september 2006 Archief

Vandaag moeten we in ieder geval naar het Colosseum en naar het hoofdkwartier van Het Kwaad, Vaticaanstad. Colosseum is snel gezien: duizenden toeristen in de rij om binnen te komen, wij dachten van niet dus he.
Doorlopen naar de Terme di Caracalla. Daar is het rustiger. Ik verstap me en de zool van mijn linkerschoen scheurt half af. Het perfecte excuus om de schoentjes die ik gezien heb te kopen. Vlug met de bus terug naar het centrum, schoenen gekocht. Echt vet.

Daarna: Vaticaanstad. Ik moet toegeven: het is indrukwekkend. Ik vraag me af hoeveel levens al die pracht en praal gekost heeft. Maar ik ben binnengeweest en ik ben niet buitengegooid, moeder, er is nog hoop.

Rome pakt ons verder niet zo. Misschien hebben we meer tijd nodig, het allemaal zo veel. En al die toeristen, daar word je toch gestoord van? Ik vond het in Amsterdam al erg, en zelfs hier in Antwerpen mijd ik de binnenstad op zaterdag, maar Rome, dat is wat anders. Ik denk dat we iemand nodig hebben die in Rome woont en ons kan meenemen naar de leuke plekken, of een paar maanden nemen om de stad te ontdekken. Maar ja dat gaat dus niet, voorlopig.

's Avonds eten we in een restaurantje met cucina típica romana. De ober lijkt op Bobby D, serieus! Als ik hem na een geweldig maal om il conto vraag zegt hij "mi stai parlando a me, figlio di putana?" en komt er een geweer uit zijn mouw, ik zweer het.

Morgen terug naar Antwerpen. We hebben ons vermaakt en goed gegeten, en zijn relaxt. Mooie bal, zou ik zeggen.

Na uren zoeken hebben we eindelijk een betaalbaar hotelletje gevonden in de buurt van station Termini. 60 € voor een tweepersoonsbed en een eigen badkamer, kun je niet voor sukkelen in Rome. Er is geen raam en de kamer stinkt ontzettend naar pleeverfrisser. Waarom heten die dingen "verfrisser"? Ze zijn helemaal niet verfrissend. Ze stinken. Ik vind bovenop de kast een automatisch pleeverfrisserspuitding, ingesteld op 1x per 36 minuten. Die gaat dus mooi uit.

We lopen wat door de stad, maar worden een beetje gek van alle toeristen. Overal zijn toeristen, werkelijk overal. Wij zijn ook toeristen, we hebben ook een toeristenboekje en lopen ook langs de Trevi-fontein, maar k-k-k-kenkerrrrr wat een hoop toeristen. Uiteindelijk keren we terug naar het hotel om een paar uurtjes te slapen, misschien dat we er daarna wat beter tegen kunnen.

Er is iets vreemds met de kamer. Ik voel me licht in mijn hoofd, alsof ik er niet ben. Alsof deze kamer er eigenlijk niet is. De special room die alleen aan platzakke toeristen wordt verhuurd.
Het zou ook kunnen dat het hoofdeinde lager ligt dan het voeteneinde. De pleeverfrislucht is nog niet verdwenen, maar gelukkig is er ook niet een andere putlucht voor in de plaats gekomen, wat natuurlijk gekund had, ik bedoel waarom anders zetten ze zo'n automatisch pleeverfrisserspuitding neer op een kamer?

's Avonds lopen we nog wat meer rond door de stad. We gaan niet naar het historische centrum maar komen terecht in een wijk waar blijkbaar veel Lazio-supporters wonen. Het is een dure wijk zo te zien, en extreem-rechtse elementen lopen er vrij rond. de muren staan vol met racistische praat, en overal hangen affiches van de Alleanza Nazionale (voortzetting van de MSI) en iets van een nationaal-socialistische jeugdbeweging die oproepen tot het boycotten van de "bende van Prodi" en het verwijderen van buitenlanders. Gezellig! Ik ben blij dat ik nog niet zo'n kek AS Roma-shirtje of -jekkie heb gekocht en aangetrokken. Ben ik wel van plan, want ik vind het mooie shirts. Blijkbaar zijn de stadskleuren van Rome wijnrood en oranje (tevens de kleuren van de club AS Roma), wat een van mijn favoriete kleurencombinaties is. Bovendien heeft AS Roma geen reclame op de shirts, en speelt Totti er.
Maar dit terzijde.
We eten in een eenvoudige pizzeria aan de Via Flaminia. Goede pizza, die het trauma van de allerslechtste pizza ooit geserveerd in de geschiedenis van de pizza definitief uitwist.

