed begrijp. Tsk.) Donkey kwam uit kringen van The Ex en De Kift - Pim Heijne, samen met Ajay oprichter van de groep, speelt ook bij De Kift en broer Ferry, de zanger van die band, speelt mee op het eerste album I Ain't Yer House-Nigger, net als Terry Ex. Die lp uit 1995 heb ik ook nog, geweldige plaat.

Een paar jaar na de bewuste radiosessie had John Peel ze trouwens in de studio. Het zou kunnen dat ik nog ergens een tapeje heb liggen met de opname van dat programma, het mijne, bedoel ik. "The Luba Sessions", hoe klinkt dat?

(Deel 138 hiero)

Doe Maar - Macho
label: Sky
jaar: 1984
kant a: Macho
kant b: Grote broer
www.doemaar.tk

"Macho" had eigenlijk op de vijfde lp van Doe Maar moeten komen te staan, maar de band hield ermee op toen de plaat nog niet af was. Toen de single uitkwam werd het ook gedraaid op het enige Colabal waar ik ooit geweest ben. Het Colabal is een carnavalsfeestje voor schoolgaande jeugd en wordt nog altijd gehouden in De Nobelaer in Etten-Leur. Ik had een hekel aan carnaval maar had me toch laten overhalen om te gaan, met name door mijn vriend en klasgenoot Louis Schilder. Die zat in die tijd achter Anita S. aan, en volgens mij was het tijdens "Macho" dat hij haar aan de haak sloeg. Carnaval was dé tijd om meisjes te versieren, op de een of andere manier ging het er allemaal wat losser aan toe tijdens die vijf dagen per jaar. Ik vond het raar dat ze dit nummer draaiden, want het is nu niet bepaald een carnavalskraker.

Ik was ook Doe Maarfan. Ik had van die zweetbandjes, die kleurden mooi bij mijn roodgeelgroene schoenveters. Twee jaar geleden heb ik eindelijk de lp Doe de dub op de kop kunnen tikken, voor een veelvoud van wat hij bij zijn release kostte. Zeer verontwaardigd was ik toen ik de beelden zag van de befaamde bekogeling tijdens Pinkpop 1983. Die arme jongens, ze wilden gewoon maar wat muziek maken. Ze kregen er als "bonus" een belachelijke portie populariteit bij. Mijn oma, die Jansz van achteren heette, moest zelfs een geheim telefoonnummer nemen, omdat ze voortdurend werd opgebeld met de vraag of Ernst thuis was. Gek genoeg schijnt de goede man nog familie te zijn ook. Héél ver weliswaar (ik heb hem nooit ontmoet, zelfs niet op verjaardagsfeestjes of begrafenissen), maar toch.

Toen ze een paar jaar geleden die reünie-optredens deden in Ahoy zijn het meisje en ik gegaan. Het was lang geleden dat ik me nog eens, eh, jong had gevoeld, omringd door een publiek van mijn eigen leeftijd ipv de kleuters die normaal gesproken om me heen staan bij concerten.

Dit is de enige single die ik van ze heb. Ik had vroeger ook "De bom", met de fantastische b-kant "Man-o-man", maar ik ben hem kwijt, verdomme.

(Deel 137 hiero)

Xavier Cugat y Su Orquesta - Baile con Cugat
label: RCA
jaar: 1958
kant a1: Madalena
kant a2: Diga si si
kant b1: Quizas, quizas
kant b2: Piel canela
www.xaviercugat.com

Xavier Cugat was een Catalaanse Cubaan die de Latijns-Amerikaanse muziek groot maakte in de VS. Zijn orkest was de huisband van het New Yorkse Waldorf Astoria Hotel in de jaren dertig en hij was dertig jaar lang op de Amerikaanse radiostations te horen. De zangeres op deze single is Abbe Lane, met wie hij een tijd getrouwd was. Fijn singeltje dit, en check ook de video's.

(Deel 136 hiero)

CSS - Off the Hook
label: Warner
jaar: 2007
kant a: Off the Hook
kant b1: Poney Money Honey
kant b2: Meeting Paris Hilton (CSS Suxxx Version)
www.csshurts.com | www.myspace.com/canseidesersexy

Jawel, opnieuw CSS in de herhaling (zie ook hiero en hiero). En dan nog twee keer dezelfde a-kant ook. Maar de b-kanten verschillen, en dus moesten ze gekocht worden. Warner haalt alles uit de kan met hun nieuwe signing, zo veel is duidelijk. "Poney Money Honey" werd op de _sticker_ op de hoes aangeprezen als previously unreleased, maar dat is natuurlijk een leugen, want het nummer staat op de Braziliaanse versie van hun debuutalbum uit 2005, toen de band nog gewoon Cansei De Ser Sexy heette en ze alleen in Brazilië wereldberoemd waren. De b-kant van de tweede single staat in een andere versie op datzelfde album, zowel op de Braziliaanse als op de Amerikaanse (internationale) versie.

(Deel 135 hiero)

The Bug - Beats, Bombs, Bass, Weapons
label: Klein
jaar: 2003
kant a: Beats, Bombs, Bass, Weapons (ft. Toastie Taylor)
kant b: Night (Version) (ft. Roger Robinson)
www.myspace.com/thebuguk

The Bug is een project van Kevin Martin, "bekend" van o.a. God, Techno Animal en Experimental Audio Research, en van de schitterende twee delen van de Macro Dub Infection-compilaties die hij heeft samengesteld. Zijn optreden bij ons in da club een paar jaar geleden staat me nog altijd bij - verschroeiend, zoals al zijn projecten. Zo ruig als zijn ragga en dub hoor je het niet vaak. De MC's met wie hij werkt (Warrior Queen, Ras B, Cutty Ranks en de twee op deze single) klinken altijd rauw als de muziek, en live zorgt dat voor een lekker opruiend sfeertje. Hmmm.

(Deel 134 hiero)

U kent de procedure inmiddels: drie dagen gemist, dus drie dagen twee delen van de serie gepost. Te beginnen vandaag.

The Blue Diamonds - Los Blue Diamonds cantan en español
label: Fontana
jaar: 1962
kant a1: Ramona
kant a2: Mona Lisa
kant b1: Siempre
kant b2: Para mi
www.bluediamonds.nl

Een glimlach en een hartslag die er een oversloeg toen ik deze tegenkwam. De in 2000 overleden Ruud de Wolff en zijn broer Riem waren kleine helden in onze familie, want een succesvolle Indoversie van The Everly Brothers. Ik wist helemaal niet dat ze ook buiten Nederland bekend waren, maar volgens de website toch best wel dus. Er wordt melding gemaakt van een Duitstalige versie van hun hit "Ramona", maar niet van deze Spaanstalige.

Het klinkt geweldig, met dat Hollandse accent. Ik zie het Paquito Campesino nog niet zo snel doen, heheh. Het zou wel mooi zijn. "Tienes un segundito para mi". Zijn publisher heeft alvast een half Spaanse naam ;-)

En over Hollandse accentjes gesproken:

(Deel 133 hiero)

Monna Bell - Pequeña
label: Hispavox
jaar: 1957
kant a1: Pequeña
kant a2: Rogar
kant b1: La danza del besar
kant b2: Historia

Deze single heb ik louter vanwege de hoes gekocht. Zo mysterieus, met dat "schemerlicht", de licht uitdagende houding van de zangeres, met haar sigaret in aanslag. Het jaartal staat niet op de hoes vermeld, noch op de single zelf, maar ik schatte dat het uit de jaren vijftig of vroege jaren zestig moest zijn. Eenmaal thuis bleek ik gelijk te hebben op alle fronten: het is goed, en het komt uit de jaren vijftig.

Monna Bell was, zo leerde ik van het alwetende interweb, een wereldberoemde zangeres in die tijd. Chileense van oorsprong vierde ze grote successen in Zuid-Amerika, Europa en zelfs de VS, waar ze optrad in de Ed Sullivan Show. Destijds kon je niet veel beroemder worden dan dat. Cinefielen kunnen haar wellicht kennen van het nummer "Estaba escrito" van de soundtrack van Pepi, Luci, Bom y otras chicas del montón van Pedro Almodóvar. Wel gek dat er nauwelijks iets over haar te vinden is op het net dat niet in het Spaans is geschreven.

Nu is de tegenwoordig in Florida wonende artieste weer actueel, doordat Vampi Soul het album La Nueva Onda en Mexico heeft heruitgebracht van de Venezolaanse evenknie van Esquivel, Aldemaro Romero. Een album waarop traditionele Mexicaanse muziek wordt gecombineerd met bossa nova (wat Braziliaans is voor "nueva onda", wat op zijn beurt Spaans is voor "new wave", wat dan weer Engels is voor "nieuwe golf" ;-)), gespeeld door Mexicaanse jazzmusici en gezongen door een Chileense zangeres: jawel, Monna Bell. Die plaat heb ik nog niet gehoord maar met een beetje mazzel hebben ze hem bij Fat Kat liggen waar ik, als zometeen de regen stopt, heenga om een nieuw shot vinyl te halen (ze hebben de originele Zweedse versie van de nieuwe Dungen-lp die ik besteld had binnen, oh moedertje!).

(Deel 132 hiero)

Joe Bataan - Ling Ching Tong
label: RCA
jaar: 1981
kant a: Ling Ching Tong
kant b: Ling Ching Tong (Instrumental)
www.joebataan.net | www.myspace.com/joebataan

Als ik ergens de pest aan heb dan is het aan stickers op platenhoezen, of wat voor andere toevoegingen door mensenhand dan ook. Toen ik klein was schreef ik ook op mijn eerste platen, mijn naam en zelfs een nummer. Vreselijk, vind ik nu. Gelukkig ben ik daar al snel mee opgehouden (om precies te zijn bij plaat nr. 11: Sade - Diamond Life). Als het de bedoeling was dat er "Fulano Perez", "SN-002" of "Parental Advisory: Explicit Lyrics" op de hoes staat, dan hadden ze die hoes wel zo gemaakt. Je gaat toch ook niet op een schilderij van Ruebens een sticker plakken met "World famous painting - includes curvy women" of zoiets? Stop daar toch mee.

Anyways, ik heb hem toch maar gekocht, want het is een goed singeltje. En meestal zijn stickers wel verwijderbaar: haal de plaat eruit en verwarm de sticker met een aansteker, dan komt hij er doorgaans makkelijker af. Bij dit plakkertje is het mislukt, zoals je ziet, waarschijnlijk omdat hij er al zo lang op zit dat hij is vergroeid met het papier van de hoes, uitgedroogd. Waardoor ik hem helemáál verneukt heb.

Joe Bataan is al eens aan de beurt geweest in deze serie met "Rap-O Clap-O". Deze single is van twee jaar later en staat op het album Joe Bataan II. Het is het enige nummer van de lp waarop Joe rapt, een tekst over hoe hij gewoon naar de Chinees gaat om een fu yong hai te halen, een aantrekkelijke dame ontmoet die hij verwijt hem in de war te brengen, waarop ze hem in elkaar mept, zoals het een goede Chinese betaamt.

(Deel 131 hiero)

Ik heb afgelopen weekend in Barcelona een paar uurtjes door de singlesbakken van de platenwinkeltjes aan de Carrer Tallers gestruind en ben met een dertigtal 7" schijfjes teruggekomen. Een aantal daarvan post ik de komende dagen ivm dat alfabetische systeem dat ik hanteer, je kent dat wel.

Miguel Aceves Mejía - A los 15 o 20 tragos
label: RCA
jaar: ?
kant a1: A los 15 o 20 tragos
kant a2: Mamá Lupita
kant b1: Grítenme piedras del campo
kant b2: Voy de gallo

Ik ben een sucker voor de mariachi. Ik ontdekte die toen mijn vriend Ko'Kai La pistola y el corazón van Los Lobos voor me op tape zette, een beetje een vergeten plaat die destijds door de kritiek gezien werd als commerciële zelfmoord, maar die vol staat met fantastische songs in de traditionele Mexicaanse mariachistijl, zowel eigen werk als traditionals. Mijn Mexicaanse hippe vrienden vinden het allemaal nogal cheesy, zoals ik vroeger het Nederlandse levenslied nogal cheesy vond.

Ik hou van de tragiek - het is kommer en kwel in de mariachi, veel liefdesverdriet en dode moeders. De heilige maagd wordt regelmatig aangeroepen en als die geen antwoord geeft dan zijn er altijd nog de tequila en het pistool om de boel recht te trekken. Ach, het leven kan zo simpel zijn.
Maar de mariachi wordt ook gebruikt om serenades te brengen onder de balkons van mooie dames met ravenzwart haar en ogen donker als de hemel boven Guadalajara in 1532.

Miguel Aceves Mejía (of klik hier als je Spaans begrijpt, die link is uitgebreider) was een acteur en zanger, ook wel bekend als de Koning van de falsetto, die van 1945 tot aan zijn dood eind 2001 meer dan 60 platen opnam voor RCA (Victor). In eigen land was hij een legende, maar ook in de rest van het Spaanse taalgebied genoot hij een enorme status. Niet in de laatste plaats in Argentinië, waar hij hoogst persoonlijk zorgde voor de doorbraak van de mariachi door te spelen op een gala voor Juan Domingo Perón, met wie hij vervolgens persoonlijk bevriend raakte.

(Deel 130 hiero)

DM Bob & The Deficits - Mexico Americano
label: Crypt
jaar: 1996
kant a: Mexico Americano
kant b: Bandido Mexicano
www.dmbob.de | www.myspace.com/dmbob

Crypt-style plaatje van de in Hamburg woonachtige Amerikaan. Een beetje een onzinnig dronkemansriedeltje maar wel leuk. Ik denk dat dit is zoals Amerikanen denken dat Mexicaanse muziek klinkt, een beetje zoals Noord-Europeanen denken dat alle Spaanse muziek klinkt als de Gypsy Kings, of zoiets. De b-kant is een fijne, slome, instrumentale twanger.

(Deel 129 hiero)

DJ Shadow - High Noon
label: Mo'Wax
jaar: 1997
kant a: High Noon
kant b: Organ Donor (Extended Overhaul)
www.djshadow.com | www.myspace.com/djshadow

DJ Shadow - This Time (I'm Gonna Try It My Way)
label: Island
jaar: 2006
kant a: This Time (I'm Gonna Try It My Way)
kant b: This Time (I'm Gonna Dub It My Way)

"High Noon" is een relatief zeldzame single - er zijn er 5000 van geperst en genummerd (dit is nummer 2089). Maar 5000 is met de verkoopcijfers van vinyl deze dagen, toch behoorlijk veel. Niet dat het wat uitmaakt, natuurlijk. De a-kant is niet zo heel bijzonder, maar de b-kant is een bommetje. Een opgepooierde versie van het net geen twee minuten durende origineel dat op het prachtalbum Endtroducing staat. Niet lang geleden nog uitstekend gecoverd door Lefties Soul Connection.

