mei 2006 Archief

Op de tweede verjaardag van Bossa Boogie. Funky muziek en soulfood aanwezig, voor 23u gratis entree! Woe!

Vorig jaar zag ik Dinosaur Jr. in de AB in Brussel, en de dag erna schreef ik dat ik me afvroeg waarom ze daar waren. "Dat moesten we dus maar niet meer doen" was de kop boven dat stukje.

Dat laatste was ik vergeten, want gisteren speelden ze bij ons in da club en ik ben weer gaan kijken. Voorprogramma's niet gehoord, en met name The Hickey Underworld had ik eigenlijk wel willen zien, maar goed.
J. en de boys stonden er nogal ongeïnteresseerd bij, moet ik zeggen. Natuurlijk was het weer leuk om de oude hits nog eens langs te horen komen, maar het was nog rommeliger dan vorig jaar, en dan niet leuk rommelig, maar een beetje vervelend rommelig.
"Geld verdienen, puur geld verdienen", zei een man die het weten kan tegen me, misprijzend richting het podium kijkend. En "de voorprogramma's waren veel beter". Heel fijn, mijn vraag van vorig jaar beantwoord en nog even wat zout in de wonde gewreven, een goede score.

Ik vond het niet heel slecht, maar ik denk toch dat we dit dus maar niet meer moeten doen.

update: ze deden ook nog een medley. Een medley!

Een van mijn favoriete nummers aller tijden: Desmond Dekker & The Aces - Israelites

Deel 4 van de concertweek (naast Motorpsycho op zondag en Radiohead dinsdag ook nog Premier afgelopen vrijdag) was gisteren: Rock 'n Roots in us Petrolleke, met Bjørn Berge (foto), The Gourds en The Seatsniffers.

Bjørn Berge was zeer goed. Een man alleen met zijn gitaren en knapperig geroosterde stemgeluid, dat kan al bijna niet meer fout gaan. Ik ken zijn nieuwe plaat nog niet, en de vorige een beetje, maar hij had me. Rauwe blues met een streepje funk en donderende covers van 'Give It away' en 'Ace of Spades', rrrrrrrrr. Indrukwekkend.

The Gourds is ook een fijne band. Eigenlijk Band met een hoofdletter, want daar doen ze me vaak aan denken. En Creedence. Waarschijnlijk zijn er dus tienduizenden van dit soort bands in Amerika, maar dat maakt het er niet minder goed om.

The Seatsniffers heb ik gemist. Ik was moe. Ja wat?

Gisteren voor het eerst Radiohead live gezien. Ik ben door mijn werk in de bevoorrechte positie dat ik vrijwel nooit hoef te betalen voor concerten, dus ik schrok me de k-k-k-k-kènkerrrrr toen ik de kaartjes betaalde. Vroeger toen ik nog rebels was spuugde ik altijd op mensen die zo decadent waren dat ze dergelijke bedragen voor een concert neertelden. Watskeburt?

Anyways.

Willy Mason was het voorprogramma! Willy Mason! Een van de mooiste platen van 2005 is van Willy Mason. Kort optreden, en waar wij stonden was het ge-yap-yap-yap van het publiek beter te horen dan Willy's stem, maar toch goed.

Radiohead en ik zijn nooit echt vrienden geweest. Vroeger toen ik nog rebels was was ik nogal anti-Radiohead, omdat ik spuugde op het soort mensen dat van hen hield. Die zag ik namelijk altijd in clubs die ik frequenteerde in Madrid, en ik vond ze heel vervelend. Van die nare indiepoppers die een ernstig gezicht opzetten als 'Creep' werd gedraaid en dan heel hevig gingen dansen, met lichaam dat sprak van ernstige psychische problemen, escapisme aan hun dagelijkse realiteit van ouders die eisten dat ze om 1u thuis zouden komen van het uitgaan en hen twee weken huisarrest oplegden omdat ze een navelpiercing hadden of een dolfijn met een neusring op hun rechterschouderblad hadden laten tatoeëren. Maar die eigenlijk als enige probleem hadden dat ze hun vader niet konden bellen midden in de nacht om hem om meer geld te vragen, want ze hadden alles al opgemaakt aan ghb en cola met namaakbacardi erin.
Vond ik dan.

En dus had ik een vooroordeel tegen Radiohead. Erg hè?
Nu moet ik wel zeggen dat ik Pablo Honey en OK Computer ook niet zo heel goed vond. Maar ja, ik luisterde er dan ook maar een paar keer naar.

Kid A was de eerste plaat van Radiohead die ik goed vond en kocht. Dubbel 10" vinyl, mooi. Maar daarna niks meer. Geen Amnesiac, en ik weet niet eens wat daarna nog kwam. Ze zitten niet in mijn bloed, zullen we maar zeggen.
Toch heb ik wel altijd een beetje het gevoel gehad dat ik ze nog eens live moest zien, en gisteren was het dus zo ver.
Viel me helemaal niet tegen. Het meisje was onwel geworden dus we hadden al vrij snel een plaats gezocht op de tribune van de Bierhal, en ik vond het behoorlijk goed. Veel nummers kwamen me vaag bekend voor, uit die clubs waar al die mensen kwamen waar ik op spuugde, natuurlijk, en die van Kid A kon ik zelfs mee, eh, jengelen. Goede lichtshow, en meneer was in een goede, soms zelfs spraakzame bui. Dat is wel eens anders geweest, heb ik begrepen.

Trouwens wel een perfecte plek om bootlegs op te nemen, die Bierhal. Goed geluid hoor.

"Eigenlijk moet je die in de Effenaar zien", zei Chantal vorige week nog. Maar ja, de Effenaar is ook niet meer wat het geweest is, schijnt. Dus gisteren in het Koninklijk Circus geweest. Het was al van de tijd van Let Them Eat Cake geleden dat ik ze nog eens aanschouwd had (in de Effenaar, overigens), en het was een fijn weerzien. Ouderwetsch hypnotiserend en bij vlagen behoorlijk psychedelisch. En kneiterhard. K-k-k-k-kènkerrrr, wat hard. