mei 2007 Archief

(Deel 113 hiero)

Dave and Ansil Collins - Double Barrel
label: Big Tree
jaar: 1971
kant a: Double Barrel
kant b: Monkey Spanner

DLHWI-plaat! Ik weet niet meer wanneer ik deze single voor het eerst hoorde, maar ik was een kleine kabouter. Altijd bij me gebleven, en toen ik het singeltje jaren geleden aantrof in een tweedehandswinkeltje was ik blij als een kind. Mijn favoriete feestjes zijn als "Double Barrel" (sic) klinkt - een funky, rauw, broeierig en een beetje overstuurd.

De single is door verschillende labels uitgebracht, sommige met "Double Barrel Version 2" op de b-kant, andere, zoals deze, met "Monkey Spanner", dat ook een eigen leven kent als a-kant. Beide nummers staan op het album Double Barrel. "Double Barrel" is overigens een van de allereerste platen waarop de grote Sly Dunbar meespeelt. Ansil Collins heet eigenlijk Ansell Collins, afhankelijk van de release wordt de nam als "Ansil", "Ansell" of Ancil gespeld.

(Deel 112 hiero)

Danny And The Nightmares - Death of Satan
label: Munster
jaar: 2007
kant a: Death of Satan
kant b: Monster Mash
www.myspace.com/dannyandthenightmares

Als je het nummer onwetend zou horen zou je denken met een relidioot uit de Bible Belt te maken te hebben. Pakkend liedje weliswaar, maar vol herborenchristenonzin. Als je echter weet dat de Danny in de band Daniel Johnston is, gaat je hoofd ineens schuin en zeg je "Awww", vertederd. Want Daniel Johnston is een tragische antiheld die zijn demonen probeert kwijt te raken via zijn tekeningen en muziek, die geëerd wordt door al je muzikale helden: Sonic Youth, Beck, Eels, Townes Van Zandt, Kurt Cobain. Terecht, dus.

Ik heb hem ooit eens zien optreden in Spanje, en dat was, eh, anders. Wel goed, voor zo lang het duurde. Wat niet lang was. Mijn voormalige baas was groot fan van hem, had op zijn label eens een 10" van hem uitgebracht die voor geen meter verkocht. En nu deze single. Ik zie hem al helemaal glimmen achter zijn bureautje.

Check de fotoreportage van Tim Broddin van de Wannabes. Heel fijn.

Danny and the Nightmares at the Parish Room:

(Deel 111 hiero)

D-Mob featuring Gary Haisman - We Call It Acieeed
label: FFRR
jaar: 1988
kant a: We Call It Acieeed (The D)
kant b: We Call It Acieeed (The D) "MATEY" Instrumental

Acieeed!
Acieeed!
Acieeed!
Acieeed!
Acieeed!
Acieeed!
Acieeed!
Acieeed!
Acieeed!
Acieeed!
Acieeed!
Acieeed!
Acieeed!
Acieeed!
Acieeed!
Acieeed!
Acieeed!
Acieeed!
Acieeed!
Acieeed!
Acieeed!
Acieeed!
Acieeed!
Acieeed!
Acieeed!
Acieeed!
Acieeed!
Acieeed!
Acieeed!
Acieeed!
Acieeed!
Acieeed!
Acieeed!
Acieeed!
Acieeed!
Acieeed!

Ik weet nog hoe opgewonden ik was toen ik hoorde dat Frank Rijkaard van The Pixies hield. Frank! Rijkaard! Houdt! Van! The Pixies! En dan heb ik het over de tijd dat The Pixies nog niet uit elkaar waren, he.

Maar daarna was het weer stil. Ik als foeballiefhebber kom mijzelf als muziekliefhebber zelden tegen. In de stadions wordt werkelijk de afschuwelijkste muziek gedraaid, en dan op laten-we-vooral-niet-horen-dat-de-buurman-net-zo-ongelofelijk-slap-over-foebal-kan-lullen-als-ikvolume. In Nederland, tenminste. In België weet ik het niet, want ik ben nog nooit naar een foebalwedstrijd geweest hier. Men doet hier niet aan foeballe. Ja, wat? In Spanje hoefde (ik weet niet hoe het nu is) men niet te proberen het lawaai van fútbolminnende Spanjaarden te overtreffen met de laatste hit van Paquito Campesino of La Banda Sin Nombre.

En met de smaak van de gemiddelde Nederlandse foeballer is het niet al te best gesteld, in mijn snobistische ogen natuurlijk. Veel verder dan Beyoncé of de Fransjes van deze wereld heb ik nog zelden een speler zien komen, werd de vraag al gesteld. Zelfs Kaká, och moeder wat een speler is dat toch, schijnt niet eens van een fijne bossa nova te houden. En die is Braziliaan.
Je moet er trouwens toch niet aan denken dat Sergio Mendes de Frans Bauer van Brazilië is, mein Gotti. Sta je mooi voor lul met je goede muzieksmaak. Nu heeft Sergio wel veel schade aangericht met die verschrikkelijke verminkingen van zijn eigen songs laatst - tsk, zo overbodig.

Anyways, het is een momentje van klein geluk als je dan op KindaMuzik een muziekliefhebber als Ron Jans tegenkomt. De Velvets, jongen, fuckin' a!

(Deel 110 hiero)

The Cure - Lovesong
label: Fiction
jaar: 1989
kant a: Lovesong
kant b: 2 Late
www.thecure.com

Ik geloof dat ik The Cure ook maar een keer live heb gezien, en dat was op dezelfde editie van Pinkpop als The Cult. Ik was een beetje halfslachtig fan, niet zoals de mensen met wie ik toen rondhing die idolaat waren van Robert Smith en zijn kornuiten. Toegegeven, het waren bijna allemaal meisjes, dus misschien wel logisch. Een daarvan was trouwens verliefd op Simon Gallup, de bassist die wegging en weer terugkwam.

Ik heb de lp's tot en met Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me, behalve Concert, die heb ik op cassette omdat er op de b-kant nog tien extra obscure opnames staan van demo's en zo. Het album dat na Kiss Me kwam, Disintegration, vond ik niks, hoewel ik de singles "Lullaby" en deze "Lovesong" wel okee vond. Niet okee genoeg om de 7" te kopen, echter. Dat ik hem toch heb komt doordat hij eigenlijk van mijn broer Ed is. Na Disintegration heb ik de band totaal niet meer gevolgd.

(Deel 109 hiero)

The Cult - Love Removal Machine
label: Virgin
jaar: 1987
kant a: Love Removal Machine
kant b: Wolf Child's Blues
www.thecult.us | www.myspace.com/cultmusic

Dit was de eerste single na Love, de enige plaat die ik toen van The Cult kende, en die veel minder hardrockerig klonk. Vooral door de productie, denk ik. "Love Removal Machine" staat op Electric, dat door Rick Rubin is geproduceerd. Ik moest wennen aan dat "nieuwe" geluid, maar uiteindelijk vond ik het toch behoorlijk goed. U moet weten, in die tijd was "hardrock" en alles wat daarnaar riekte totally not done voor mij. Ik associeerde dat met de lange en vooral hoge uithalen van die gast van Iron Maiden, en dat vond ik verschikkelijk. Komaan, ik was 19, wist ik veel.