Zoals verwacht is deze trein veel drukker dan die op de heenweg. Rond een uur of 2 komt een chagrijnig wijf de coupé binnen. Ze begint meteen met haar palmtop te typen, en ze is een van die idioten die niet doorhebben dat je het geluid van de knoppen op je digispeeltje uit kunt zetten. Bovendien krijgt ze de hele tijd luid aangekondigde sms'jes. Gelukkig houdt het gebliep na een halfuurtje op.
Onderweg wordt de slaap voortdurend gestoord door opstappende en met harde onaangename stemmen hun komst aankondigende Oost-Europeanen. We zijn behoorlijk brak bij aankomst in Rome.

We hebben besloten vanavond de nachttrein te nemen naar Rome en vandaag wat rond te banjeren in Lecce. Na een paar uur hebben we het wel gezien: opnieuw een hoop kerken, verder weinig sfeer, een beetje eentonig. Misschien zijn we wel gewoon verzadigd. Hoeveel mooie kerkjes kan een mens verdragen in een week?
Wel weer fantastisch gegeten. Dat kunnen ze wel, die Salentijnen, lekker koken.

Wat is dat trouwens met dat ticketsysteem in Italiaanse bars? Ik heb er thuis al de pest aan dat je in clubs drankbonnen moet kopen, maar daar kan ik het nog enigszins begrijpen. In Italië moet je in werkelijk ieder flutbarretje eerst bij de kassajuf of -man een bonnetje halen met je bestelling, en die dan afgeven aan de man of vrouw aan de toog, maar dan moet je dus toch nog zeggen wat je wil hebben, want op het bonnetje staat alleen "koffie", of je nu een espresso wil of een macchiato. Dus dan moet je eerst bekijken wat je wil hebben, dan moet je in de rij staan voor je bonnetje, dan weer terug naar de toog en hopen dat wat je wilde hebben, er nog steeds is, wat dus niet altijd het geval is, zeker als het druk is en de halve stad komt ontbijten.
Gedoe. Wel goed voor de werkgelegenheid, natuurlijk.

Ik heb een cd gevonden van die groep met die zanger, de harmonicaman en de man met de zak en stok die "hoemp, hoemp" doet. Het gaat om Uccio Aloisi Gruppu. Uccio is nogal een beroemdheid, zo leer ik in de souvenirwinkel waar ze de cd's verkopen, door zijn muziek maar ook door zijn verschijning in de de film Craj. Hij zingt in het Salentijns, de cd die ik gekocht heb heet "Mara l'Acqua".

download: Uccio Aloisi Gruppu - Stornelli Nosci

Vandaag iets te veel gefietst. We zijn ten noorden van Otranto gegaan, naar de Laghi Alimini, was de bedoeling. Die hebben we wel gezien, maar je kon er niet echt bij komen, of tenminste, wij hebben de weg niet gevonden. Wel kwamen we terecht op een surfersstrand waar de zee en golven indrukwekkend waren. We werden nagestaard met onze fietsjes door de kite- en windsurfjongens en -meisjes. Vele dorpen gezien en ontzettend veel olijfgaarden, heel fijn om doorheen te fietsen maar op een gegeven moment heb je het wel gezien. Het is daarbij zondag en pas laat in de middag, toen we er al een kilometer of 55 op hadden zitten en bijna terug in Muro, vonden we pas een bar waar we wat konden drinken.

Mijn bruintactiek is een beetje mislukt. Tijdens de eerste fietstochten in Gallipoli was ik vergeten mijn shirt uit te doen en mijn armen in te smeren met zonnebrandolie, waardoor ik een paar truckersarmen van jewelste had. De afgelopen twee dagen dacht ik dus slim te zijn door alleen de bruine gedeeltes van mijn armen in te smeren, en de rest lekker te laten bakken. Maar in plaats van een wit heb ik nu een roze t-shirt over mijn bruine armen aan. En morgen moet ik met de rugzak sjouwen, dat wordt lachen.