"This Time" komt van zijn lp The Outsider, die ik compleet gemist heb. Ik denk dat dat komt doordat ik zo teleurgesteld was na dat belachelijke hyphy-optreden op Sónar vorig jaar. Hyphy is de Bay Area-versie van crunk, wat ik een vreselijke vorm van hiphop vind. "It's about getting stupid" zei hij nog voordat ze eraan begonnen. En stupid was het. Ik heb toen de e.p. "3 Freaks" nog blind gekocht (voor het optreden, niet erna), omdat ik tot dan toe alles van hem blind kon kopen. Ik heb hem thuis een paar keer gedraaid om te kijken of ik er toch nog iets leuks aan kon vinden, of hyphy een acquired taste zou blijken te zijn, maar niet voor mij. Ellendig geblèr vind ik het. En dat terwijl ik toch niet vies ben van feestjes met wiet, xtc en alcohol, drie van de pijlers waarop hyphy gebouwd is.

Maar "This Time" vind ik dus goed. Het is dan ook geen hyphy, maar zo ongeveer het meest poppy dat hij ooit heeft uitgebracht. Een onbekende zanger (hier en daar lees ik dat de vocalen komen van een tape die Shadow ergens in een studio gevonden heeft, maar dat zou zomaar eens een fabeltje kunnen zijn) over een zomers melodietje vol Curtis Mayfield-achtige violen, heel fijn. De b-kant is daar een langzame, instrumentale versie van, minder zomers maar ook mooi.

Shadow heeft zijn fans gevraagd een video te maken voor de single en uit de ik weet niet hoe veel inzendingen koos hij deze:

Meer inzendingen hiero.

(Deel 128 hiero)

DJ Chippie - Djompo
label: Dyna Records
jaar: 1995
kant a: Djompo (1995 Remix)
kant b: Chippie Nak a Pokoe
www.djchippie.com

Curieus singeltje van Chippie, die verder bij mijn weten weinig meer heeft uitgebracht. Ik heb nog een 12" van ene Chipie President & DJ DCS, maar ik denk niet dat dat dezelfde Chippie is, ook al gezien die naam met 1 "p" wordt gespeld en deze met 2. Volgens verschillende tekstjes op het net was "Nak a Pokoe" een culthit, maar in die tijd woonde ik niet in Nederland dus ik zou het niet weten. Verder is er bitter weinig te vinden over de man, behalve op zijn eigen site en die van zijn Wrekonize Agency, waar deze hele single niet vermeld wordt. En dat hij met ene Phunkk Duo Penottie vormt, en met zijn zoon Chippie vs. Just Me.

Ik weet ook niet meer waar ik de single vandaan heb, maar ik herinner me vaag dat ik hem ergens gekocht heb omdat ik dacht dat het dezelfde Chippie was als de eerdergenoemde Chipie President. Die 12" had ik gekregen van iemand toen ik bij Amsterdam FM mijn programma Vibes had, en ik draaide hem regelmatig. Deze single heb ik ook vaak gedraaid, in Spanje en ook wel eens op een Bossa Boogie en in destination UNKnown.

I'm off to Barcelona.

Het spijt me maar het is me niet gelukt voor de komende drie dagen singlepostjes klaar te zetten. U zult geduld moeten oefenen tot maandag, vrees ik.
G'dag.

(Deel 127 hiero)

Div - Sex Sex Sex
label: Torso
jaar: 1988
kant a: Sex Sex Sex
kant b: Some Way

Oorspronkelijk heette deze Delftse band "De Div", maar toen ze overgingen op Engels om in te zingen viel het "de" (de "de"? The The, woehaha) weg. Michel Schoots, de latere drummer van de Urban Dance Squad, speelde bij de band. Toen hij eruit stapte hield de band het ook voor gezien, ook al omdat Marc de Reus (later werd hij de bassist van Shine, de band die Richard Janssen oprichtte na Fatal Flowers) het steeds drukker kreeg met het produceren van andere bands.

Ik heb nog een Nederlandstalige lp van ze, Europa is hier, maar eigenlijk ken ik de band niet zo goed. Ik denk wel dat ze weer hip hadden kunnen worden een paar jaar geleden toen die hele punkfunk opkwam. Maar Nederland heeft niet van die dj's als The Glimmers of die vermaledijde Dewaeles die zo'n song dan op een hippe compilatie zetten (zoals die laatsten deden met "Death Disco" van Arbeid Adelt, om maar eens wat te noemen).

Niet dat ik dat met "Sex Sex Sex" zou doen, want daar vind ik hem dan weer net niet goed genoeg voor. Net iets te geforceerd, in mijn oren. Te geproduceerd. Als het iets kaler geproduceerd was had ik hem beter gevonden denk ik. Kaal als Europa is hier, zou perfect in een punkfunksetje passen.
Dit nummer doet me altijd aan Guuz denken. Ik zie hem dan voor me, luchtgitaar spelend in een zweterig Noorderligt, terwijl hij de tekst grimast. Want dat deed Guuz altijd. Wij allemaal, maar Guuz kon het heel goed.

(Deel 126 hiero)

Dirt Merchants - Beware of Dog
label: V-Hold
jaar: 1993
kant a: Beware of Dog
kant b: Mindfuck
www.dirtmerchants.org

Ik hoorde de b-kant van deze single in de indiepoptent Maravillas in Madrid. Tegenwoordig heet die tent Nasti en is ze in handen van de mensen achter Nitsa in Barcelona, die de club hebben overgenomen van de organisatoren van het Festival Internacional de Benicàssim.
Maar dat terzijde.

In Maravillas kwam ik eigenlijk alleen maar omdat de mensen met wie ik toen rondhing daar graag kwamen. Het was dé indiepoptent van Spanje, en de enige club in Malasaña, waar ik toen woonde, waar geen punkrock of garage werd gedraaid. Ik hield helemaal niet van de muziek die er gedraaid werd, het was me allemaal een beetje te, eh, blij. Van die springende indiepopkids die allemaal in Londen zouden gaan wonen, later, als ze de dertig gepasseerd waren en ze van hun moeder op zichzelf mochten gaan wonen.

Dus "Mindfuck" was een aangename verrassing. Zozeer zelfs dat ik de volgende dag naar Discos Del Sur ben gerend om de single te kopen. Die bij nader inzien minder geweldig bleek dan in mijn herinnering, die weliswaar wazig was, maar toch. Een beetje Babes In Toylandachtig, de a-kant dan. De b-kant is wat dreineriger, en beter dan "Beware of Dog".
Dit is het enige dat ik ken van deze band, die in het 1997 na vijf jaar voor gezien hield. Gitarist Mike Malone gaat tegenwoordig door het leven als blueskikker Orb Mellon.

(Deel 125 hiero)

Dink Winkerton Presenz: The Battle of the Bands
label: Voodoo Rhythm
jaar: 1996
kant a1: The Dead Cobains - Hate You
kant a2: Preachers From The Butt Balloon - Nothing
kant b: B.U.R.P. - Kiss the Sky
www.voodoorhythm.com

Ook in Zwitserland heb je garages waar bozige jeugd rammelende punkrock maakt, zo blijkt uit de catalogus van het geweldige Voodoo Rhythm. Chef Lightning Beat-Man staat zelf ook op deze single, vermomd als predikant van de kontballon. Onderbroekenlol en gitaarherrie, het kan een mooie combinatie zijn.

(Deel 124 hiero)

Digi Once - Once Sports Vol. 1
label: Novophonic
jaar: 1998
kant a: Ping-Pong
kant b: Petaco 86
kant c: Surfin' out
kant d: Safari-Hari
3ok.info

Bijzondere single van een bijzonder mens. Javi Pez uit San Sebastián, Baskenland heeft tegenwoordig zijn eigen "Orquesta", maar de muziek is even inventief en leuk als toen hij nog als Digi Once door het leven ging. Deze dubbelaar is de voorloper van het album Sports dat zes jaar later op HiTop uitkwam. De hoes is een ontwerp van Txarly Brown, heeft de afmetingen van een lp-hoes maar dan als draagtas. Heel fijn. Txarly en P3z hebben lang samengewerkt in verschillende projecten die meestal werden uitgebracht op Javi's label Novophonic, maar dat doen ze om de een of andere reden niet meer. Javi heeft zoals gezegd zijn Javi P3z Orquesta, en Txarly houdt zich bezig met zijn werk als grafisch ontwerper en zijn zoektocht naar obscuriteiten uit de Spaanse en Catalaanse muziekgeschiedenis, zoals het album Achilifunk dat recent verscheen op Lovemonk, met daarop een prachtige staalkaart van Iberiërs die in de jaren zestig en zeventig de Catalaanse rumba versmolten met Amerikaanse funk en soul.

Stijl. Niet veel dingen zijn stijl. Nog minder mensen zijn stijl. Ja "zijn" ja, niet "hebben". Stijl zijn is stijl hebben, stijl hebben niet per se stijl zijn. Steve Albini, die is stijl. Shellac, stijl. Ze hebben een nieuwe plaat uit, Excellent Italian Greyhound, en net als bij de vorige (1000 Hurts) zit er een ongemarkeerde cd bij het zeer stijl uitgevoerde vinyl. Prachtige hoes, met liefde gemaakt, en dik, onbreekbaar vinyl. Die cd bevat de songs die ook op de plaat staan, maar niet het album. Het album hoor je als je het vinyl draait. Die cd, die zit erbij voor de luie donders, of om aan je grootmoeder cadeau te doen voor haar 85ste verjaardag. Het kost niks extra, die plastieken schijf, want cd's tellen niet.
Dat vind ik nou stijl.

Shellac - Steady As She Goes (ja geript van vinyl ja).
Koop deze plaat. Shellac is stijl.

In ander nieuws: de Vinneuh en ik hebben nog eens wat plaatjes opgelegde voor dUNK. Klikkerdeklik.

(Deel 123 hiero)

William DeVaughn - Be Thankful for What You Got (Part 1 & 2)
label: Chelsea
jaar: 1974
kant a: Be Thankful for What You Got Part I
kant b: Be Thankful for What You Got Part II
www.williamdevaughnrecords.com

Och, zo'n mooi liedje. Ik kende de versie van Massive Attack eerder dan die van de man zelf. Die is ook mooi natuurlijk, maar voegt niet zo gek veel toe aan het origineel. Het is het enige dat ik ken van William DeVaughn, die verder ook niet erg veel meer heeft uitgebracht. Na het scoren van een enorme hit met "Be Thankful" maakte hij een album, maar verloor vervolgens zijn interesse in de muziekwereld. Drie jaar geleden heeft hij nog eens iets uitgebracht zonder verder rimpels in het kalme water te maken.

(Deel 122 hiero)

Depeche Mode - Personal Jesus
label: Mute/Indisc
jaar: 1989
kant a: Personal Jesus
kant b: Dangerous
www.depechemode.com | www.myspace.com/depechemode

Ik denk, maar ik weet het niet zeker, dat deze single van mijn broer is. Ik zou hem gekocht kunnen hebben, maar ik meen me te herinneren dat hij bij de stapel vinyls zat die Ed bij mij in bewaring heeft gegeven, met als voorwaarde erbij dat ik ze allemaal voor hem op cd zou zetten. Die belofte staat nog steeds Ed, ik heb alleen niet gezegd wanneer, dus keep your pants on.

Ik ben nooit een speciaal liefhebber geweest van DM, ik vind de muziek meestal wel goed, maar het doet me vrij weinig. Vroeger op schoolfeesten deden we voor de gein de new-wavers na op de dansvloer als de dj "Just Can't Get Enough" opzette, de enige song die die jongen kende van Depeche Mode. Als die klonk, wist je dat het "alternatieve" kwartiertje was aangebroken waar we de hele avond op hadden zitten wachten. De helft was al naar huis of stond buiten te vozen, maar wij wilden nog even "Caterpillar" van The Cure of "Our Darkness" van Anne Clark horen, en als we mazzel hadden en de tent was bijna leeg, dan wilde Ivo misschien nog wel Ian C. & The JDs draaien. "Love Will Tear Us Apart", natuurlijk, want dat was het enige dat in zijn oren nog een beetje dansbaar was. Maar goed, na vier uur Rick Astley, Samantha Fox en wat schuifelplaten van Glenn Medeiros waren we allang blij met wat schemer uit de luidsprekers.

[stating the obvious]
Johnny Cash' versie van dit nummer is trouwens ook heel goed.
[/stating the obvious]

Take it away Johnny boy (geen officiële video):

Of wat dacht u van een beetje Richard Cheese? "Personal Jesus" begint ongeveer op 2'20", maar check hem van het begin, hij is goed.

(Deel 121 hiero)

The Death Dealers - Be Struck Dumb by The Death Dealers
label: Mr. Pan
jaar: 1996
kant a1: Kanpai Osaka
kant b1: Kungfu Rock
kant b2: Ooh! My Soul

Ik weet niet meer wanneer ik deze single in mijn bezit heb gekregen, maar aangezien het een promo is zal het waarschijnlijk zijn geweest toen hij uitkwam. Ik heb hem in ieder geval gekregen. Verder weet ik niets van deze band, behalve dat ze uit Japan kwamen en dat voorman Mr. Pan tegenwoordig behoorlijk succesvol is met zijn band The Neatbeats. Het is in ieder geval een fijn raggend surfplaatje.

Door drukte op het werk heb ik de afgelopen week liefst twee dagen gemist qua posten in deze serie. Als boetedoening zal ik vandaag en morgen twee delen posten.

(Deel 120 hiero)

Dead Moon/La Secta - Hartbeat Split 7" flexi
label: Hartbeat/Munster
jaar: 1990
kant a1: Dead Moon - Walking on My Grave
kant a2: La Secta - Sweat Browny
www.deadmoonusa.com

Dead Moon - Clouds of Dawn
label: Subway
jaar: 1992
kant a1: Unknown Passage
kant a2: Kicked out, Kicked in
kant b1: A Miss of You
kant b2: Clouds of Dawn

Dead Moon - Day after Day
label: Tombstone
jaar: 1993
kant a: Day after Day
kant b: It's O.K.

Dead Moon - Ricochet
label: Sympathy for the Record Industry
jaar: 1994
kant a: Ricochet
kant b: Running out of Time

Samen met de Claw Boys, de Kecks, Sonic Youth en Hell Of A Smell is Dead Moon de band die ik het vaakst live gezien heb. De platendistributeur uit Schagen die een tijd mijn brood belegde verdeelde de labels waarop het trio uit Portland zijn platen uitbracht, dus ik zat sowieso dicht bij de bron, en ze speelden een tijdlang zo ongeveer vier keer per jaar in alle gaten en holen die het Nederlandse clubcircuit rijk is. En wij gingen daar dan heen. En ook al wist je wat kon verwachten, het maakte geen reet uit want Fred, Toody en Andrew waren ieder concert weer de bom. Ze gaven altijd alles en waren nooit te beroerd om het met de fans op een ouwehoeren en zuipen te zetten. Geweldige band.

