april 2007 Archief

(Deel 82 hiero)

Chic - Le Freak
label: Atlantic
jaar: 1978
kant a: Le Freak
kant b: Savoir Faire
www.chictribute.com

"Le Freak" is het allereerste singeltje dat ik met mijn eigen geld kocht. In mijn Soundtrack of My Life beweer ik iets anders, maar ik heb nog eens diep gegraven en dit is echt de eerste. Apetrots was ik. En helemaal toen ik de goedkeurende blik zag van mijn funky basspelende oom Richard (die me "Dreadlock Holiday" cadeau had gedaan). Hij maakte later nog een zeer vette funktape voor me, een TDK SA90, dus niet zo maar een goedkoop Hemabandje of zo, die opende met "Gimme the Night" van George Benson en waar verder nog nummers van Earth, Wind & Fire en Chic op stonden. Ik heb nog een aantal dozen met bandjes (misschien iets voor een volgende serie, heh), maar deze ben ik kwijt. Ik weet nog hoe pissig ik was toen ik dat ontdekte. Ik vrees en hoop dat iemand in Spanje er nu nog plezier van heeft.

Deze single ben ik ook kwijtgeraakt. Vreselijk. Ik weet niet waar hij is gebleven. Ik ben zelden vinyls kwijtgeraakt, deze single en de stapel punkplaten die nog ergens bij Raymond zou moeten staan zijn eigenlijk de enige. De single heb ik opnieuw gekocht, een paar jaar geleden hier in Antwerpen.

De a-kant is een klassieker, maar ik was ook weg van de b-kant, het instrumentale "Savoir Faire". Dat melancholieke gitaartje, de strings, die baslijn, ik droomde daar als Lubaatje altijd bij weg. Ik heb de lp waar deze nummers op staan, C'est Chic, nooit gekocht, raar eigenlijk. Ik heb wel een paar andere, en ik vind bijna alle Rodgers/Edwards-producties fantastisch.
Ik lees hier trouwens dat het "Aaa, freak out!" oorspronkelijk "Aaa, fuck off!" luidde. Stel je voor. Vervang iedere "freak" in het nummer door "fuck", en dat singeltje had ik nooit mogen kopen van mijn moeder.

Vorig jaar zagen we ze live spelen op Sónar, maar dat was dus niks he. Een soort Las Vegasshow was het, met veel glitter en weinig zweet. En glitter ruikt niet zo funky als zweet, jeweettoch. We zijn dan maar naar Nightmares On Wax gaan kijken. Als ik het filmpje bekijk is het misschien toch een beoordelingsfout geweest.

Oh well. NOW was superdope.

(Deel 81 hiero)

The Cheifs/Black Flag - Career in Bootlegging
label: Bootleg Institute of Bakersfield
jaar: 1995
kant a 1: The Cheifs - Untitled
kant a 2: The Cheifs - Untitled
kant b 1: The Cheifs - Untitled
kant b 2: The Cheifs - Untitled
kant c 1: The Cheifs - Untitled
kant c 2: The Cheifs - Untitled
kant d 1: Black Flag - Spray Paint
kant d 2: Black Flag - American Waste
www.ipass.net/jthrush/rollflag.htm

Vage bootleg met nogal slechte opnamen van ongetitelde nummers van de Californische hardcorebands The Cheifs en Black Flag. The Cheifs ken ik verder niet, Black Flag was de band waar Henry Rollins, na zijn korte carrière als zanger van State Of Alert, zijn eerste stapjes zette op de glibberige weg naar eeuwige roem. Op de (demo-)opnamen op deze dubbelsingle was hij er nog niet bij, de zanger is waarschijnlijk Keith Morris (de eerste Black Flagzanger), maar het kan ook Dez Cadena zijn (de tweede). Die laatste zingt "American Waste" in de versie die op de bands derde e.p. "Six Pack" staat. Henry Rollins zingt wel op de versie van "Spray Paint" die op de eerste lp Damaged staat.

Maar zoals je ziet komt het leeuwendeel van de tracks op deze bootleg voor rekening van The Cheifs. Deze band maar een paar singles en een lp (Holly-West Crisis) opgenomen, plus een aantal nummers die op verzamelaars terecht zijn gekomen.

Vanavond, CP Wilhelmina, Amsterdam. Wees daar.

(Deel 80 hiero)

The Cheater Slicks - Trouble Man
label: Crypt
jaar: 1995
kant a: Trouble Man
kant b: Hook or Crook
www.myspace.com/cheaterslicks

Alweer twintig jaar in de bizz, deze band uit Boston. Op deze single zit hij er al niet meer bij, maar ooit speelde Merle Allin, de broer van GG, bas bij de Cheater Slicks. Als je ooit de film Hated te pakken krijgt, meenemen die handel en kijken. Geweldige documentaire over GG waarin Merle (die bast bij GG's begeleidingsband The Murder Junkies) ook prominent aanwezig is met zijn kale hoofd en enorme hitlersnor.

Maar ik dwaal af. Cheater Slicks, dusch. Ook Crypt was een van de labels die we distribueerden daar in West-Friesland, en ook natuurlijk bij de Spaanse dochter in Madrid waar ik later werkte. Tim Warren en zijn eega Michaela, Mischa voor de vrinden, heb ik een aantal keer ontmoet, en ondanks de horrorverhalen van mijn toenmalige baas over Tim, bleek hij een heel geschikte peer. De horrorverhalen hadden, zo bleek, vooral hun oorsprong in het feit dat mijn baas Tim meerdere malen een flinke loer had gedraaid door afspraken over van Crypt gelicenseerde singles niet na te komen en gewoon zijn eigen zin te doen (ipv de afgesproken 500 exemplaren gewoon 2000 persen, en toch maar voor die 500 te betalen, dat soort werk. De singles waren allemaal genummerd, maar toevallig was men erachter gekomen dat er meerdere nummers 201 bestonden. Tja.). Mischa was ook een toffe madam, boomlang met benen die helemaal tot aan de grond reikten en een diepe stem. Mijn vriend en toenmalig collega David was de promo guy bij ons, en op een dag belde Crypt op. David nam aan, een donker "Hi Dave" klonk en Dave zei "Stephane [promo guy van Crypt], dude! Howzitgoin'?" zoals alleen Amerikanen dat kunnen. Gelukkig had Mischa gevoel voor humor.

