augustus 2006 Archief

Dat deden The Shangri-Las toch een stuk beter.

(The Shangri-Las was de meisjesgroep die alle andere meisjesgroepen overbodig maakte. Die man van Da Capo in Utreg beweerde laatst dat zangeres Mary Weiss een MySpace-pagina heeft. En dat ze met Reigning Sound een plaat gaat uitbrengen. Op Norton.
OMG ik ga die zó kopen!

The Shangri-Las - Remember (Walking in the Sand)
The Shangri-Las - Past, Present and Future

Vier radiospotjes door The Shangri-Las waar meisjes van nu nog wat van kunnen leren:
#1: How pretty can you get?
#2: Revlon endorsement
#3: Good taste tip
#4: Dating courtesy tip

Interview met Mary Weiss op de Norton-website)

Ik weet niet meer hoe ik nou op hun pagina beland ben, maar het zal wel iets met werk te maken hebben.
In ieder geval, goed bandje, met een even onpraktische als schitterende naam: ... this is where my Little Saturn sleeps. Uiteraard ook op dat vermaledijde MySpace, wat een werktuig van de CIA is, ik zeg het je. Maar je kunt er dus nummertjes luisteren.

In ander nieuws: vanavond draait mijn kwaadaardige tweelingbroer (note to self: bel moeder) DJ Urkov in de DJ Barak van Petrol hiero in Antverpia. van 3 tot 5, lieve mensen. Ik bezorg u later nog een mixje van de man.

Nieuwe dUNKmix online hiero.

Aaay, aaay, ahh.
Bossa Boogie in Bruxelles aan Zee gaat niet door. U weet wel waarom.

Gisteren een kleine held (als in: voor mij een held, maar niet van de categorie Cash, Reed, de twee Curtissen, meer subtop) van zijn sokkeltje zien vallen. Money Marks eerste twee albums "Mark's Keyboard Repair" en "Push the Button" vind ik nog altijd fantastisch, van de eerste heb ik zelfs twee versies op vinyl, weliswaar op verschillende formaten, maar toch.

Toen hij bij de Beasties speelde was ik altijd onder de indruk van de capriolen die hij achter zijn keyboard uithaalde. Ik had voor hem en heb na hem nooit een toetsenist zó verschrikkelijk tekeer zien gaan op het podium. Vooral het optreden op een festival in de Pyreneeën staat me bij, halve en hele salto's maakte hij, en ondertussen wel gewoon doorspelen.

Maar gisteren in da club. Zijn bassist was ziek en hij had in de metro ergens in Japan een andere toetsenist opgeduikeld die de baspartijen speelde. Het was hun eerste optreden samen. En dat was te horen, maar goed, het was ook een aanvaardbaar excuus.
En toch vond ik het een aanfluiting. Mark spendeerde meer tijd aan ouwehoeren en spelen met op zich heel leuke speelgoedjes en zelf in elkaar gezette instrumenten, dan aan het fatsoenlijk ten gehore brengen van zijn eigen nummers. Zijn gitaarspel was ook niet echt je dat, en zingen lukte maar half. Hij was vooral grappig, soms, maar wat heb je aan grappig? Is er iemand ooit beter geworden van grappig?

We zijn weggegaan halverwege het optreden. Ik was teleurgesteld.
Ik zet "Mark's Keyboard Repair" nog maar eens op. Allebei de formaten. Tegelijk.

Money Mark - Cry

Joseph Hill, 1949 - 2006

Gisteren een schitterend concert gezien bij ons in da club van Culture. Geweldige rootsreggae van een legendarische band. Joseph Hill was behoorlijk bij stem, de band was strak en de bas drong door tot in poriën waarvan ik het bestaan niet eens vermoedde.
Vandaag kwamen de Jamaicanen aan in Berlijn, voor het volgende optreden van de Europese tour. Joseph Hill, een van de drie oprichters van Culture in 1976, stapte de tourbus uit om het hotel binnen te gaan, en zakte in elkaar.
Een groot reggaezanger is definitief op weg gegaan naar Mount Zion. Zo gaat dat, zou Bril zeggen.

Toch raar dat de Nederlandse Eerste Divisie nu 'Jupiler League' heet. De valse Hollander in mij trekt dan al snel de vergelijking tussen die in mijn vaderland en die in mijn gastland. Met zo'n lachje erbij dat het allemaal niet zo veel verschil maakt.