Ze zijn er nu mee opgehouden, jammer want het is lang geleden dat ik ze nog eens heb zien spelen. Het drumstel dat Andrew vijftien jaar lang gegeseld heeft staat te koop en de man zelf speelt in een nieuwe band, The Shiny Things. Ook Fred en Toody hebben een nieuw trio: Pierced Arrows.

(Deel 119 hiero)

CSS - Let's Make Love and Listen to Death From Above
label: Warner
jaar: 2007
kant a: Let's Make Love and Listen to Death From Above (Album Version)
kant b: Pretend We're Dead (Radio 1 Live Version)
www.csshurts.com | www.myspace.com/canseidesersexy

Een tussendoortje in de serie, gisteren gekocht. Eigenlijk is dit een 8", maar u kunt me dat wel vergeven, toch? Toe. "Let's Make Love" is onlangs nog aan de beurt geweest, maar dit is een andere, namelijk een vierkante! single! op! rood! doorzichtig! vinyl! met! een! andere! b-kant! Ik moest er gewoon een beetje van huilen, stilletjes, van geluk. Op de hoes zijn de eerste letter "l", de derde "t" en de derde en vierde "a" uitgesneden, waardoor het rode vinyl dus, eh, schijnt. Ze hebben er alles aan gedaan om sukkels als ikzelf erin te laten lopen. Goede werk.

"Pretend We're Dead" is opgenomen bij de BBC tijdens de show van Rob Da Bank op Radio One, en is een cover van L7. Die hebben op hun MySpace een mash-up gezet van dat nummer en CSS' "Alalala". Staat trouwens ook op de MySpace van CSS.

Ik vind het wel gevaarlijk dat de major Warner nu zijn klauwen heeft gezet in dit bandje. Het was te verwachten, maar goed. Op 4 oktober a.s. spelen ze in het voorprogramma van die verschrikkelijke Gwen Stefani in het Sportpaleis in Antwerpen.

(Deel 118 hiero)

Dead Fucking Last - DFL
label: Grand Royal
jaar: 1992
kant a1: D.F.L.
kant a2: The Mosher
kant a3: U Don't Understand
kant a4: Pizza Man
kant a5: Metermaid
kant a6: Monk's Honor
kant b1: Knucklehead Nation
kant b2: Americas Most Hardcore
kant b3: Get the Fuck Out
kant b4: Think about the Pit
kant b5: F.F.F.
www.epitaph.com

Dead Fucking Last - Tony's War
label: Epitaph
jaar: 1995
kant a1: Club Stupid
kant a2: Societie's Pressure
kant a3: Better off Dead
kant a4: Action Everybody
kant a5: Mr. Popular
kant b1: Return of the Knucklehead
kant b2: Home Is Where the Heart Is
kant b3: Hit the Floor
kant b4: Sour Puss
kant c1: Minus- Atom
kant c2: Lost Cause kant c3: Self Pity
kant c4: S.B.C.G.
kant d1: Insane Authority
kant d2: Good Cop/Bad Cop
kant d3: Word of Mouth
kant d4: Proud to Be DFL

Californische hardcoreband die nauwe banden had met de Beastie Boys: zanger Tom Davis is de zwager van Mike D, die een tijdje drums speelde bij de band maar ontslagen werd omdat de andere bandleden zijn houding niet aanstond. Daarna heeft Adrock ook nog bij ze gebast, inclusief op het debuutalbum My Crazy Life. De band heeft ook vaak het voorprogramma van de Beasties gedaan, en zowel de single "DFL" als het genoemde debuutalbum kwamen uit op Grand Royal. Later zaten ze bij Epitaph, dat dus "Tony's War" uitbracht en nog twee albums.

Ik heb ze nooit gezien volgens mij, maar goed er zijn natuurlijk honderdduizenden van dit soort bandjes. Hoewel ik hier wel graag naar luister.

(Deel 117 hiero)

Lynsey De Paul - Sugar Me
label: MAM
jaar: 1972
kant a: Sugar Me
kant b: Storm in a Teacup
www.lynseydepaul.com

Dit is voor zover ik weet het enige dat ik ken van Lynsey De Paul, haar eerste single. Dit plaatje werd vaak aangevraagd op zaterdag in de tent waar ik draaide als jongeling. Meestal vond ik die verzoekplaten maar niks, het waren vaak van die saaie middle of the roadplaten, maar deze vond ik leuk. Het doet me een beetje denken aan "¿Porqué te vas?" van Jeanette, maar dan wel met een anderssoortige tekst, heh. De b-kant schijnt eerst een hit te zijn geweest voor The Fortunes, maar De Paul is de schrijver van het deuntje.