De sixtiespunk van Cheater Slicks kan ik, zoals ik al eerder heb gezegd, zeer waarderen. En zo te horen op hun MySpace is er nog niet veel veranderd aan hun muziek. Which is nice. Deze lente is hun nieuwe album Walk into the Sea uitgekomen op Dead Canary Records. Alleen op vinyl en mp3. Yeah baby.

Cheater Slicks live in 1989, een filmpje waarschijnlijk gemaakt door de moeder van de drummer. Merle Allin speelt schijnbaar mee, maar je hoort geen bas en je ziet hem maar twee seconden of zo. Als het hem is, tenminste.

Niet een maar twee nieuwe afleveringen van de podcast. Vorige week was ik in een 4/4-stemming, deze week meer ouwe zooi.

Munumul tracklijst:
Trentemøller - Moan (Trentemøller Dub Remix) [Pokerflat]
Claude Vonstroke - The Whistler [Dirtybird]
Troy Pierce - 25 Bitches [M-Nus]
Chymera - Move [Morse]
Future Beat Investigators - All I Want [Member of the Trick]
Shahrokh.SoundofK - Squeezer [Compost Black Label]
Aardvarck - Aardbij (Quince's Broken Back Remix) [Rush Hour]
Soultourist - Yeah! (DK Dub) [Drumport Community]
Trentemøller & DJ Tom - An Evening with Bobi Bros [Kickin]

Funkshit tracklijst:
The Monks - Rock Me [Sir J.J.]
Phyllis Dillon - Woman of the Ghetto [Studio One]
The Budos Band - T.I.B.W.F. [Daptone]
Matti Oiling Happy Jazz Band - Oiling Oiling [Warner]
Nina Simone - Funkier than a Mosquito's Tweeter [RCA]
Akoya Afrobeat Ensemble - Pelotera [Afrobomb]
Gyedu Blay Ambolley & The Steneboofs - Simigwado [Soundway]
El Pooks - I Could Do the Impossible [Soul Patrol]
Exuma - Leave My Woman Alone [Kama Sutra]
Jimmy Lane & The Incredible Five - What Kind of Man [Funk 45]
Lefties Soul Connection - It's Your Thing/Hey Pocky-A-Way [MPM]
Soul Hustlers - Super Party Part I [Linco]
Soul Toronados - Boot's Groove [Jazzman]
S.O.U.L. - Down in the Ghetto [Beat Goes Public]
Weston Prim and Back Lash - Spider Web [Funk 45]
Menahan Street Band - Make the Road by Walking [Dunham]

Plak deze link in je podcastluisterdingetje. De directe downloadlink plaats ik niet uit angst voor bandbreedteproblemen, sorry hoor. Wacht ik zal anders een m3u voor je WinAmp plaatsen.
munumul
funkshit

(Deel 79 hiero)

The Charles Napiers - Regular Forty
label: Nana
jaar: 1996
kant a 1: California Sun
kant a 2: Heart Full of Soul
kant b 1: Diamonds
kant b 2: Rianna Scipio Theme
www.danwhaley.co.uk

Het tweede singeltje dat ik heb van Nana Records, dus Astral Angora was niet de enige plaat die op het label is verschenen. Zo zie je maar hoe nodig deze serie voor mijzelf is. Ik ken verder niks van The Charles Napiers (genoemd naar de acteur). Fijne muziek in de stijl van Link Wray - een mooie instrumentale (de band speelde alleen maar nummers zonder zang) cover van Chris Isaaks "Heart Full of Soul" en een broeierige ode aan de Britse tv-persoonlijkheid Rianna Scipio. Yummie.

(Deel 78 hiero)

Charizma & Peanut Butter Wolf - Devotion '92
label: Stones Throw
jaar: 2000
kant a: Devotion '92
kant b 1: Apple Juice Break
kant b 2: Devotion '93
www.stonesthrow.com

Charizma is de reden voor het ontstaan van het licht fantastische Stones Throw Records. Hij en Peanut Butter Wolf waren beste vrienden en maakten in de vroege jaren '90 een hoop muziek samen. Hun naam begon rond te zingen in de Bay Area en het zou niet lang geduurd hebben voordat ze in de eredivisie van de hiphop speelden. Maar Charizma (zijn moeder noemde hem Charles Hicks) werd in 1993 vermoord, en alles leek voorbij. The Wolf (Chris Manak) wilde het bijltje erbij neergooien, maar na een tijdje besloot hij dat hij de muziek die hij en zijn maatje gemaakt hadden te goed was om niet uit te brengen, dus begon hij te zoeken naar een deal.

Die kreeg hij niet. Dus besloot hij dan maar zelf een label op te richten, en in 1996 zag de eerste release het licht: "My World Premiere". De rest is geschiedenis, zoals men dan zegt. Stones Throw is nu een van de fijnste labels op deez' aard.

Dit singeltje is een promoversie van de uiteindelijke release, gekregen toen ik bij Sonic Rendezvous werkte in Alkmaar. We distribueerden veel van de catalogus van het Amerikaanse Nu Gruv Alliance, die Stones Throw in hun pakket hadden. "Devotion '92" klinkt voor mij nu als een typische track uit die tijd. Het was nog voor mijn Grote Verhuizing Naar Het Zuiden, en mijn toenmalige maat Michel en ik gingen zowat iedere dag uit. Doordeweeks naar de Korstenkop, want dat was de enige tent waar je op werkdagen kon dansen, in het weekend vaak naar de feestjes in de Sleep In of de Dance Arena in De Melkweg. Daar draaiden ze veel van dit soort hiphop, de UMC's, Pete Rock & CL Smooth, The Pharcyde, Gang Starr, u kent het wel. Mooie tijden.