Maar door mijn dj-baantje in de plaatselijke jongerenkroeg waren mijn oren sowieso wel aan het opengaan. Bovendien nam ik een voorbeeld aan mijn helden Sonic Youth, die ook nummers van Madonna durfden te coveren en in interviews haar lof bezongen. Vooruit, ik was volwassen aan het worden.

Maar goed, The Cult dusch. Love is nog altijd een prachtalbum in mijn oren. De enige keer dat ik de band live gezien heb was op Pinkpop '86, schitterend. Waarschijnlijk hebben ze "Love Removal Machine" toen ook gespeeld, maar dan in de Love-stijl:

Zojuist gelezen in het advertorialblaadje van de jarige Mediamarkt: een "recensie" van het opnieuw uitgebrachte album Chocolate and Cheese van Ween. Waarin de schrijver zich van zijn beste kant toont: "Teksten zijn wel niet hun sterkste ding, getuige titels als 'Don't Shit Where You Eat' en 'Mister, Would You Please Help My Pony?'"

Manneke, manneke.

Ween - Mister, Would You Please Help My Pony? [tekst]
Wwen - Don't Shit Where You Eat [tekst]

(Deel 108 hiero)

CSS - Let's Make Love and Listen to Death From Above
label: Sub Pop
jaar: 2006
kant a: Let's Make Love and Listen to Death From Above
kant b: Acho um pouco bom
www.csshurts.com | www.myspace.com/canseidesersexy

Fantastisch bandje uit Brazilië, dat almaar hipper wordt. Het punt dat ze onhip worden is al bijna bereikt. Deze zomer nog de festivals en dan is het afgelopen. De hele wereld gaat ze geweldig vinden en de hipsters zullen afhaken, de sukkels. Ongecompliceerde pop, live heel aanstekelijk gebracht, vooral door die gekke Lovefoxxx die onvermoeibaar over het podium danst.

En dan die titel. Iedereen die een liedje maakt met een referentie naar Death From Above 1979 krijgt bij mij sowieso al 101 punten nog voordat ik het gehoord heb.

CSS bij de BBC:

(Deel 107 hiero)

Crippled Groove Orchestra/H.Oilers - Split single
label: Crippled Dick Hot Wax
jaar: 1999
kant a: Crippled Groove Orchestra - Everybody: Dam Badada-Dam
kant b: H.Oilers - Roundabout
www.myspace.com/hoilers

Vrij obscuur singeltje dit, met op de a-kant een elektronisch cocktailjazzdingetje en op de b-kant een ruige rocker. Over de Criplled Groove Orchestra weet ik niks en vind ik op het net ook bitter weinig, de H.Oilers bestaan nog altijd. Zoals gewoonlijk bij Crippled Dick Hot Wax schitterend artwork, een picture disc nog wel. Wat sowieso een reden is om een single te kopen, ook al zuigt-ie. Wat deze niet doet. Nog een reden: heerlijk dik vinyl, het lijkt wel zo'n bakelieten 78-toerenplaat zoals men die in de jaren dertig en veertig maakte.

"Saillant detail": op de koop-deze-plaat-pagina van Les Chansons des Perverts staat dat "Everybody" niet eerder is uitgebracht. Leugens!

(Deel 106 hiero)

Creedence Clearwater Revival - Suzie Q.
label: Fantasy
jaar: 1968
kant a: Suzie Q. (Part One)
kant b: Suzie Q. (Part Two)

Klassieker. Ik weet niet veel van deze band, behalve de muziek die ik heel goed vind. Maar als ik de biografieën zo her en der lees krijg ik de indruk dat het die John Fogerty allemaal nogal naar het hoofd gestegen was, en dat hij daar nooit meer van af is gekomen. Zonde.

(Deel 105 hiero)

Credit To The Nation - Call It What You Want
label: Rugger Bugger Discs
jaar: 1993
kant a: Call It What You Want
kant b: The Lady Needs Respect

De tweede single van deze verder (in deze contreien, althans) vrij onopgemerkt gebleven Britse hiphopgroep, die behalve een rapper/beatmaker ook twee dansers telde. Ik zag ze eens in het voorprogramma van Chumbawamba, waarmee CTTN de eerste single "Pay the Price" opnam. Chumbawamba had jaren later een enorme hit met een verschrikkelijk irritant nummer, ik wil niet eens meer weten hoe het heet. De Spaanse Canal+ gebruikte het een tijdje als leader voor hun voetbalaankondigingen, en dat waren er nogal wat dus ik werd daar horendol van. Raar is dat, dat zo'n liedje zo op mijn zenuwen kan werken.

Maar ik dwaal af. Credit To The Nation, dusch. Voor "Call It What You Want" sampleden ze "Smells Like Teen Spirit" van Nirvana, en verder is het typisch zo'n politiek getint rapcrossoverdingetje zoals die in die dagen nogal in zwang waren. "You Suck" van Consolidated (met de Yeastie Girlz, waarvan het origineel over ongeveer anderhalf jaar in deze serie zal langskomen) was ook zo'n nummer.

Ik denk dat ik deze single heb gekocht bij dat concert in de Melkweg. Hij is later opnieuw uitgebracht door One Little Indian, waar ze nog een aantal albums maakten. Ik denk niet dat ze verder veel brokken gemaakt hebben. Britse hiphop heeft het nooit zo geweldig gedaan in de Lage Landen, op een paar uitzonderingen natuurlijk. Wat ook weer vreemd is, hoe zou dat toch komen? Is het het accent? Aan de kwaliteit kan het niet liggen. Misschien eens een stukje aan wijden. Voilà, weer een idee voor op de plank. Nieuwe stofnesten in het verschiet, dat geeft de burger moed.

(Deel 104 hiero)

Crass - Merry Crassmas
label: Creative
jaar: 1981
kant a: Merry Crassmas
kant b: Merry Crassmas - Have Fun
www.southern.com

Kerstmis met Crass, altijd lachen natuurlijk. Volgens de hoes kon je een kaartje sturen met de lijst van opwindende Crassnummers die, speciaal bewerkt voor onder de kerstboom, op de twee kanten van de single voorbij komen. De eerste drie juiste inzendingen konden winnen: eerste prijs - badzout, tweede prijs - een single van The Exploited, derde prijs - twee singles van The Exploited.

Mede-oprichter Penny Rimbaud was vorig jaar bij ons in da club voor een gesproken woordoptreden in het kader van De Nachten. Ik was te laat om het mee te maken, maar de reacties waren nogal wisselend.