Die fietsen zijn fantastisch. Via de snelle weg recht naar Otranto gereden. Volgens het toeristenboekje prachtig en mooi, maar wij vinden het nogal toeristisch. Zulke snobs zijn wij. Zuidwaarts gereden langs de kust, adembenemende vergezichten aan weerszijden. Groene heuvels die tot aan de zee lopen, rotsstranden en honderden baaitjes. In Porto Badisco gestopt voor een paar broodjes met mozzarell en crudo (voor mij dan, het meisje moet geen vleesch), ik kwijl er nog van. Onderweg besluiten we al dat we de volgende dag ook weer met de fiets op pad gaan, Muro als verblijfplaats is zo gek nog niet. Bovendien is er op zondag geen openbaar van en naar Muro. Ik vroeg een man die stond of er een manier was om, als je niet in het bezit bent van een auto of ander vervoermiddel en geen zin hebt in een wandeling, op zondag vanuit Muro Leccese naar bijvoorbeeld Maglie te komen. "Als je hier op zondag weg wil, breng ik je wel, anders kun je het op je buik schrijven", was zijn antwoord.

Van Porto Badisco naar Santa Cesaria Terme gereden, daarna terug naar huis. Eigenlijk hadden we wel door kunnen rijden naar Castro, maar we hadden de afstanden wat groter ingeschat dan ze werkelijk waren. Via het dorpje Sánarica rijden we naar Muro, we stoppen in een bar voor een colaatje. De enige vrouw staat achter de bar, en dat is niet de eerste keer dat we dat zien hier. Ze vraagt of ze in het Duits moet praten en ik zeg nee, wij zijn geen Duitsers. Ze had Anniek "ja" horen zeggen. Ze kijkt een beetje teleurgesteld en ik bedenk me dat ik haar pleziertje wellicht vergald heb. Die staat zich natuurlijk helemaal de pleuris te vervelen tussen al die inteeltkoppen de hele dag, en dan kan ze eens iets laten zien, zegt die kuttoerist nee. Lul.

In de namiddag blijkt Muro toch best een mooi dorpje te zijn, met natuurlijk een hoop kerken en kapelletjes. Je moet alleen een beetje zoeken. De mensen zijn, net als in de andere dorpen in het binnenland, op het eerste gezicht vrij nors, maar als je even contact maakt blijken ze heel vriendelijk. Onze pensionhoudster is aandoenlijk enthousiast. Toen we 's ochtends aan het ontbijt zeiden dat we nog niet zeker wisten of we tot maandag zouden blijven keek ze heel teleurgesteld. Kan natuurlijk ook te maken hebben met het feit dat dat we dan een nacht minder betaalden, maar ik zou graag denken dat het was omdat ze graag wilde dat we haar durp nog een kans zouden geven.

Ik zou graag wat Salentijnse muziek scoren. Ik heb bij het nachtelijk zappen beelden gezien van het festival La Notte de la Taranta, veel traditionele muziek uit de streek. Een groep viel me daarbij het meest op, bestaande uit een zanger, een man met een harmonica en een met een soort zak met een stok erin die "hoemp, hoemp" deed. Schitterend. Later waren er beelden van Buena Vista Social Club, die met een hoop van de Salentijnse groepen samen speelde en zo een soort Afro-Cubaans-Salentijnse crossover maakte. Klonk verrassend goed. Helaas kwamen de namen van de lokale groepen niet in beeld.

Intussen vordert de Miss Italia-verkiezing gestaag. Er zijn nog maar 30 meisjes over (waaronder een uit Puglia, waar de regionale kranten hier dus vol over staan - "Gaia laat Puglia dromen" en dat soort koppen). Vandaag is de finale, en in de jury spot ik niemand minder dan Sylvester Stallone! De man ziet eruit of hij net uit bed is na een nachtje flink doorzuipen, en hij verstaat duidelijk geen woord van wat al die mensen uit het land van zijn ouders allemaal zeggen.
Op het einde moeten de vijf overgebleven Miss-kandidates (Gaia is inmiddels gewipt, jammer Puglia, het dromen is voorbij) filmscènes naspelen met de juryleden, waaronder dingen uit Gone with the Wind en The Sound of Music, en natuurlijk ook een uit Rocky 1. In het Italiaans nagesynchroniseerd uiteraard. En die arme Rocky wil eigenlijk helemaal niet, maar hij moet. Het is een genante vertoning, ik lach me ziek.
Uiteindelijk wint Claudia Andreatti. Gevraagd naar waarom zij vindt dat zij moet winnen is een van de redenen die ze noemt het feit dat ze kort haar heeft.