Tussendoortje "Apple Juice Break" is een ode aan Charizma, die verslaafd was aan de appelsap (ik vraag me af hoe een appelsapverslaafde in een kogelregen terecht kan komen). Dat pianoriedeltje is van "Les Fleur" (sic) van Minnie Ripperton, een paar jaar terug nog gecoverd door 4Hero. Op de uiteindelijke release staat het als tweede nummer op kant a, hier is het het eerste op kant b.

(Deel 77 hiero)

Tracy Chapman - Talkin' bout a Revolution
label: Elektra
jaar: 1988
kant a: Talkin' bout a Revolution
kant b: If Not Now...
www.tracychapman.com | www.about-tracy-chapman.net

1. Ik gaf de eerste lp van Tracy Chapman cadeau aan mijn oom Robert, als dank voor het feit dat hij me in zijn appartement liet slapen als ik mijn Amsterdamweekendjes deed. Hij ging dan bij Corine slapen en gaf mij de sleutels van zijn flat aan de Voorburgstraat in Overtoomse Veld. Een klere-eind lopen was dat vanuit het centrum, wel mooi, de hele Willemsparkweg af. Van de RoXY tot aan de Voorburgstraat deed ik er ongeveer een uur over, 45 minuten als ik fit genoeg was. Soms kocht ik een fiets van een junk, die dan later ook weer gejat werd omdat ik geen slot had, een keer kreeg ik een lift van een juffrouw die véél ouder was dan ik en die me opgepikt had toen de lichten aangingen. We stonden voor de deur, ze leek ergens op te wachten en ik zei, "nou, bedankt, misschien tot een volgende keer". Achttien jaar was ik. Als ik toen toch wist wat ik nu weet.

2. Een klasgenote verklaarde me ooit de liefde door me een brief te geven met de tekst van "For You". Ik had nooit iets in de gaten gehad en voelde me raar. Ik wist niet wat ik moest zeggen. Uiteindelijk werd het iets als "laten we vrienden zijn". Ik voelde me lullig dat ik zoiets geantwoord had, want ik wist dat dat niet ging gebeuren, en ik wist dat zij dat wist. Sorry, J.

Die plaat is helemaal doodgedraaid destijds. Op een gegeven moment kon ik echt geen Tracy Chapman meer horen, en nog steeds krijg ik een beetje de kriebels als ik dit nummer, of "Fast Car" weer hoor.

(Deel 76 hiero)

The Chap - I Am Oozing Emotion
label: Lo
jaar: 2005
kant a: I Am Oozing Emotion
kant b: Now Woel
www.thechap.org | www.myspace.com/thechap

Heel fijn popplaatje van een band die op onverklaarbare wijze aan veel mensen voorbijging toen het album Ham uitkwam. Ik heb ze zelf pas ontdekt toen ze geprogrammeerd werden voor De Nachten 2006. De plaat was toen al een halfjaar uit, wat ongeveer twee eeuwen is in slsk-jaren. En dat was dan al hun tweede langspeler.

De twee nummers op de single staan allebei op Ham, maar men vergeve het de band, aangezien het label in zijn oneindige wijsheid heeft besloten het album slechts op cd uit te brengen. Vooral van "Oozing" wordt deze jongen heel blij, maar het hele album is geweldig. Ik heb ze tijdens De Nachten niet kunnen aanschouwen omdat ik moest werken in het andere gebouw (The Chap speelde bij ons in da club, terwijl ik op het gedeelte in deSingel werd vastgehouden), maar ik hoorde dat het heel erg goed was.

Het wachten is op album nummer drie.

(Deel 75 hiero)

Cell - Wild
label: Ecstatic Peace
jaar: 1992
kant a: Wild
kant b: Auf Wiedersehen

Een band die tamelijk geruisloos heeft bestaan in de eerste helft van de jaren '90. Ondanks de drie albums die Cell heeft uitgebracht (waarvan ik alleen het debuut Slo-Blo ken) heeft de groep weinig teweeggebracht, hoewel het wel een goede band was. Vandaar ook dat Thurston Moore Cell op zijn label Ecstatic Peace deze single uitbracht, en het zou me niet verbazen als hij de band ook heeft aangebracht bij Geffen, wat hij eerder ook met Nirvana gedaan had.

De a-kant klinkt een beetje zoals The Afghan Whigs en staat op het genoemde debuutalbum, de b-kant is een cover van Cheap Trick (het origineel staat als bonustrack op de cd Heaven Tonight).

Over twee uur begin ik dan toch maar aan de 10 mijl. Ik heb al weken niet gelopen door allerlei omstandigheden, dus ik twijfelde of ik wel mee zou doen. Maar ik kan het toch niet over mijn hart verkrijgen om het niet te doen, nadat ik al tegen verschillende mensen trots heb lopen vertellen dat ik mee ging doen. Niet meedoen zou gewoon gezichtsverlies betekenen, en dat kunnen we natuurlijk niet hebben. Ik ben misschien niet moeders mooiste, maar ik zou mijn porem toch graag nog een paar jaar houden.

Maar dan wil ik dus ook mijn (bescheiden) streeftijd halen: 1u36. Dat betekent een gemiddelde snelheid van 10 km/u, zou toch moeten lukken? Tot drie weken geleden zat ik op schema, dus ik hoop dat ik niet te veel snelheid en uithoudingsvermogen heb verloren in die drie weken.
We zullen zien.

update: bijna 20 minuten over mijn streeftijd heen. De eerste 10 kilometer gingen goed, daarna had ik nogal een terugval. Ik heb hem uitgelopen, dat dan weer wel.