Meer dan deze single heb ik niet van Crass, en ik heb me eigenlijk nooit zo met de band beziggehouden. Ik weet ook echt niet hoe ik aan dit plaatje kom.

Christ the movie part 1:

Christ the movie part 2:

Christ the movie part 3:

(Deel 103 hiero)

Cranium Croutons - Ramonic Verses
label: Au-Go-Go
jaar: 1992
kant a: Blitzkrieg Bop
kant b1: I Wanna Be Your Boyfriend
kant b2: Go Lil Camaro Go
www.themeanies.net

Mijn exemplaar is nummer 819 van de 1000, en het is er met zilverkleurige inkt op geschreven. Volgens mij is het ook meteen de meest zeldzame van het stel, want hoewel er volgens de hoes en het label vier nummers op staan, hoor ik er toch echt maar drie. En nergens op het net vind ik daar referenties aan. Dus ofwel heeft niemand echt naar die plaat geluisterd, ofwel lopen de groeven van de ene track naast die van de andere (dat doen bands wel eens, gewoon om te fokken denk ik). Ik heb het geprobeerd, maar het is niet het geval bij mijn exemplaar.

Cranium Croutons was een eenmalig dingetje van Link Nastygraze van de Autralische punkband The Meanies, waarop hij deathmetalgewijs vier (drie!) Ramonesnummers covert. Vooral grappig, en misschien ook wel goed, maar ik ben niet zo thuis in de deathmetal, dus dat kan ik niet echt beoordelen.

(Deel 102 hiero)

The Cramps - What's inside a Girl?
label: Big Beat
jaar: 1986
kant a: What's inside a Girl?
kant b: Give Me a Woman
www.thecramps.com

The Cramps - Ultra Twist!
label: Creation
jaar: 1994
kant a: Ultra Twist!
kant b: Confessions of a Psycho Cat

Het eerste dat ik van The Cramps hoorde was Gerwins lp van A Date with Elvis, waarop "What's inside a Girl?" staat. Sinds de tijd dat ik mijn vader, een Johnny Cash-fan, voor het laatst bezocht had had ik niet zo veel meer naar rock-'n-roll geluisterd. Bij ons thuis stond of Hilversum 3 op, met de Tros ("Adjeeeeuh patatjeeeeuh, tsjoe! Tsjoe!", "Hallooo Tommie Mulderrr!", dat werk) als grote favoriet van moeder, of Gladys Knight and The Pips en aanverwanten, ook weer van moeder. Als ze niet thuis was wilde mijn Spaanse nieuwe vader nog wel eens Camarón de la Isla op te zetten (wat mijn moeder steevast classificeerde als "kattengejank", tot grote ergernis van pa en mij), maar het gebeurde zelden dat mama er niet was als pa thuis was.
En in mijn blauwverlichte kamertje klonk alleen "rare muziek", geen ouderwetsche rock-'n-roll.

Dus The Cramps kwamen bij mij een beetje uit de lucht vallen, maar wel als een welkom geschenk. Het was ook meteen de aanleiding om te gaan graven naar andere rock-'n-rollvormen als rocka- en vooral psychobilly. Batmobile (volgens mij was er een connectie met de school waar ik op zat, de KSE, dat een van die gasten daar ook had gezeten of zoiets), The Meteors, wijlen Hasil Adkins en The Legendary Stardust Cowboy, het werden favorieten. Een keer zijn we naar een psychobillyfestival in Dendermonde geweest volgens mij, maar ik weet er niet veel meer van, alleen dat het héél wild was.

The Cramps heb ik wel vaak live gezien, altijd feest met die gekke Lux Interior die de microfoon in alle gaten van zijn lichaam probeerde te proppen en op het balkon van Paradiso klom om er weer af te springen, en de keer dat ik voor het eerst kennismaakte met Dikke Dennis die spectaculair ging stagediven door een aanloopje te nemen en zich afzette op een monitor voor extra sprongkracht, waarop het publiek uiteen ging als ware Dennis Mozes en de mensenmassa de Rode Zee. En Poison Ivy die daar dan stoïcijns op stond te kijken, strak doorspelend met een peuk aan de lippen en heur bakkes op menstruatiepijn.

Ten tijde van "Ultra Twist!" heb ik nog als tolk gefungeerd bij een telefonisch interview dat Murky en Eva van Alehop! met Poison Ivy deden voor Beat Generation, een blaadje waar ik ook voor schreef, vanuit het luxe hoofdkantoor van Sony España. Ik dacht dat het een chagrijnig mens zou zijn maar ze was heel vriendelijk en vrolijk. Toen Murky begon te kakken op major labels als Sony en Ivy hard lachend met hem meedeed vroeg promomeisje Silvia vriendelijk doch dringend of hij het aub over de nieuwe plaat kon hebben.

De b-kant van "What's inside a Girl" is overigens oorspronkelijk van Walter Jacobs (op de single: Willie Jacobs) en staat als bonustrack op de heruitgave op cd van A Date with Elvis en ook de b-kant van "Ultra Twist!" is als bonusnummer toegevoegd aan de cd Big Beat from Badsville.

tracklijst:
DJ Vadim - Bath in Bleach [BBE]
Morgan Spacek - Welcome Beat [Rush Hour]
Ta'Raach & The Lovelution - The What What [Lovelution]
Red Astaire - S.B.P. [House of Godis]
Jimi Tenor & Kabu Kabu - Love Is the Only God [Sähkö]
Nephews Of Phela - Mulah 2 [Nephews Of Phela]
Pépé Bradock - Rhapsody in Pain (Bonus Beats) [Atavisme]
Henrik Schwarz - Walk Music [Moodmusic]
Patrice Scott - Beyond Deep [Sistrum]
Jesse Rose - Everyday This [Dubsided]
Cave Bear Cult - Catch the Worm [Versatile]
Joakim - I Wish You Were Gone [Versatile]
Wolfmother - Joker and the Thier (Loving Hands remix) [Modular]

We zijn muzikaal verwend deze week. Woensdag een avond vol superfunkybossafroreggaestyle muziek bij ons in da club, en we hoefden er niet eens zelf voor te zorgen! Sterker nog, de benen waren in de veel capabeler handen van o.a. Eddie Piller (samen met Gilles Peterson oprichter van Acid Jazz en belangrijk figuur in de modscene), Andy Smith (hij van Portishead en de vele producties en mixplaten), Keb Darge (de beste funk- en soul-dj punt en bovendien tweevoudig Schots tae kwon do-kampioen) en mijn schatjes reserveschatje Paul Weller (The Jam, Style Council, hemzelf). De singeltjes die die nacht op de draaitafels lagen, oh moedertje moedertje.

En dan gisteravond in Leuven het veel te korte maar wel zeer fijne optreden van Ben Westbeech als voorprogramma van Koop. Hij stelde zijn debuutalbum Welcome to the Best Years of Your Life voor en dat deed hij goed. Strakke band met als speciale vermelding de drummer, die het drum'n'bassnummer "Get Closer" op lichtsnelheid zelf drumde (waar wij een drummasjientje verwachtten). Zoals het een goede band betaamt voerden de heren de nummers van het album niet alleen schitterend uit, maar gooiden ze zonder met de ogen te knipperen een paar stukjes muziekgeschiedenis in de mix, zoals "Nautilus" van Bob James dat ineens opdook in "Pusherman", of Marky & XRS' "LK" (met het gitaartje van Jorge Bens "Carolina Carol Bela") dat kunstig verwerkt werd in "Get Closer".

We waren alleen voor Ben Westbeech gekomen, dus Koop, die we al een paar keer aan het werk hebben gezien en bovendien met Koop Islands een behoorlijk saaie plaat hebben afgeleverd, niet meer gehoord. Noch Gilles Peterson (ja Johan, geef me maar een standje in het reactieding, maar het maakt niet meer uit, het is te laat). In plaats daarvan genoten we bij de Nepalees om de hoek nog wat na van Benny boy.

Ben Westbeech - Pusherman
Koop die plaat! Je weet dat het zin heeft.

(Deel 101 hiero)

The Cowslingers - Hogtied
label: Estrus
jaar: 1993
kant a: Hogtied
kant b: One Piece at a Time
www.cowslingers.com

The Cowslingers staan met "Strip Bars, Liquor & Fireworks" op de Cocktail Companion box van Estrus, zie deel 93. Rechttoerechtaan rock-'n'-roll zonder verdere complicaties of pretenties van een band die in de veertien jaar van haar bestaan is veroordeeld tot "Best Country Band", "Best Punk Band" en "Best Rockabilly Band". Etiketjes, etiketjes. Check liever het artwork, altijd een attractie bij Estrus.

In 2005 hielden The Cowslingers ermee op, maar drie van de vier bandleden gingen verder als The Whiskey Daredevils.

(Deel 100 hiero)

Elvis Costello - Oliver's Army
label: Warner
jaar: 1979
kant a: Oliver's Army
kant b: My Funny Valentine
www.elviscostello.com

Elvis Costello and The Attractions - I Want You
label: IMP/Demon
jaar: 1986
kant a: I Want You
kant b: I Hope You're Happy Now

Elvis Costello - Veronica
label: Warner
jaar: 1989
kant a: Veronica
kant b: You're No Good

"Oliver's Army" heb ik gekocht toen Guuz het voor me op een tapeje zette. Zo'n fijn popliedje, met zo'n bijtende tekst (zoals vaak bij Costello). En dat ABBA-pianodingetje erin. Het staat op zijn album Armed Forces. Ik ben het singeltje kwijtgeraakt, maar kocht het een paar jaar geleden opnieuw hier in Antwerpen.
"I Want You" komt van Blood and Chocolate, een van de drie lp's van Costello die ik in mijn bezit heb. Hartverscheurend. De b-kant is een akoestische versie van "I Hope You're Happy Now" dat ook op de lp staat. Wat dan ook de reden was om de single te kopen.
"Veronica" heb ik in bewaring voor mijn broer Ed. Costello schreef het samen met Paul McCartney, het staat op Spike. Ik heb die plaat niet, maar ik had wel het t-shirt. Qua geloofwaardigheid kan dat toch tellen?

Ik heb hem twee keer live gezien, een keer op Pinkpop en een keer op Werchter, volgens mij in hetzelfde jaar. Ik was onder de indruk hoe hij het publiek stil kreeg. Bovendien vond ik het ongelofelijk cool dat hij met Cait O'Riordan getrouwd was, de bassiste van The Pogues, voor wie hij trouwens Rum, Sodomy and the Lash produceerde. En hij was de producer van het debuutalbum van The Specials. Tegenwoordig doet hij het met Diana Krall.

Note to self: meer Costello graven. Je kent veel te weinig van hem.

Niet meteen naar de keuken rennen voor de koffie:

Met ondertiteling! Kom daar nog eens om.

Elvis Costello samen met Fiona Apple:

(Deel 99 hiero)

Angel Corpus Christi + Dean Wareham - Je t'aime (I Wanna Boogie with You)
label: Munster
jaar: 1994
kant a: Je t'aime (I Wanna Boogie with You)
kant b: Wild Bill
www.angelcorpuschristi.com | www.myspace.com/angelcorpuschristi | angelcorpuschristi.blogspot.com

I Love New York is het debuutalbum uit 1984 van deze juffrouw uit San Francisco, en ze vestigde meteen een reputatie als geducht coveraarster. Want daar staat de plaat vol mee - van o.a. Lou Reed, Suicide, Richard Hell en The Ramones. Alan Vega van Suicide speelt er ook op mee.

Lou Reed lijkt haar speciale aandacht te hebben, want ze bracht ook het album Louie Louie uit met behalve de titeltrack en een zelfgeschreven hommage aan ome Lou ("Lou Reed's Hair" - dat inderdaad wel een song waard is, zo lelijk dat het weer mooi is. Of nee, toch niet - gewoon lelijk. It's got to go), enkel Reed-covers. Ook deze cover van Serge Gainsourgs "Je t'aime (Moi non plus)" bevat sporen van de man, want het is een soort mash-up van Gainsbourgs song en Reeds "I Wanna Boogie with You" (staat op The Bells). Ze maakte het nummer samen met Dean Wareham, u ongetwijfeld bekend van Galaxie 500, Luna en Dean & Britta.

De b-kant is een regenachtig doch pakkend instrumentaaltje waarop Angel gewoon met heur eigen bandje speelt. Ik heb het singeltje gekregen van meneer Munster zelve, over wie ik al eerder schreef.

Angel Corpus Christi doet overigens ook mee op Ladies and Gentlemen, We Are Floating in Space van Spiritualized.

Ik heb onlangs de eer gehad een deel van de soundtrack te mogen samenstellen van de tv-film Highland Gardens, het fictiedebuut van Britta Hosman, die vrijdagavond 18 mei wordt uitgezonden bij De Nieuwe Lola's op Nederland 2. Dat was leuk om te doen, maar ook best moeilijk, aangezien ik nauwelijks beelden had gezien van de film. Britta had me wel verteld over het verhaal, de sfeer die ze wilde neerzetten, dus ik had wel een idee van welke muziek ik zou suggereren, maar toch. Pas toen ik ongemonteerde delen zag, ruwe schetsen, kon ik echt met ideeën komen.

Ik heb een hoop tracks geleverd (let wel: ik heb niet de muziek geschreven, ojalá, maar bestaande nummers van verschillende artiesten gesuggereerd), waarvan er uiteindelijk zes gebruikt zijn:

Rednose Distrikt - Dikke Kut (van Metro Sampler / Line 1, Faces 2005)
Broadcast - Evil Is Coming (van Tender Buttons, Warp 2005)
Juana Molina - Yo No (van Son, Domino 2006)
Boxcutter - Gave Dub (van Oneiric, Planet Mu 2006)
Carrie - The End (van Honey Blue Star, Dearstereofan 2005)
Mogwai - Acid Food (van Mr. Beast, PIAS 2006)

Ik had ook "Stops" van Nathan Fake gestuurd, maar die heeft Britta niet voor de film gebruikt. Wel voor de thema-avond Vette honger. Nathan Fake in combinatie met beelden van zich doodvretende westerlingen, het is weer eens wat anders.

"More Like Space" van Seefeel is een andere track die ik had gesuggereerd, maar die is er dus ook niet bij. Maar daardoor heb ik wel Seefeel herontdekt. Ik heb twee cd's (jawel) van ze: debuutalbum Quique en de verzamelaar Polyfusia. Op die laatste staan de e.p.'s More Like Space en Pure, Impure.
Meer dan liedjes zijn de stukken van Seefeel geluidslandschappen, onwerkelijk, dromerig. Een soort vervolg op de new heroin music van Spacemen 3, maar dan met andere drugs.

Overigens is deze week Quique opnieuw uitgebracht op Too Pure, opgepooierd met extra tracks en een nieuwe mastering.

(Deel 98 hiero)

Cornershop - In the Days of Ford Cortina
label: Wiiija
jaar: 1993
kant a1: Waterlogged
kant a2: Moonshine
kant b1: Kawasaki (More Heat than Chapati)
kant b2: Hanif Kureishi Scene
www.cornershop.com | www.myspace.com/cornershop

De eerste single van Cornershop, waar ze nog behoorlijk wat pit tentoonspreidden, in tegenstelling tot toen ze dat hitje hadden. Wat een zeer fijn nummer is, maar wel een beetje sloom.
Ik heb de groep eigenlijk nooit zo gevolgd moet ik toegeven, dus misschien lul ik wel uit mijn nek hier.

De Ford Cortina vond ik trouwens een prachtauto. Mijn opa en oma hadden er een, een auberginekleurige in mijn herinnering, model MKIII, supervet. Ik was trots op opa Vic, zo statig achter het stuur van die kar, strak in het pak als altijd, hagelwit haar en bruine huid.

Op YouTube is de enige video van Cornershop die van "Brimful of Asha", dus nou ja vooruit dan maar. Het past ook wel in deze serie, natuurlijk. Dat meisje is niet zo schattig als ik, maar ze heeft een hoop singeltjes, dat pleit voor haar.

(Deel 97 hiero)

Manny Corchado - Pow-Wow
label: Jazzman
jaar: 1967
kant a: Pow-Wow
kant b: Chicken and Booze
www.jazzmanrecords.co.uk

Fantastische boogaloo van deze timbalesspeler, een klepper op Bossa Boogie, bijvoorbeeld. Oorspronkelijk uitgebracht op Decca, maar moeilijk te vinden. Je kunt het wel aan Jazzman overlaten om dit soort parels uit de kelders van de muziek op te duikelen. Die singles zijn niet goedkoop maar wel supervet.

(Deel 96 hiero)

The Comsat Angels - The Cutting Edge
label: Island
jaar: 1986
kant a: The Cutting Edge
kant b: Something's Got to Give
www.comsatangels.net

Behalve deze single ken ik zo goed als niks van deze band. Ik weet ook niet meer of ik hem nou gekocht heb of gekregen, wanneer en/of van wie. Zelden gedraaid ook, hoewel ik het nummer wel herkende. En ook best goed vind. Ik heb slsk dan maar aangeslingerd. Lang leve slsk!

(Deel 95 hiero)

Nat 'King' Cole - Around the World EP
label: Capitol
jaar: 1957
kant a1: Around the World
kant a2: Fascination
kant b1: An Affair to Remember
kant b2: There's a Gold Mine in the Sky
www.nat-king-cole.org

Singeltje dat ik kreeg van mijn schatje, die zelf een beetje fan is van 's mans stem. Fijne zondagmiddagmuziek, met zo'n knisperend haardvuurtje erbij op de plaat ook. Ik heb een zwak voor crooners, met Francis Albert als nogal voor de hand liggende maar deslaniettemin terechte favoriet. Niet alleen de stem, maar ook de muziek vind ik geweldig. De strings, en de zorgeloze fluiten, heimwee naar de niet-meegemaakte jaren waarin mijn grootouders nog jong waren, de Amerikanen de good guys - alles was duidelijk en overzichtelijk, sigaretten roken was goed voor je, over gevoelens hoefde je niet te praten en je mocht als man gewoon je vrouw af en toe corrigerend op heur bakkes toeken. Those were the days.

(Deel 94 hiero)

Cold War Kids - We Used to Vacation
label: V2
jaar: 2006
kant a: We Used to Vacation
kant b: Expensive Tastes
kant c: In Harmony in Silver
kant d: Quiet, Please!
www.coldwarkids.com | www.myspace.com/coldwarkids

Deze dubbelsingle kreeg ik onlangs van Guuz. Vorig jaar stonden de Kids bij ons in da club, maar ik was er niet bij. Het schijnt heel goed te zijn geweest. Robber & Cowards, waar "We Used to Vacation" op staat, is een keivette plaat. Ik heb hem zelfs uitverkoren als een van mijn 78 platen van vorig jaar. De andere drie nummers op deze single komen van eerdere e.p.'s Up in Rags en Mulberry Street.

(Deel 93 hiero)

Cocteau Twins - Love's Easy Tears
label: 4AD
jaar: 1986
kant a: Love's Easy Tears
kant b: Those Eyes, That Mouth
www.cocteautwins.com

Cocteau Twins - Twinlights
label: Fontana
jaar: 1995
kant a: Rilkean Heart
kant b: Golden-Vein
kant c: Pink Orange Red
kant d: Half-Gifts

Gerwin was de man die me aan de Cocteau Twins bracht. Gerwin hield nogal van zeer luide muziek, eerder dan ik, en ik had een keer in de Vinyl een foto zien staan van een afzichtelijke, vervaarlijk uitziende punkert naast een nieuwsberichtje over de Cocteaus. Die combinatie maakte dat het even duurde voordat ik het bandje beluisterde dat Gerwin me had gegeven met de lp Treasure erop. Ik was nog niet helemaal klaar voor grafherrie.
Na een maand zette ik het bandje eens op, ging er eens goed voor zitten en viel van mijn bed van verbazing. Niks grafherrie, maar wonderschone, ijle klanken zoals ik die nog niet eerder gehoord had. Het weekend daarop rende ik naar Bullit (in Breda, die bestaat niet meer) en vroeg platenboer Guus om een exemplaar van de lp.