Op aanraden van Antonio en Cristina van B & B La Riviera komen we terecht in B & B Il Principe in het dorpje Muro Leccese. 3 Kilometer van Maglie, de eigenares komt ons ophalen van het station. Maglie staat niet in ons toeristenboekje, en we zien waarom: lelijke stad zonder sfeer. Maria Grazia is dolenthousiast over Muro Leccese, dat het zo'n prachtig dorp is en zo. Als we aankomen valt dat nogal tegen. Er is een dorpsplein met twee kerken tegenover elkaar, met een paar oude mannetjes die staan. We lopen naar de rand van het dorp en komen bij een klooster, gebouwd in de typische stijl die je overal in de provincie Lecce ziet. Ernaast ligt een enorm kerkhof met indrukwekkende mausolea en familiegraven, een een hele hoop van die muren waar urnen worden bewaard. Verderop is een park met een kerk erin en een paar hangjongeren.

Ik voel me schuldig tegenover die lieve Maria Grazia dat we eigenlijk meteen wegwillen, maar we komen erachter dat we fietsen kunnen huren (hebben we in Gallipoli ook gedaan, veel gefietst langs de kust ten noorden en zuiden van Gallipoli), dus besluiten dat de volgende dag te doen. De fiestenverhuurder zit in een autogarage, geen fiets te zien. De garagist brengt me naar een andere garage, aan de overkant, en de man aldaar belt op zijn mobiel als ik vraag of we fietsen kunnen huren.
"Over tien minuten is il presidente hier", zegt hij. Met hem moet ik het verder regelen. Ik krijg een beetje buikpijn.
Il presidente komt tien minuten later aan in zijn fiat en zegt ons mee te komen in de auto. Hij brengt ons naar een pand een meter of 500 verderop, waar een twintigtal schitterende mountainbikes staan. De buikpijn verdwijnt enigszins.

Ik vraag wat het kost, en hij zegt tien euro voor drie uur. Maar we willen ze de hele dag. Waar we dan wel naartoe willen. Gewoon, fietsen, misschien naar Otranto, aan de Adriatische kust. De man begint te lachen. Otranto? Maar dat is vijftien kilometer van Muro vandaan, dat kan toch niet? Ik zeg dat we er de dag ervoor zo'n 45 gefietst hebben, en zijn ogen rollen bijna uit zijn kassen. Dit is il presidente van de plaatselijke toeristische vereniging die ook fietstochten organiseert, trotse bezitter van een batterij mountainbikes waar je volgens mij een wereldkampioenschap mee kunt rijden. Ik vraag voor de zekerheid of Otranto echt vijftien kilometer ver is, niet 150. Nee nee, vijftien, niet meer dan dat.
Wat is dan de prijs voor de hele dag? "Oferta libera", zegt hij. Ik stel twintig euro voor, hij vindt het goed. De tweede garagist, die inmiddels ook is aangekomen, op een brommer, lacht blij. Of we nog een gids nodig hebben. Nee nee, zegt il presidente, een gids gaat echt geen 15 kilometer meefietsen hoor. Laat die gekke buitenlanders maar fietsen. Dat van die gekke buitenlanders zegt hij niet echt, maar zo kijkt hij er wel bij.

Waar gaan de mensen die hier wonen op vakantie? Toen ik in Spanje woonde had ik altijd het gevoel dat ik nooit meer op vakantie hoefde, dat moeten die mensen hier toch ook hebben lijkt me. Of zouden ze naar een lelijke regenstad in het noordwesten van Europa gaan voor de lol?

Het eten is overal goed tot zeer goed, op een restaurant na, waar de maaltijd net zo vreugdeloos is als de ober die het serveert. Gallipoli is een klein vissersdorpje. Het oude gedeelte ligt op een schiereilandje en is een doolhof van steegjes. Ik denk dat er zo'n 800 mensen wonen, misschien 1000. Er zijn ongeveer vier kerken en zes kapelletjes per straat, ongelofelijk. De meeste indruk maakt een kerk met een grote doodskop op het dak. Een man legde uit dat de kerk gewijd is aan de doden, maar verder verstond ik hem niet zo goed. Mijn Salentijns is niet meer wat het geweest is.