(Deel 74 hiero)

The Celibate Rifles - Spirits
label: Munster
jaar: 1996
kant a: Spirits
kant b 1: Some One
kant b 2: Let's Do It Again
www.celibaterifles.com | www.myspace.com/celibaterifles

Singeltje dat ik waarschijnlijk gekregen heb toen ik nog voor de baas van Munster werkte. In die tijd kwam Kent Steedman, de gitarist, geregeld over de vloer, een zeer sympathieke gast. Hij jamde dan vaak met Lee en andere muzikanten die bij Munster rondhingen. Met Lee en de andere A-10'ers nam hij onder de naam Yage nog een singeltje op voor Munster. Ook speelde hij mee met Deniz Tek toen die in Spanje op tour kwam. Hij was nogal esotherisch, nog steeds volgens mij, veel bezig met het milieu, de zon en de aarde, natuurgeneeswijzen en dergelijke - yage is een hallucinogeen kruid dat in de Amazone groeit (het smaakt trouwens afschuwelijk, dat zeggen ze er nooit bij). Kent had ook altijd zijn didgeridoo bij zich, dat was altijd lachen daar op kantoor. En maar scheuren op dat podium, want dat kon ie wel, rocken. De Celibate Rifles bestaan ook alweer 25 jaar. Ozzie rock rules.

(Deel 73 hiero)

Cecile & Ms. Dynamite - The Application/Jamaican Judgement
label: Punchline
jaar: 2005
kant a: Cecile & Ms. Dynamite - The Application (Heatwave Remix)
kant b: Ms. Dynamite - Jamaican Judgement (Kyaal Remix)
www.cecileflava.com | www.msdynamite.co.uk

Dit is een mash-up van Ce'Cile's "Changez" (op zijn Engels uitgesrpoken, de "z" vervangt de "s", dat is urban jeweettoch) en Ms. Dynamite's "Dy-Na-Mi-Tee". Leuk om te draaien op Bossa Boogiefeestjes. De b-kant is een typische Kyaal-versie van het titelnummer van Ms. Dynamite's tweede album. Een beetje te glad voor mijn smaak, de producties van de Zweed. Maar de a-kant blijft vet, omdat die stonede beat van "Dy-Na-Mi-Tee" zo goed is. Eigenlijk is het origineel natuurlijk beter, vandaar ook de video hier nog eens.

(Deel 72 hiero)

Nick Cave and The Bad Seeds - Do You Love Me?
label: Mute
jaar: 1994
kant a: Do You Love Me?
kant b 1: Cassiels Song
kant b 2: Sail away
www.nickcaveandthebadseeds.com

Ik hoorde voor het eerst van Nick Cave via Jack Martens, mijn elftalleider bij Unitas, die een bandje voor me had opgenomen met op de ene kant The Firstborn Is Dead en op de andere Soul Mining van The The. Meteen fan, en ik probeerde zo veel mogelijk van zijn platen in huis te halen. Later is dat fandom wat afgezwakt, omdat ik hem op een gegeven moment een beetje een zeikerd begon te vinden, wat begon toen ik de reportage zag die Bram van Splunteren over hem maakte.

Weer later ben ik ook daar wat overheen, en nu, tja, nu is hij er gewoon. Ik vind die "No Pussy Blues" van Grinderman een heel fijn nummer, maar het album waarover ik veel mensen heb horen raven, vind ik gewoon weer nog een Nich Cave-album. En dat de tijden van The Birthday Party met deze plaat zouden herleven, wel, dat is in mijn ogen wensvol denken van hen die in de single de zwaluw zien die nog geen zomer maakt.

Deze single is afkomstig van Let Love in, een album dat ik niet ken. Ik heb hem na Henry's Dream minder gevolgd, niet omdat ik het niet meer goed vond, maar gewoon, te druk met een nieuw leven in een ander land, weet ik veel. De twee songs op de b-kant staan niet op de lp, en het vinyl is dik, zwaar en zilverkleurig, 100 punten extra voor de man. Maar mijn favoriete Nick Cave-plaat blijft The Firstborn Is Dead.

(Deel 71 hiero)

Catapult - Let Your Hair Hang Down
label: Polydor
jaar: 1974
kant a: Let Your Hair Hang Down
kant b: Performers Prayer

Ik kende Catapult niet toen ik "Let Your Hair Hang Down" hoorde in de uitvoering van Claw Boys Claw (door gitarist John Cameron gezongen) die op de cover-lp Hitkillers staat. Ik viel meteen voor het stompende ritme dat iets voor zichzelf uit lijkt te lopen. Catapult was een Leidse glitterrockband die tussen 1973 en 1979 actief was en een aantal bescheiden hitjes scoorde met deze single, "Hit the Big Time" en "Teeny Bopper Band". In 1980 hielden ze ermee op wegens gebrek aan verder succes.

Maar bij de oprichting had de groep gezworen altijd bij elkaar te blijven, en in die tijd bestonden ze nog: mannen die zich aan hun woord hielden. Dus na Catapult bleven ze actief, onder andere als, jawel, Rubberen Robbie (met krakers als "De Nederlandse sterre die strale overal" en de afgeleiden daarvan - een persiflage op de "Stars on 45"-singles van Jaap Eggermont, die ooit de producer was van Catapult), The Monotones (met "Mono") en Master Genius ("Let's Break"). Ook schrijven ze songs voor andere artiesten, zoals André Hazes ("Een beetje verliefd", "Het is koud zonder jou" en "Een beetje verliefd", dat ze later met minder succes als Rubberen Robbie persifleerden als "Een beetje verziekt") en Lee Towers ("See You Tonight").

Het logo van Catapult is trouwens ontworpen door Wim T. Schippers.

(Deel 70 hiero)

Lindomar Castillo - Voy a rifar mi corazón
label: RCA Victor
jaar: 1973
kant a: Voy a rifar mi corazón
kant b: Mi vida cambió

Dit singeltje heb ik in bewaring voor mijn moeder, die het gekocht heeft toen wij op Curaçao woonden. Aangezien zij geen platenspeler meer heeft en haar platen anders zouden worden opgevreten door huismijten en ander ongedierte, heb ik de taak op mij genomen ze liefdevol te koesteren als waren het mijn bloedeigen schijfjes. Dat klinkt mooi, maar de harde, lelijke waarheid is natuurlijk dat ik ze van mijn moeder heb gejat, als de vieze vinyljunk die ik ben.