Eenmaal thuis zocht ik vergeefs naar een vel met teksten bij de plaat, want zelfs met koptelefoon op kon ik er geen wijs uit. Niet veel later begreep ik dat Liz Fraser helemaal geen echte woorden zong, maar een zelfgemaakt taaltje zong, met die sirenenstem van haar. "Glossolalia", noemt men het op WikiPedia. Dus misschien toch niet helemaal zelfverzonnen.

Ik begon alles van de groep te verzamelen, heb nog tijden vergeefs achter die flexi aangezeten die ooit bij de Vinyl was geleverd. Behalve de 7"s had ik alle officiële releases, maar Treasure bleef mijn favoriete Cocteau Twinsalbum, en dat is het nog altijd. Hoewel Garlands ook fantastisch is.

In 1986 zag ik ze live in Vredenburg in Utrecht, en hoewel het zo ongeveer het kortste concert was dat ik tot die tijd had meegemaakt, was het magisch. En ontroerend. Hoe Liz Fraser zo ongeveer stond te janken toen het publiek maar bleef roepen om een toegift en de songs, waarvan de backing track grotendeels op band stond (en dan bedoel ik band - van die enorme Revoxen hadden ze op het podium staan), op waren. Ze gingen die toegift doen, maar dan moesten eerst die banden teruggespoeld worden, en dat duurde lang.

"Love's Easy Tears" kwam uit na het ijlste aller Cocteau-albums, Victorialand en voor The Moon and the Melodies, de plaat die ze met Harold Budd opnamen. Ik was toen met mijn eerste echte grote liefde Esther, die de oudere zus was van mijn beste vriend Ramon. Hevig verliefd, en ook zij was fan. Het eerste bandje dat ik voor haar opnam stond vol met tracks van de Cocteau Twins (gemixt met The Smiths en U2 en dat soort dingen). Volgens mij eindigde die relatie tegelijk met mijn Cocteausfascinatie, of andersom. Ik heb Blue Bell Knoll en Heaven or Las Vegas nog wel, maar die vond ik lang niet zo goed als hun vroegere werk. Van "Love's Easy Tears" heb ik ook de 12", waar nog een derde song op staat.

De dubbele single "Twinlights" heb ik denk ik ooit gekregen, maar ik weet niet meer van wie. Zelden gedraaid, omdat ik in die tijd met heel andere muziek bezig was, en ik vond het gewoon ook niet zo goed. Die versie die erop staat van "Pink Orange Red" vond en vind ik zouteloos vergeleken met het origineel, dat op de 12" "Tiny Dynamine" staat. Het origineel is een van de treurigste nummers die ik ken. Toen ik deze single ripte heb ik het origineel ook nog eens uit de kast gehaald, en het gevoel dat ik erbij kreeg had ik al heel lang niet meer gehad - een onbestemde buikpijn, verdriet om ik weet niet wat. Ik heb die veel gedraaid toen het uit raakte met Esther, door mijn eigen schuld natuurlijk, en ik haar vergeefs terug probeerde te krijgen. Ach ja. Tienerliefde, wat een ellende.

De video van "Love's Easy Tears":

...en als bonus nog die van "Aikea Guinea".

(Deel 92 hiero)

Various Artists - Cocktail Companion
label: Estrus
jaar: 1994
kant a1: The Apemen - Pogo A' Go-Go
kant a2: The Cowslingers - Strip Bars, Liquor & Fireworks
kant b1: The Del Lagunas - Intoxica
kant b2: Girl Trouble - A Shot in the Dark
kant c1: Jackie & The Cedrics - Mockingbird
kant c2: Jack O' Fire - Trouble Man
kant d1: The Makers - The Jerome Tree
kant d2: Man Or Astro-Man? - The Carbonated Comet
kant e1: The Mortals - Atomic Cocktail
kant e2: Southern Culture On The Skids - Moonshine Martinis
kant f1: Satan's Pilgrims - Vampiro
kant f2: Teengenerate - Let's Take Another Booze
www.estrus.com

Een van de twee Estrus-singleboxen in mijn bezit. Drie singeltjes, een biercocktailviltje en zo'n dingetje dat je in cocktails krijgt om mee te roeren. En twaalf surferige, garagerige, rockabillyrige ditties waar een mens energie van krijgt. Meermoettanizijn, m'neer.

"Jong talent". Hihi.
www.couleurcafe.be

update 11 mei: cheez!

(Deel 91 hiero)

Willie Cobbs / Robert Parker - You Don't Love Me / I Caught You in a Lie
label: Deejay
jaar: 1960 / 1967
kant a: You Don't Love Me
kant b: I Caught You in a Lie

Ieder jaar wordt er wel ergens beweerd dat vinyl nooit zal "uitsterven", als om tegengewicht te bieden aan de steeds verdergaande digitalisering van de muziekmarkt. Ik hoop ten zeerste dat het klopt, maar eerlijk gezegd twijfel ik er wel eens aan. Het wordt steeds duurder om vinyl te persen, of in ieder geval wordt vinyl steeds duurder in de winkels. Het is vandaag geen uitzondering meer om tien euro te betalen voor een 7" single. Tien euro, mensen! Daar had je twintig jaar geleden een hele lp voor en dan kon je er nog een 7" bij kopen. Op een gegeven moment houdt het natuurlijk op. Of zou het net zo zijn als met sigaretten?

Anyways, tot die tijd kom je geregeld heruitgaven tegen als deze, en hoewel de verzamelnerds (geloof me, die zijn veel en veel pietluttiger dan ik) zoiets nooit zouden kopen omdat het geen originele persing is, ben ik er heel blij mee. "You Don't Love Me" van Willie Cobbs, op de single geschreven zonder "s" op het einde, is de originele versie van het nummer dat door Junior Wells, The Allman Brothers Band en natuurlijk Dawn Penn een klassieker werd. Een schitterende song, ik kan niet anders zeggen.

Net als "I Caught You in a Lie", een fijn stukje soul van Robert Parker, r&b-artiest uit New Orleans. Een goede vondst dus, vorig jaar in de winkel van Douwe. Keep 'em coming!

(Deel 90 hiero)

Claw Boys Claw - Indian Wallpaper
label: Hipcat Records
jaar: 1985
kant a: Indian Wallpaper
kant b: Dirty Dog
www.popinstituut.nl

Claw Boys Claw - Blue Bells
label: Polydor
jaar: 1986
kant a: Blue Bells
kant b: Jingle Bells

Oh oh oh wat was ik een fan van deze band zeg. Ik weet niet meer hoe vaak ik ze gezien heb, maar het moet een stuk of 40, 50 keer zijn. Stad en land reisden we af, terwijl dat niet eens echt nodig was, want ze speelden in ongeveer ieder dorp waar een hooischuur en een biertap stond. Ik heb ook nog een aantal bandjes met live opnames, van Erwin, Pieter of Guuz, of van de radio. Ik weet nog goed hoe zwaar ik onder de indruk was toen ik ze de eerste keer zag in De Harre, de plaatselijk jeugdsoos in Etten-Leur. Ik dacht dat er gevechten waren voor het podium, maar het was gepogo. Die eerste keer durfde ik er nog niet aan mee te doen, maar die schroom was snel voorbij. Ik was er met Gerwin, en naderhand gingen we stokdoof een vette bek halen bij de frietboer een paar straten verderop.