Er is een pleintje waar veel restaurants en barretjes en winkeltjes met dingetjes voor toeristjes zijn. Eén restaurant is fantastisch, met cucina típica, met per gang een andere soort olijfolie. En behoorlijk hevige streekwijnen. (In het toeristenboekje staat dat de traditionele wijnen van Puglia vroeger werden gebruikt om de lichtere wijnen uit het noorden mee te versnijden.) Yeah baby.

Ik ben nogal bezig met de taal. Ik versta het meeste gewone Italiaans wel en ik kan me er met een beetje fantasie en veritaliaanst Spaans redelijk redden, maar ik vind de dialecten zeer interessant. Het dialect vcan hier versta ik niet, het doet me een beetje denken aan het Corsicaans, maar er schijnt in sommige delen van Salente (het zuidelijke deel van Puglia) een soort Grieks te worden gesproken.

Ik vergelijk het Italiaans voortdurend met Spaans. Er zijn toch vreemde verschillen hier en daar. Ik zie overal affitasi staan, en denk de hele tijd aan scheren. Afeitarse in het Spaans is "zich scheren", hier betekent affitasi "te huur". En waarom heet voetbal hier calcio? Overal heet het voetbal, behalve natuurlijk in de VS, maar wie neemt het Amerikaanse voetbal dan ook serieus? Ik wil Italiaans leren. En alle Italiaanse dialecten.

Langs de "promenade" van Gallipoli liggen een hoop bars en terrassen, en er is er een waar ik speciaal van moet huiveren. Het is zo'n stijlvol terras, met rieten designstoelen en doeken die losjes hangen, en er klinkt muziek die halverwege de jaren '90 op van die Café del Mar-compilaties gepleurd werd, van die foute wat-zijn-wij-onwijs-gaaf-en-hip-en-de-zon-komt-alleen-op-dit-strand-zo-mooi-op-muziek. En dan staat er ook nog een bord waarop het concept van de bar wordt uitgelegd, iets met new age, lounge en ambient, en het evenwicht in de energiestromen. De vissers van Gallipoli zullen er helemaal tot rust kunnen komen. Langs de kust ten zuiden van Gallipoli ligt ook zo'n hippig terrasje, met beachvolleyballende jongens en meisjes met hele mooie en hele grote zonnebrillen op.
Ik voel mijn wangen gloeien als ik terugdenk aan de dagen dat ik zelf meedeed aan die ongein, back in the day in Madrid met David en de boys van Ama Records, en de pseudo-hippies die in de Kasbah hingen.

Ondertussen ben ik 's avonds laat ook de Miss Italia-verkiezing aan het volgen op RaiUno. Ik maak het schatje iedere keer wakker met mijn geproest, wat is dat geweldige televisie. Al die mooie meisjes die een dansje doen, of een gedicht voordragen, bij wijze van persoonlijke touch, om aan te geven dat er meer is dan allen hun killer bod en oogverblindende Colgate-glimlach. Dat er dan een bikinibabe een stuk uit "De hel" van Dante staat voor te dragen, zien is geloven. En als er een moet worden uitgekozen om haar kunstje te doen, klinkt "We Will Rock You" van Queen, en op de beat doen de meisjes twee klopje op het hart gevolgd door een vingerknip. En glimlachen, tanden bloter dan hun benen.

Ik heb mijn renschoenen meegenomen omdat ik niet helemaal ongetraind aan die Singelloop wil meedoen. Door een ontstoken pees in mijn linkerarm is de laatste weken sowieso weinig terechtgekomen van sporten dus ik moet van mezelf tenminste twee keer gaan hardlopen. De eerste keer gaat niet al te best, ik hou het net een halfuur vol, maar ben dan ook veel te hard begonnen. De volgende loop ik een uur, gaat een stuk beter. Ik maak me niet zo heel veel zorgen over de Singelloop, moet wel lukken.

Een machinist maakt enorm misbaar als we op de perron 7 op de boemel naar Gallipoli willen stappen. De trein gaat helemaal niet naar Gallipoli, begrijp ik uit het lawaai. Maar op het scherm in de hal staat toch duidelijk... Nee, nee, nee en nog eens nee. Iedereen eruit, stap maar in de trein op perron 6. Waar gaat die naartoe dan? Weet ik veel, maar stap maar in, je kunt vast wel ergens overstappen op een trein naar Gallipoli. De locals lijken het allemaal doodnormaal te vinden en stappen van de ene trein in de andere. Van een van hen weet ik dat die ook naar Gallipoli moet, dus wij volgen.
In Zollino stopt de trein. Mensen voor Gallipoli moeten uitstappen. Op het perron naast ons staat de boemel naar Gallipoli klaar. De machinist? De man die in Lecce zo'n misbaar maakte dat we niet op zijn trein mochten stappen.
Italiaanse ambtenaren, you gotta love 'em.