Lindomar Castillo (of Castilho) is een Braziliaanse zanger, een "charmezanger" noemen ze zo iemand hier in België (mooi woord vind ik dat, charmezanger. Charmezanger. Charme. Zanger. Charmezanger) die in de jaren '60 en '70 grote triomfen vierde in Midden- en Zuid-Amerika, maar daarna in eigen land zo ongeveer is doodgezwegen door de muziekcritici. Dit deels uit snobisme - men haalde de neus op voor de "música cafona" (smartlappenmuziek) die Castillo en zijn collega's maakte -, en deels omdat die generatie artiesten zich nooit tegen de dictatuur had uitgesproken en slechts oog had voor eigen succes en luxeleven. In de jaren '70 was hij de bestverkopende artiest van Brazilië. Totdat hij zijn ex-vrouw vermoordde in 1981. In 1988 kwam hij weer vrij wegens goed gedrag, maar het duurde tot 2000 voor hij weer een plaat opnam.

(Deel 69 hiero)

Johnny Cash & The Tennessee Two - Live from Town Hall Party!
label: Bop Pills
jaar: 1957
kant a: I Got a Woman
kant b: Impersonations
www.johnnycash.com

Waanzinnig slechte opname van een optreden tijdens een van de beroemde Town Hall Party's in 1957. De b-kant is vooral grappig omdat hij allerlei mensen imiteert en belachelijk maakt. Verder is dit niet iets wat je iedere dag opzet voor de lol, gewoon omdat de geluidskwaliteit erbarmelijk is. Er is een dvd met opnamen van optredens op latere Town Hall Party's, uit 1958 en 1959, die zijn ongetwijfeld van betere kwaliteit. Dit is gewoon een leuk hebbedingetje.

(Deel 68 hiero)

Captain Sensible - WOT!
label: A&M
jaar: 1982
kant a: WOT!
kant b: Strawberry Dross
www.captainsensible.com | www.myspace.com/thecaptainsensible | www.officialdamned.com

Tweedehandsje gekocht bij Tune Up in Antwerpen. Hij was ooit van ene Jacqueline, zoals je ziet. Ik vind het vreselijk als mensen op hun platenhoezen schrijven. Ik heb dat ook gedaan bij mijn eerste lp's, ik nummerde ze zelfs. De eerste elf of zo. Brrr.

Maar ik dwaal af. Ik realiseerde me eerst niet echt dat de stem op "WOT!" dezelfde was als die op "Therapy" en "Wait for the Black Out", totdat ik de b-kant hoorde. Ik wist natuurlijk wel dat hij bij The Damned zat maar het kwartje was nooit echt gevallen. Die b-kant is een gek dingetje. Het bestaat uit 8 korte stukjes, miniliedjes eigenlijk, die niets met elkaar te maken lijken te hebben, behalve dan dat ze onder de noemer "dross" (rommel, afval) vallen. Vulmateriaal dus, waarschijnlijk. Maar wel vermakelijk.

De kapitein is tegenwoordig weer druk in de weer met The Damned, en als partijleider van de Blah! Party. Zijn versie van het volkswijsje "Happy Talk" is door Dizzee Rascal gebruikt voor "Hype Talk" op het album Showtime.

(Deel 67 hiero)

Captain Comatose - To My Song
label: Playhouse
jaar: 2005
kant a: To My Song
kant b: Say CC (Live at WMF Sommerlager 7" Edit)
www.captaincomatose.com

Aahh, good times met Jo en de Comatoosjes in de backstage. Ze speelden bij ons in da club, een maffe set voor een in eerste instantie wat onwillig, want Antwerps, publiek dat toch nog vrij snel werd overwonnen door de aanstekelijke gekte van het Duitse duo. Ik kreeg deze single cadeau van ze, en ik vroeg ze hem te signeren. Volgens mij is dit een van de twee gesigneerde platen die ik heb - ik ben normaal gesproken niet zo van de handtekeningen. Ja, vroeger, van voetballers. Ik heb er een keer een hele hoop verzameld op een open dag bij VV Sprundel, waar o.a. Gerrie Mühren en Simon Tahamata een demonstratie kwamen geven. En de broer van Simon Tahamata.

Maar ik dwaal af. Snax en Khan dusch, van Captain Comatose. Na de show wilden de heren nog wel een verzetje, en ze vroegen naar het Hessenhuis. We brachten ze daarheen, en ze vroegen of we geen zin hadden om mee te gaan. We bedankten beleefd, waarop ze ons ervan probeerden te overtuigen dat we bang waren te ontdekken dat we in de kast zaten, en dat ze best wilden helpen ons eruit te krijgen. Jo en ik twijfelden nog even, maar ik herinnerde me de nachten in De Trut en de iT, en bedankte nogmaals. Ze noemden ons "pussies".

Twee jaar geleden zagen we ze nog eens optreden in de Nitsa, waar ze Trevor Jackson tot wanhoop brachten omdat ze maar niet op wilden houden met spelen, en er waren nog vijf bands en een handvol DJ's, waaronder Jackson zelf, die na hen moesten optreden, en de hele avond was al zo uitgelopen. Geweldig concert, en die kop van Jackson, priceless.

Inmiddels zijn de heren huns weegs gegaan. Khan staat op het punt zijn eerste album uit te brengen, terwijl Snax dat vorig jaar al deed.

(Deel 66 hiero)

Capleton - Number One upon the Look Good Chart
label: Jah Life
jaar: 1990
kant a 1: Number One upon the Look Good Chart
kant b: Version
www.capletonmusic.com

Naast de 12" van "Wings of the Morning" is deze single het enige dat ik van deze bobo dread heb. Ik weet niet meer waar en wanneer ik hem gekocht heb, wel dat ik er een beetje spijt van had, omdat de persing zo verschrikkelijk slecht is. Typisch voor Jamaicaanse singeltjes, overigens. Maar dus eigenlijk niet bruikbaar om te draaien in clubs, helaas.