Memorabele avonden volgden, in Noorderligt in Tilburg, waar Peter te Bos mij zijn doorweekte shirtje gaf. "Enter My Hole" staat erop (het was een shirt van The Riff, de band uit Den Haag die het voorprogramma deed). Het heeft een tijdje ongewassen aan de muur van mijn kamer gehangen, en tegenwoordig gebruik ik het nog steeds, als onderhemd. Smokkelrock in Breda, waar Erwin bij het pogoën een van de leden van TUL (Tuig Uit Leur, een van de plaatselijke "jeugdbendes") op een ongelukkig moment tegen de dranghekken smeet, waarop voor ons een seconde lang een doodse stilte viel voordat de meute weer verderging, zonder verdere gevolgen. Heb ik nog een bandje van (van het optreden, niet het gepogo). Pinkpop, waar ze al fruitgooiend opkwamen, Jaap Edenhal waar ze het voorprogramma deden van The Pixies, iets waar ik met de pet niet bij kon.

En die keer dat ze bij de Firma Onrust optraden. Wij waren bij de opnames, ik geloof dat het in Utrecht was. Het was voor de kerstuizending, dus Te Bos ging flink in de weer met de op het podium aanwezige kerstbomen. Daar deden ze ook hun jolige versie van "Jingle Bells".

"Indian Wallpaper" is altijd mijn favoriete CBC-nummer geweest. Het rauwe geluid benadert het meest het livegevoel van de band, dat op bijna geen enkele van hun platen echt naar voren kwam. "So Mean" was ook zo'n song.

Wat is er eigenlijk gebeurd met die reünie die er vorig jaar zou komen?

(Deel 89 hiero)

The Clash - Rock the Casbah
label: CBS
jaar: 1982
kant a: Rock the Casbah
kant b: Long Time Jerk
www.theclashonline.com

Klassiek! Don't leave home without it! Net als "Radio Clash" en "The Magnificent Seven" een plaatje dat het altijd goed doet op feesten en partijen. Twee zaken lagen ten grondslag aan dit nummer: ten eerste, de vraag van een platenmaatschappijmannetje dat een van de nummers op de demo van het album Combat Rock wel heel erg lang vond, of het niet wat korter kon. "Does everything have to be as long as this raga?", vroeg hij, vandaar het "The King told the boogie-men 'you have to let that raga drop'" in de opening. Een raga is een stijl uit de Indiase muziek die gebruikt wordt om een bepaalde sfeer op te roepen met lang uitgesponnen, bijna hypnotiserende melodieën. Ten tweede, het verbieden van rockmuziek in Iran door Ayatollah Khomeini.

Grappig niet grappig: het nummer was een hit onder de GI's in de eerste Golfoorlog, en belandde aldus op nummer 20 van de top50 van "Conservative Rock Songs", om vervolgens als "ongepast" bestempeld te worden na de aanslagen van 11 september 2001.

"Ja, jullie Nederlanders zijn meesters in het stelen van woorden uit andere talen", zei de man van het restaurant. Op zijn eerdere vraag hoe ik mijn struisvogelfilet gebakken wilde hebben had ik wat gestameld over "rare" (op zijn Engels), zoals we dat in Nederland zeggen. Ik vergeet altijd wat de Vlamingen zeggen als ze "rood" bedoelen. Alvorens antwoord te geven begon hij een lijstje op te noemen van woorden die wij Nederlanders uit andere talen halen, tegelijk implicerend dat we daar net zo goed Nederlandse woorden voor zouden kunnen gebruiken. Wat natuurlijk ook zo is. Maar dat betweterige toontje, tsk.

"Afijn", zei ik, na een paar minuten die licht geamuseerde/verwijtende blik op me gevoeld te hebben, "ik wil het dus bijna rauw".
"Seignant, dus. Of nog bloederiger? Dan is het 'bleue'."

(Deel 88 hiero)

Bunny Clark - Love Time
label: Cosmonamic
jaar: 1977
kant a: Love Time
kant b: Love Time Version
www.thirdworldband.com

Ik weet niet meer wanneer en waar ik dit singeltje heb gekocht. Bunny Clark(e) (de juiste spelling van zijn achternaam is me niet helemaal duidelijk, maar op de Thrird World-site wordt het zonder "e" op het einde geschreven) heet eigenlijk William Clark(e), maar zijn bijnaam is Bunny Rugs. Hij is sinds eind jaren '70 de zanger van Third World, een groep gevormd door leden van Inner Circle, die Clarke kenden van toen hij bij die band zong (dat was nog voordat wijlen de grote Jacob Miller de zanger werd). Net als Inner Circle experimenteerde Third World volop met pop, disco en soul in hun rootsy reggae, en beide bands hadden grote internationale pophits (Inner Circle met bijvoorbeeld "Bad Boys" en het nogal kazige "Sweat (A La La La La Long)", Third World met "Now That We Found Love" en "Try Jah Love").

Deze single is ook een voorbeeld van Clarke's crossovergevoel, hoewel het nog niet zo hitparadegevoelig is als Third Worlds hitsingles, die nog slechts in de verte iets met reggae te maken hadden.

Een live opname van "Now That We Found Love":

(Deel 87 hiero)

The Church - Under the Milky Way
label: Arista
jaar: 1988
kant a: Under the Milky Way
kant b: Musk
www.thechurchband.com

Michel vond dit altijd een geweldig nummer. Als het klonk dan begon hij mee te neuriën, en als de zanger dan "under the milky way tonight" zong pakte hij me bij de arm en zong hardop mee, in mijn gezicht. "Andèr dè mielkie weej toenaaaaait". "Joder qué buena canción, tío", zei hij er dan achteraan. "Shit, wat een goed nummer, man", betekent dat.

Het was een van de persoonlijke keuzes die ik mocht maken als ik de singeltjes inkocht voor het Koetshuis waar ik draaide, eind jaren '80. Verder vond ik er niet zo veel aan, aan The Church. Zelfs de b-kant van deze single vond ik niks, ook nu nog. Een beetje een vage track, moeilijkdoenerij. Maar "Under the Milky Way" blijft mooi. Het staat ook op de eerder in deze serie genoemde Donnie Darko-soundtrack, trouwens.

Ik geloof niet dat de band verder nog enig succes heeft gehad in Nederland, maar daarbuiten wel, vooral in thuisland Australië en de Verenigde Staten. Ze bestaan nog altijd.