(Deel 116 hiero)

De La Soul - Me Myself and I
label: Tommy Boy
jaar: 1989
kant a: Me Myself and I
kant b: Brain Washed Follower
www.myspace.com/delasoul

Hee, ik zie daar een deur openstaan! Laat ik hem eens intrappen: De La Souls "Me Myself and I" was een openbaring. Rap mocht ook vrolijk zijn! Bloemetjes! Dansende meisjes! De zon schijnt! Kijk! Een regenboog! En die samples dan? Funkadelic, wow. Nooit van gehoord, toen, maar dat veranderde snel. Door De La Soul werd ik groot fan van George Clinton en de zijnen, en hoort het album Funkadelic (waarop er van P-funk trouwens nog geen sprake is) tot mijn favoriete albums aller tijden.

De La Soul live was ook fantastisch. In tegenstelling tot veel van hun collega's, die zich al.le.maal bedienden van de clichés die ook nu nog in zwang zijn - het wave your hand in the air-gedoe, door de Disposable Heroes Of Hiphoprisy steevast aangevuld met and show me your armpit hair, wat ik altijd heel grappig vond. Bij mijn eerste rapconcerten was dat nog leuk, maar het verveelde al snel. De La Soul deed dat niet. De eerste shows die ik van hun zag waren heel basic, zoals het hoort: two MCs and one DJ. Het geluid stond goed afgesteld (de mics niet zo achterlijk luid in vergelijking met de muziek) en ze rapten gewoon heel goed. En Maseo was een fantastische dj.

De laatste keer dat ik ze zag was een paar jaar geleden, en het deed me verdriet dat ook zij vervielen in de clichés die ze zelf altijd geparodieerd hadden. Maar goed, je wordt ouder en gemakzuchtiger, denk ik dan maar. Na het eerste album Three Feet High and Rising (dat zo verschrikkelijk slecht geperst is dat je de tracks haast niet kunt draaien op feestjes, omdat alle knoppen op 11 moeten om er een beetje geluid uit te krijgen) kwam De La Soul Is Dead, dat even ironisch is maar waar ook het positivisme hier en daar plaatsmaakte voor hardere kritiek op de richting die de hiphop aan het uitgaan was. Maar tracks als "Bitties in the BK Lounge" blijven hilarisch.

Daarna heb ik ze niet meer heel erg gevolgd, hoewel ik wel de albums bleef kopen, tot een paar jaar geleden. AOI: Bionix is de laatste die ik gekocht heb, The Grind Date heb ik niet en het meest recente The Impossible: Mission TV Series - Pt. 1 heb ik als promo gekregen, maar die vind ik niet zo goed. Three Feet High and Rising blijft mijn favoriete De La Soulplaat. Eens kijken of ze die niet opnieuw uitbrengen op een betere persing, dan koop ik hem meteen.

(Deel 115 hiero)

The Daxls - Go Way Out
label: Teenage Kicks
jaar: 1994
kant a: Green Fuzz
kant b1: Mary Anne with the Shaky Hand
kant b2: See Your Friends
www.myspace.com/daxls

The Daxls - Ich saufe mich tot
label: Pornogram
jaar: 1996
kant a1: It Ain't Fair
kant a2: Sixpack Sexslave
kant b1: Chickenshit
kant b2: Fuck It

De tweede en de derde release van de Utrechtse band, de eerste komt later in deze serie, want een bijdrage aan de e.p. "Highs In The Mid Nineties" op het infameuze Kelt-label. Oud-Hollandsche beatmuziek in de traditie van bands als The Outsiders, zo horen wij dat graag. Hier ten huize Lubacov, dat is, want in eigen land is die muziek nogal een ondergeschoven kind. Qua nieuwigheid is er natuurlijk niet veel meer aan, maar dat wil niet zeggen dat het goed is. Dat hebben ze in landen als Spanje en Italië veel beter begrepen. Daar wordt dit soort bands als helden onthaald. Ik heb in Spanje meer Nederbeatbandjes leren kennen dan in Nederland. So there you go.
Een van die gasten, bassist "Hard Cor" van Ingen, zit nu bij Spinvis en drummer Barry Rockstar bij The Stilettos. Ook leuk.

Revu.nl - Lubacov van Chezlubacov.org

Kek mobieltje, wel.

(Deel 114 hiero)

Sammy Davis, Jr. - Baretta's Theme
label: Philips
jaar: 1976
kant a: Baretta's Theme
kant b: I Heard a Song

"Keep Your Eye on the Sparrow" is de oorspronkelijke titel van dit nummer, het thema van de tv-serie Baretta over een smeris gespeeld door Robert Blake. Behalve om die rol, is Blake ook befaamd om de moord op zijn vrouw in 2001, waarvan hij is vrijgesproken tegen alle verwachtingen in.

De a-kant is dus een fijn funky dingetje, de b-kant daarentegen een draak van heb ik jou daar. Maar die Sammy Davis, Jr. had wel stijl, dus ik vergeef het hem. Zo ben ik.