(Deel 65 hiero)

Capitán Entresijos - Fiambre: tres lonchas
label: Alehop!
jaar: 2003
kant a 1: 1:30
kant a 2: Princesa del tren de cercanías
kant b: Gigante
www.myspace.com/discosalehop

Punkarra a la española. Ik leerde de kapitein kennen toen ik "zong" bij las Solex (nog een dag of 411 tot dat singeltje aan de beurt is). Hij zat eerst in een ander bandje maar ik weet niet meer welke, en Google brengt voorlopig ook nog geen uitkomst. Hij paste perfect bij het zootje "frikis" dat het label Alehop! in de stal had staan - het was punk, Jim, maar niet zoals wij het kennen. Hij trad (en treedt, zo te zien) altijd op getooid met badmuts en zonnebril en slaagde er altijd in het publiek in verwarring te brengen met zijn lawaaiige ratjetoe aan stijlen en psychotische voordracht. Soms was het tenenkrommend, soms gewoon heel erg goed, iets waar Alehop! zich in specialiseert.

Deze single is van ver na die tijd, en klinkt behoorlijk wat "normaler" dan wat hij midden jaren '90 liet horen. De twee nummers op de a-kant zijn rechtdoor punkerig, de b-kant is een soort psychedelische spacepunk. Het bestaat!

(Deel 64 hiero)

Isobel Campbell and Mark Lanegan - Ramblin' Man
label: V2
jaar: 2006
kant a: Ramblin' Man
kant b: Further into the Night
www.myspace.com/isobelcampbell | www.myspace.com/marklanegan

De b-kant van deze single heb ik al eens gepost, een spookachtig werkje van juffrouw Campbell zonder Mark Lanegan dat niet op hun gezamenlijke album Ballad of the Broken Seas staat. De a-kant is wel van die plaat getrokken, een fijn Tom Waitsachtig riedeltje.

Helaas speelden ze in Gent op de tweede dag van De Nachten, eerder dit jaar, dus kon ik ze niet gaan zien. Isobell Campbell is een Schots zuchtmeisje wier muziek mij wel kan bekoren, maar met Lanegan erbij is het toch net een tikkie beter. Ik ben fan van de man sinds het Screaming Treesalbum Sweet Oblivion en ik de band live zag in Paradiso. Het was een double bill, volgens mij samen met Alice In Chains, maar het kan ook zijn dat ze als voorprogramma van Pearl Jam (dat ultrakorte concert waarbij ze moesten stoppen omdat heer Vedders strot niet meer wilde) fungeerden. Ik haal de optredens die ik in die tijd zag nogal eens door elkaar. Het was in ieder geval ge-wel-dig.
Zijn solowerk is ook om te smullen, en de vier, vijf nummers die hij deed bij de Twilight Singers in de AB een paar maanden terug waren hoogtepunten.

(Deel 63 hiero)

Cameo - Word up!
label: Polygram
jaar: 1985
kant a: Word up!
kant b: Urban Warrior

Toevallig zag ik gisteren een aflevering van CSI waarin een cover van dit nummer voorkomt, door zangeres Willis. Geweldige tachtigerjarenfunk, dit.
Wat ik het meest intrigrerend vond aan de clip was die knalrode toc.

(Deel 62 hiero)

Buzz Buzz & De Strippenkaarten - Als 't gratis is
label: 13 Provinciën
jaar: ?
kant a: Als 't gratis is
kant b: Gratis zure huismix

Hoe ik hieraan kom weet ik begot niet meer. Dit is een carnavalsliedje van popjournalist en erkend thereminspeler Jan Vollaard, die, zo leer ik net, ook het klassieke "Joke stop toch met koken" heeft geschreven.
Ik hoop niet dat ik dit gekocht heb.

(Deel 61 hiero)

Cornelius Bushbeat III/The Jeff Leopard Band - 7 Inch Spesh
label: Noid
jaar: 2002
kant a: Cornelius Bushbeat III - Do You Know Conchita?
kant b: The Jeff Leopard Band - Bedroom Eyes

Noid is een label van de Idjut Boys, en ik koop alles wat ze uitbrengen blind. Zo ook dit singeltje. Ik googel me suf maar ik ben er nog altijd niet achtergekomen wie deze artiesten zijn. Het zijn tot nader order dus gewoon de Idjuts zelf, wat mij betreft. Zoals ze ook andere pseudoniemen gebruiken als Phantom Slasher (de hoes van hun tweede lp Gruble is een pastiche op Pukul Tifa van onze eigen Massada!), Head Arse Fusion Band en Pastrami Man.

Dit dolkomisch duo neemt zichzelf en zijn muziek niet al te serieus, maar maakt ondertussen wel de ene hit na de andere in de lubacov-charts. Deze twee tracks zijn in de funky en dubby discostijl die de Idjuts kenmerkt, een beetje vaag en een tikje moeilijk te beatmixen omdat ze nét niet helemaal strak in de pas lopen. Daar hou ik van.

(Deel 60 hiero)

Buffalo Daughter - The Legend of the Yellow Buffalo
label: Grand Royal
jaar: 1995
kant a: Cold Summer
kant b: Daisy
www.buffalodaughter.com | www.myspace.com/buffalodaughter

Wereldberoemd in Japan, geloof ik. Ik ken alleen de eerste plaat, Captain Vapour Athletes, die eigenlijk een compilatie is van de eerste twee e.p.'s Shaggy Head Dressers en Amoebae Sound System. De a-kant van de single komt van dat album, de b-kant is een exclusiefje. Which is nice.

Ze noemen zichzelf Buffalo Daughter, en wel hierom: "Because our sound is very strong. And the buffalo is strong." Dat "daughter" slaat dan weer op het feit dat alle bandleden meisjes zijn. Dusch.

Vrijdagavond The Bees gezien in Bitterzoet in Amsterdam. Ik was er nog nooit geweest, leuke tent. Leuk optreden, ook. Zulke aardige jongens. Het eerste nummer dat ze speelden was, jawel, "Wash in the Rain". Ik dacht de nieuwe plaat ter plekke te kunnen kopen, maar de juffrouw van Concerto die aan de ingang zat had alleen nog maar cd's, en koffiebekers. "Maar ik kan hem wel voor je bestellen", bood ze aan. "Hmmmjah, ik woon in Antwerpen dus eh, ..." "Oh kut", zei ze. "Ach mevrouw, valt wel mee hoor, best een leuke stad, als je er een beetje moeite voor doet."
Of we hier ook vinyl hebben, vroeg ze. Tsk. Rare jongens, die Hollanders.