De stad lijkt nogal dood overdag. Nauwelijks mensen op straat, en ondanks de vele kerken, kleine straatjes en doorkijkjes is het allemaal nogal sfeerloos. We eten in een kleine osteria met cucina típica. Na de pizza infernale van Rome zijn we voorzichtiger/realistischer wat het eten betreft - niet al het eten in Italië is goddelijk. Maar in dit restaurantje wel. Miiiiinchia, che buono!

's Avonds blijken er toch mensen te wonen in Bari. Nadat we opnieuw lekker gegeten hebben in een doorsnee restaurantje lopen we door het centrum en komen op het centrale plein waar een enorme mensenmassa aanwezig is. Er wordt geflaneerd, gezeten, gehangen, gegeten en vooral ook veel geouwehoerd. We gaan op een muurtje zitten met onze ijsjes en kijken. Geweldig.

Een vrouw stapt de coupé binnen. Ik schrik wakker en ga rechtop zitten, Anniek doet haar ogen half open. De vrouw mompelt een verontschuldiging. Ze stinkt naar sigaretten. Ik kijk verdwaasd voor me uit, vraag me af of ze een "gewone" passagier is, en zo ja, waar is haar baggage dan? En haar schoenen? Ze vraagt om een sigaret. Ik heb geen sigaretten. Ze staat op en loopt de gang op. Ik hoor de deur van de volgende coupé opengaan en haar raspende stem met dezelfde vraag als die ze mij eerder stelde.
Ik ga weer liggen en sluit mijn ogen, maar wordt na een paar tellen weer wakker omdat er een enorm gejammer klinkt uit de gang. De vrouw loopt huilende heen en weer over de gang, afwisselend om een sigaret huilend en haar Madonna aanroepend. Niet veel later begint ze onverstaanbare kreten uit te slaan. Na een minuut of 15 is het stil.
Onze coupé blijft verder leeg.

perron 12, station Termini, Rome, vanuit de trein

Aangekomen op station Termini, we wachten op de nachttrein naar Bari. Eerst wat eten. We hebben ons verheugd op het eten in Italië. Ik neem pasta, Anniek denkt een stukje pizza te nemen maar krijgt een hele.
Die de allerslechtste pizza is, ooit geserveerd in de geschiedenis van de pizza. Slappe bodem van karton zoals die reclame van vroeger, zurig tomaat-kaasmixje en funghi die eruitzien als naaktslakken (en ook zo van de slappe bodem afglijden) en smaken naar wat het ook is dat naaktslakken afscheiden.

Nog een paar uur voor de nachttrein vertrekt. Op het bord staan de vertrektijden van de verschillende treinen, met daarachter onder de kop ora eff. een andere tijd, variërend van 20 minuten tot anderhalf uur later. Ik vraag een man of ora eff. zoals ik vrees ora effettiva (werkelijke [vertrek]tijd) betekent, de man zegt ja. Hij legt uit dat het enorm geregend heeft in midden-Italië, en dat het treinverkeer grote vertraging heeft opgelopen. En dat we blij mogen zijn als de nachttrein naar Lecce, die ook in Bari stopt, überhaupt vertrekt.

Uiteindelijk vertrekt de trein gewoon op tijd. Mazzeltje.

I'm off to Italy. Terug op 1 oktober voor de Singelloop (15 km woe!). L8t0r.

Ik dwing mezelf te luisteren naar Studio Brussel overdag, om een beetje op de hoogte te blijven van de hitjes.
Maar eigenlijk hoef je maar een dag per week te luisteren he, want het is toch iedere dag hetzelfde. En het grootste deel ervan is pure rotzooi. Lang leve de formatradio.