(Deel 86 hiero)

The Christians - Forgotten Town
label: Island
jaar: 1987
kant a: Forgotten Town
kant b: Why Waltz
www.thechristians.me.uk

Ach ja, The Christians. Ik had een vriendinnetje in Barcelona dat niets anders deed dan naar het debuutalbum van The Christians luisteren. Ik was van school gegaan en had ik weet niet wat gezocht op het Canarische eiland Tenerife - geld verdienen in de timeshare bizz om dan naar Barcelona te verhuizen. Ik zou nooit meer terugkomen naar Nederland. De timeshare bizz was niet mijn bizz, maar ik heb er wel veel geleerd. Over mensen, vooral. En Duits. Want toen ik een paar weken niet betaald kreeg (wij werden per week betaald) vond ik werk als een veredelde flyeraar bij een Duitser die zg. Werbefahrten organiseerde voor Duitssprekende toeristen. Die werden dan op een busexcursie over het eiland gereden. Tijdens de tocht laste men dan een pauze in bij een veel te duur restaurant, uitgebaat door Duitse immigranten, waarna mijn baas, die eruit zag zoals DJ Hell er over een paar jaar zal uitzien, een verkooppraatje begon over zuiver lamswollen dekens of hoogwaardige koperen pannensets. Die kon men dan kopen, en dat gebeurde wonderlijk genoeg ook nog. Ik heb me altijd afgevraagd wat die mensen bezielde. Op vakantie gaan naar Tenerife waar het het hele jaar door 30 graden is, en dan een zuiver lamswollen dekenset kopen, voor thuis. Dan moet je je toch wel stierlijk vervelen.

Jürgen heette mijn baas, en hij had een mollige Tinerfeña aan de haak geslagen, die hij met "mami" aansprak en het huis rond commandeerde. "Die Spanier", zei hij altijd, "Die haben das Wiel ausgefunden und am nächsten Tag ein Mercedes gekauft." Een van mijn collega's was een jongen met een Spaanse moeder en een Duitse vader, tweetalig opgevoed. Met mij sprak hij altijd Spaans, maar Jürgens assistent Klaus was nog maar net op het eiland (hij zag eruit of hij uit een gevangenis ontsnapt was waar hij levenslang uitzat voor drievoudige moord op zijn vrouw en haar twee tieten) en verstond alleen Duits. Dus werd het ons verboden Spaans te spreken als Klaus erbij was. Op een dag zat ik in de auto met Klaus, toen die jongen, ik ben zijn naam effe kwijt, aan kwam lopen. Hij stak zijn hoofd door het autoraam aan Klaus' kant en ratelde in het Spaans tegen mij over ik weet niet wat. Klaus draaide het raam dicht, stevig dicht, zodat die jongens hoofd klem kwam te zitten. "Auf Deutsch! Auf Deutsch!", schreeuwde Klaus.

Afijn, na een tijdje had ik het wel gezien en ging ik volkomen platzak en met honger naar Barcelona, waar ik mijn vriendinnetje, Patricia heette ze, aantrof met die plaat van The Christians op de pick-up. We hadden elkaar een maand of negen niet gezien, maar het leek alsof het een dag was en ze zich niet verroerd had.

Verder heb ik niet echt iets met The Christians.

(Deel 85 hiero)

Billy Childish - Trembling of Life
label: Damaged Books
jaar: 1993
kant a 1: The Magical Prose of Beer
kant a 2: For the Deceived
kant a 3: My Bitterness
kant a 4: And Hers
kant a 5: Give Me Truly Harts
kant a 6: The Snakes of Desire
kant b 1: On the Tube
kant b 2: To Understand Murder
kant b 3: The Sudden Fart of Laughter
kant b 4: Morn the Poor Whores of Chatham
kant b 5: Under the Clock
kant b 6: Dragin' thru This
kant c 1: Grow You Afraid in the Dark
kant c 2: My Hart Dosnt Rest Easy
kant c 3: Poem to the Noseless One
kant c 4: A Darker Currency
kant d 1: Fleas Flys and Women
kant d 2: The Typriter That Couldnt Spell
kant d 3: Legacy
kant d 4: Merry Little Fascists
kant d 5: Just in This Way
kant e 1: The Moth
kant e 2: And the Cyder Bottle Passes as My Eyes
kant e 3: One for the Bludless
kant e 4: Never to Fake It
kant e 5: Here Let Bitterness Evaporate
kant f 1: The Unutterable
kant f 2: A Little Less
kant f 3: Gentle Love
kant f 4: And Cruelness Here
kant f 5: Sick September
kant f 6: Trembling of Life
www.billychildish.com

Ik kende Billy Childish van Thee Headcoats en hun zusters Thee Headcoatees (waar Holly Golightly deel van uitmaakte). Dat hij dichter was wist ik niet tot ik deze box tegenkwam met drie 7" singles en een boekje, waarop resp. waarin 32 van zijn gedichten voorgedragen resp. opgetekend staan. Ronduit schitterend. Snijdende teksten over dronken nachten vol emotionele koude, eenzaamheid en slechte mannen en vrouwen. Het roept de sfeer op van films als Naked en Life Is Sweet van Mike Leigh.

Daar wordt een mens vrolijk van.

(Deel 84 hiero)

Calexico - Bisbee Blue
label: City Slang
jaar: 2006
kant a: Bisbee Blue
kant b: Lucky Dime
www.casadecalexico.com

Ongelofelijk eigenlijk vind ik zelf, maar dit is het enige vinyl dat ik heb van Calexico. Ik heb nog wel een paar cd's, maar eigenlijk is dit een vinylband. En dan heb deze single nog gekregen van Guuz ook (net als die van gisteren - het is een gul kind, en dat is 'ie). Hij is onderdeel van de cheaposerie op City Slang, de "99p Mini Slang", en beide nummers staan op het album Garden Ruin uit 2006. "Lucky Dime" is wel een andere versie dan die op het album. Ik ken Garden Ruin niet, maar blijkbaar klinkt de band daarop poppier dan op hun oudere werk. Op deze twee songs in in ieder geval wel. Nog altijd zonnig, maar niet woestijn-zonnig, meer Brighton-zonnig. Is ook wel eens leuk.

(Deel 83 hiero)

Ik ben nu bij de ch, maar er zijn twee singles bij gekomen die alfabetisch eerder komen. Dus die post ik eerst. Okee? Okee.

Michael Andrews - Just a Thought
label: We Love You
jaar: 2007
kant a: Just a Thought
kant b: Orange Meet Lemon
www.elginpark.com

Singeltje gekregen van Guuz. Michael Andrews ken je wellicht van de cover van Tears For Fears' "Mad World", die op de door Andrews samengestelde soundtrack van Donnie Darko staat. Hij nam die op met Gary Jules. De man produceerde artiesten als Greyboy (in wiens band The Greyboy Allstars hij ook speelt) en Brendan Benson en verdient verder de kost met het maken van filmscores. Deze twee nummers komen van zijn nieuwe album Hand on String.