(Deel 59 hiero)

Brujeria - ¡Demoniaco!
label: Nemesis
jaar: 1990
kant a 1: Seis Seis Seis
kant a 2: Sacrificio
kant b 1: Santa Lucía
kant b 2: Papa Capado
www.brujeria.com | www.myspace.com/brujeriaoficiales

Brujeria - ¡Machetazos!
label: Alternative Tentacles
jaar: 1991
kant a 1: Padre Nuestro
kant a 2: Molestando Niños Muertos
kant a 3: Grito de los Soldados Poseidos
kant b 1: Machetazos (Sacreficio II)
kant b 2: Castigo del Brujo
kant b 3: Christo de la Roca

Brujeria - El Patron
label: Alternative Tentacles
jaar: 1994
kant a: El Patron
kant b: Hermanos Menendez

Komische humor om te lachen. Brujeria werd opgericht door Dino Cazares, alias Asesino. Toen deze singles uitkwamen was er een kleine buzz rond de band, allerlei wilde verhalen deden over ze de ronde. Dat het echte Mexicaanse (ex-)drugshandelaars waren, dat Mike Patton er iets mee te maken had, of andere Faith No More-leden, of een combinatie van de drie. De hoesjes waren opvallend, in het bijzonder die van "¡Machetazos!". In Mexico niet zozeer, want daar schijn je nieuwsblaadjes te hebben die dit soort foto's dagelijks of wekelijks puliceren. En dan die ode aan Pablo Escobar, alias "El Patrón". Een regelrechte schande, mevrouw.

Maar het is gewoon "extreme metal", wat dat ook moge betekenen. Met grappige teksten ter ere van de gevallen engel en verhalend over (zelf)moord, verkrachting, drugs en corrupte flikken. En over het voor de lol afmaken van Amerikanen ("Matando Güeros" - "güero" is net als "gringos" en scheldnaam voor de noorderburen van de Mexicanen). Gezonde humor van een stel kwajongens, dus. Het verhaal ging dat jongeren in Mexico de teksten opvatten als oproepen, en massaal aan het slachten ging. Onzin natuurlijk, daar hadden ze helemaal geen oproepen van obscure metalbandjes voor nodig

(Deel 58 hiero)

Tom Browne - Funkin' for Jamaica (N.Y.)
label: Arista
jaar: 1980
kant a: Funkin' for Jamaica (N.Y.)
kant b: Her Silent Smile

Een don't leave home without it-plaatje. Ik denk vaak "die kan ik niet meer meenemen, zo doodgedraaid is ie", maar dan zet ik hem op en dan is het toch weer heel goed. Klassieker.
De b-kant is dan weer helemaal niks. Zijige meuk die je op van die knuffelverzamelaars aantreft, en dat komt door Browne's trompetlijn, want de rest van de muziek is best te pruimen.

(Deel 57 hiero)

The Brothers Johnson - Stomp
label: A&M
jaar: 1980
kant a: Stomp
kant b: Let's Swing
wikipedia.org/wiki/Brothers_Johnson

Right on Time was de eerste lp die ik ooit kocht. Het was in de V&D in Roosendaal, en ik betaalde met de platenbon die ik van oom Robert en tante Corine had gekregen voor mijn verjaardag. Ik zag de hoes en was verkocht, want ik kende die hele Brothers Johnson niet. Twee discokikkers in glanzende, superdope pakken, de ene met een enorme afro en zijn gitaar in aanslag, de ander met een iets minder prominent kapsel en zijn basgitaar. Dat móest wel goed zijn, vond ik.

En dat was ie. "Runnin' for Your Lovin'", "Q", "Right on Time", zo fijn. En mijn favoriete track van de plaat, "Strawberry Letter 23". De break met die gitaar die maar doorgaat, die echo die steeds heviger wordt, en dan dat dameskoortje, ah, zo schuon m'neer. Veel later hoorde ik de versie van Shuggie Otis, die het nummer schreef, en zijn versie is ook mooi, maar niet zo mooi als die van de Brothers. En dan zat er ook nog een fantastische poster bij, die vele, vele jaren boven mijn bed heeft gehangen. Ik heb hem hier nog liggen, neem me telkens voor hem weer op te hangen, maar iets houdt me tegen. De leeftijd, waarschijnlijk.

"Stomp" heb ik pas vele jaren later gekocht. Wat ik zo mooi vind aan The Brothers Johnsons geluid is dat het heel gelikt is maar toch zweterig, superfunky. Dat is natuurlijk Quincy Jones' werk. Van "Stomp" krijg je zin om uit te gaan. Dat is dan ook waar het over gaat. Check de vid.

Louis Johnson geeft tegenwoordig trouwens basles ("Black Dragon Bass Institute - The New Bass Institute for the real funk" - yeah baby), en maakt zijn eigen (bas)gitaren.

(Deel 56: hiero)

Herman Brood & His Wild Romance - Sleepin' Bird
label: CBS
jaar: 1988
kant a: Sleepin' Bird
kant b: Cut Me Loose
www.brood.nl

Opnieuw een single van broer Ed. Catchy song wel, maar zo glad geproduceerd. Ik was altijd zeer onder de indruk van Herman Brood als ik hem live zag, vanaf de eerste keer in de Ettense jeugdsoos De Harre. Ook al vanwege de drugs, natuurlijk, stoer en zo. Totdat ik hoorde dat zijn tenen zo ongeveer van zijn voeten waren gerot door het jarenlange gebruik.

Ook zijn bandleden, en dan vooral Dany Lademacher en Rudy Englebert, vond ik zeer stoer. Lademacher vanwege zijn indrukwekkende spel en niet te vergeten zijn mullet, die niet overdadig was maar wel zeer rock-'n-roll, en Englebert omdat hij ten eerste bassist was en ten tweede ongelofelijk cool over het podium liep.