Ik ben tegen formatradio. Formatradio = antiradio. Dat je de speellijsten van de programma's op vrijdag al op maandag kunt lezen op de site, ken je dat? Verschrikkelijk. Niet dat dat hét voorbeeld is van formatradio, maar goed, ik scheer dat soort ongein over een kam met formatradio. Want het drukt voorspelbaarheid uit, en voorspelbaarheid, wie wil er nu voorspelbaarheid? (Blijkbaar een hele hoop mensen, want anders had dat hele formatradio nooit bestaan natuurlijk.) Voorspelbaarheid op de radio, daar is nog nooit iemand beter van geworden.

Daarnet kwam dat afschuwelijke Muse weer langs op de radio. Ik zei nog tegen Asmine hier op kantoor, "waarom schieten dat soort gasten zich nou nooit eens een kogel door de kop, in plaats van helden?" zei ik nog. Waarom?

Top5 van zangers die zich van mij een kogel door de kop mogen jagen:
1. die van Muse
2. Fred Durst

Okee, top2. Ik ben de kwaadste niet. (update)
Op 3 met stip: de voltallige Scissor Sisters!

I'm off to London.

Ik kreeg vannacht een belachelijk hevige hoestaanval, zo erg zelfs dat ik naar beneden ben gegaan om mijn liefje niet verder uit haar slaap te houden.
Op de canapé ging de aanval gewoon door, en het was tijdens een ervan dat ik, hangend boven de donkere plak ik weet niet wat maar het kwam uit mijn strot gedropen, me het volgende afvroeg: waarom noemt men in het Nederlands koeienstront "koeienvlaai", of, erger nog, gewoon "vlaai"? Een vlaai is een soort taart, en taart is lekker. Koeienstront is niet lekker, tenminste, daar ga ik van uit.

Waarom één woord gebruiken voor twee dingen die weliswaar onlosmakelijk met elkaar verbonden, maar toch totaal verschillend zijn? In het Engels doen ze dat niet, hoor. "Cow pie", je moet er toch niet aan denken. In het Spaans noemen ze stront ook gewoon "mierda", niet "tarta". Dat zijn de twee buitenlandse talen waar ik me in kan redden, dus zeker weten doe ik het niet, maar ik schat dat er buiten het Nederlands geen enkele taal is waarin men hetzelfde woord gebruikt voor stront en eten. "Tarte de vache"? Ik dacht het niet.

En "paardenvijg" dan?

Ween - Don't Shit Where You Eat

"Jij lijkt wel een beetje op mijn vader", zei Damian, het nieuwe vriendje van Jochem. Ik schatte hem een jaar of 5.
"Oh ja joh?"
"Ja. Mijn vader ziet er ook altijd moe uit, wel wat moeder als jou, maar jij ziet er bijna net zo moe uit als mijn vader. Daarom lijk jij wel op mijn vader."
"Zie ik er zo moe uit dan? Jochem?"
Jochem sloeg zijn ogen neer en draaide van me weg.

Zoals beloofd, een mixtape van DJ Urkov, alias Zbigniew Djrkov.
Beetje oud en psychedelisch, zal wel met zijn afkomst te maken hebben. Of zijn leeftijd. Of de hoeveelheid fireweed die hij gescoord heeft op zijn recente tripje naar nederland.
typisch.

stream
download
podcast

tracks:
Julie Driscoll - Tramp [Disconforme/Earmark]
Dr. John - Zu Zu Mamou [Atco]
Demon Fuzz - Past Present and Future [Janus]
Velvet Underground - Lady Godiva's Operation [Verve]
The Jimi Hendrix Experience - Third Stone from the Sun [Reprise]
Dungen - Du är för fin för mig [Subliminal Sounds]
Sonic Youth - I Dreamed I Dream [SST]
Solex - Memphis/Version [Alehop!]
The Shangri-Las - Easier to Cry [Red Bird]
Zipper - Let It Freeze [Way Back]
Edan - Time Outt/Rock and Roll (feat. Dagha) [Lewis]

Er is een nieuwe dUNKpod, met deze keer onder meer en onder andere: Fat Freddy's Drop, Pop Will Eat Itself, Spektrum, Sapho, Bullwackies Allstars, Lizzy Mercier Descloux en Trickski!

Arme Harry! Zou hij beseffen in wat voor wespennest hij zich gestoken heeft?
En dat hij zijn zaakwaarnemer onmiddellijk moet ontslaan?

Ik vraag me af wat Matty hiervan vindt.

(login beide keren Chezlubacov, pass vv4Chtvv00rd - copypeest hier)

Mag dat?