Totdat Ajax met 1-0 verliest van dat verschrikkelijke Club Brugge, natuurlijk. Dan zijn de poppen aan het dansen ten huize Lubacov. En het meisje onder de tafel, tot het voorbij is.

Een week geleden was ik bij een uitvaartdienst. Het was in een klein, mooi kerkje in een randgemeente van Antwerpen. Te mooi eigenlijk om als decor te dienen voor de bijzonder onfraaie staaltjes hypocrisie en emotioneel wangedrag die we daar te zien kregen. Wat dan natuurlijk wel weer heel erg katholiek is. Families die zelfs bij de dood van een dierbare hun oogkleppen ophouden en elkaar zelfs het verdriet niet gunnen. Treurig in meer dan een opzicht.

Het deed me denken aan mijn eigen handboek voor voorbeeldig gedrag. Vandaar niet een maar twee nieuwe, en zeer toepasselijke, hoofdstukken: Plichten ten opzichte van onze ziel en Algemene overwegingen.

Hoffelijkheid is de verzameling regels die we in acht moeten nemen om onze opvoeding in zijn vele aspecten naar voren te laten komen.

De regels der hoffelijkheid leren ons nauwgezet en exact te zijn bij het nakomen van onze sociale plichten.

Ze leren ons attent, respectvol, beleefd, vriendelijk en tolerant te zijn ten opzichte van anderen.

Ze leren ons schoon en ordelijk te zijn, en zelfbeheersing te tonen. Ze maken, kortom, dat we waardig zijn en in het algemeen waardering verdienen.

Door de regels der hoffelijkheid worden we fatsoenlijk in alles wat we doen, ook al zijn we arm en weinig ontwikkeld.

Onthoud dat er ontzettend veel goed ontwikkelde mensen kunnen zijn die toch slechtgemanierd zijn.

Voer, lieve lezer, alle regels der hoffelijkheid uit en je zult tot voorbeeld strekken voor de rest.

Onder de voornaamste plichten ten opzichte van onze ziel hebben we:

1. De intelligentie, die een deel is van de ziel, vergroot en perfectioneert zich door studie. We moeten dus studeren met overgave en regelmaat.
2. We moeten niet liegen, uit angst noch hoop. Integendeel, we moeten de waarheid, waardigheid en oprechtheid verdedigen.
3. Laten we geen lafaards en hypocrieten zijn. Laten we de moed hebben om te strijden in het leven. Laten we de moed opbrengen de waarheid te verdedigen.
4. Laten we niet trots zijn. Laten we bescheiden zijn onder alle omstandigheden in het leven. Laten we geen misbruik maken van elkaars kwaliteiten noch van elkaars sociale positie.
5. Laten we leren met tegenslagen om te gaan. Laten we leren de onvolkomenheden van de ander te verdragen. Dat heet geduld hebben.
6. Laten we onze wil, ons karakter versterken. Laten we onze impulsen en emoties bedwingen, die bijna altijd de oorzaak zijn van veel leed en teleurstellingen.

destination UNKnown is ook terug met een nieuw mixje van Vincent en mijzelf.

Of moet dat zijn: "Mothers, keep your daughters inside"? Cousin Vinnie is terug, dit keer in het Engels.

tracklijst:
Alif Tree - Forgotten Places (Moodymann Remix) [Compost]
Toby Tobias - A Close Shave (Prins Thomas Disco-Tek Miks) [Rekids]
The Juan Maclean - Love Is in the Air (Mock & Toof Remix) [DFA]
Reverso 68 - Tokyo Disco Part One [Eskimo]
Rhythm & Sound - Poor People Must Work (Carl Craig Remix) [Burial]
Nonplace Urban Field - Whimp [incoming!]
Box Cutter - Bad You Do [µ-ziq]
El-B feat. Juiceman - Buck & Bury [Tempa]
Phuturistix - Blind Faith [Locked On]
Skream - Dub Period [Tempa]

download mp3 169 kbs 61 min.
abonneer op podcast

Drie dagen regen en ik ben die maand zon alweer vergeten.
Zo'n zeikerd ben ik. Ja, wat?

Gelukkig is me schatje jarig vandaag, licht in de duisternis.

Ik ga de naalden weer op het vinyl laten ploffen, aan het strand nog wel! 20 Augustus, lieve mensen. En een week daarvoor vindt u mij wellicht ook al hortend en stotend op de dansvloer van CPW.

Intussen heb ik ook de versche BBCast verzorgd: hiero. Kejje nagaan.