Ik weet nog dat ik een reportage zag over Herman op tv, mijn moeder hoofdschuddend naast me op de bank. Het ging over zijn gang naar Amerika en zijn huwelijk met Nina Hagen. Ze interviewden Amerikaanse concertgangers die "Hurmun Broed" zeiden. "Waarom noemen ze hem niet 'bread'?", vroeg ik aan mijn moeder.

Ik heb verder alleen de lp Cha Cha van Brood, maar ik kan een aantal singles van hem wel dromen, vooral (natuurlijk) "Saturday Night", dat zo'n beetje de meest aangevraagde plaat was op de zaterdagavonden in Het Koetshuis waar ik mijn eerste stapjes als dj zette. Originaliteit was niet het sterkste punt van de stamgasten aldaar. De huis-dj's hadden de beschikking over een enorme collectie singles, die netjes gecatalogeerd waren in dikke multomappen, met elk hun eigen code. De klanten, vooral die op zaterdag (mijn vaste draaiavond was vrijdag, maar ik viel geregeld in op zaterdag), vroegen altijd dezelfde platen aan, en veel van hen wisten de code uit hun hoofd. Dan riepen ze "K56!", en dan wist ik dat ik "Why Did You Do It" van Stretch moest draaien.
Een beetje zoals dat mopje over die stamgasten die altijd dezelfde grappen vertellen, en op een gegeven moment de moppen nummers geven zodat ze niet meer het hele verhaal hoeven te doen. Op een dag komt er een vreemde aan de bar die verbaasd ziet hoe de ene na de andere stamgast een nummer roept, waarop het hele café in lachen uitbarst. Hij vraagt om en krijgt uitleg van de barman, waarop hij, jolig geworden, opstaat en "356" roept, waarop opnieuw iedereen hard lacht en zijn buurman zegt "die kenden we nog niet".

Maar ik dwaal af. Herman Brood, dusch. De vriendinnetjes waar ik zijn concerten vaak mee bezocht vonden hem en zijn band ook nogal spannend, geloof ik. Samen met tientallen andere dames stonden ze altijd vooraan met grote ogen het gebeuren op het podium gade te slaan. Een keer sprak hij ze vaderlijk toe. "Dames, jullie kijken allemaal zo bewonderend, maar weet wel dat ze maar in één ding geïnteresseerd zijn, en dat is dat kleine plekje tussen je benen." De rode koontjes waren niet van de lucht.

Vandaar:

(Deel 55: hiero)

Brezhnev - Brezhnev
label: Brezhnev
jaar: 1991
kant a 1: Fun
kant a 2: Baldwig
kant b 1: Cockflakes
kant b 2: Electric Cherish
www.xs4all.nl/~fmotor/brezhnev

Oud-Hollandsche punck uit Amsterdam. Deze single heb ik gekregen van de man die de boekingen deed, ik weet begot zijn naam niet meer sorry (hij programmeerde ook de bands in Parkhof in Alkmaar). Ik heb hem nu zelfs dubbel, want ik heb ook het exemplaar van broer Ed. Ik heb ze wel vaak gezien begin jaren '90 in Amsterdam, dat waren leuke concerten. Ze waren volgens mij ook vaak te vinden in The Minds in de Spuistraat, fijne kroeg was dat. Bestaat die nog? Volgens de overlevering gaat het nummer "Loser Bar" van Loveslug over The Minds.

Volgens dit interview met zanger Dogshit (die overigens niet op deze single zingt, dat was Heidi) weten mensen tegenwoordig niet meer wie Brezhnev was, vandaar dat ik deze sketch uit de Fast Show heb opgeduikeld op YouTube.

(Deel 54: hiero)

David Bowie - Boys Keep Swinging
label: RCA
jaar: 1979
kant a: Boys Keep Swinging
kant b: Fantastic Voyage
www.davidbowie.com

Goed singeltje, verder geen speciale herinneringen of lollige anekdotes erbij. Bowie vond dat zijn bandleden maar eens van instrument moesten wisselen voor de opname van "Boys" (een track van de lp Lodger). Dus speelt de gitarist drums, en de drummer bas. Bowie zelf speelt gitaar, en Brian Eno pingelt een eindje mee op piano.

Mijn favoriete Bowie-lp is Heroes. Ik zou mezelf geen Bowiefan noemen, maar vind hem wel erg goed. Ik vind zelfs die Tin Machine-plaat goed, de eerste toch. Het dichtst dat ik ooit bij Bowie live zien ben gekomen, was met die Tin Machine gig in Paradiso. Volgens mij waren de kaartjes 35 gulden, ik weet nog dat ik dat zo duur vond. 16, 17 Euro voor Bowie! Manneke, manneke.
Ik ben er niet geraakt, uitverkocht binnen tien seconden natuurlijk. De rij bij die platenwinkel in de Leidsestraat (hoe heette die ook alweer?) liep volgens mij tot aan het Koningsplein.

(Deel 53: hiero)

Bounty Killer - Can't Believe Mi Eye
label: Xtra Large
jaar: 1998
kant a: Can't Believe Mi Eye (radio edit)
kant b: Can't Believe Mi Eye (raw uncut version)
www.bountykiller.com | www.myspace.com/therealbounty

Pas toen ik het singeltje echt goed beluisterde kwam ik erachter dat ik het eigenlijk niet had moeten kopen. Dit is een van de singles die Bounty Killer zijn homofobe reputatie bezorgde. In de tekst spreekt hij zijn "morele verontwaardiging" uit over het bestaan van homoseksualiteit, en de acceptatie daarvan door de maatschappij.
Hij is niet de enige. Zangers als bijvoorbeeld Beenie Man en Elephant Man kunnen er ook wat van, hoewel ze de laatste jaren milder zijn geworden, of toch in ieder geval, waarschijnlijk uit commerciële overwegingen, minder uitgesproken.

De riddim ("Bruckout Riddim") past wel bij de tekst, een beetje sinister sfeertje.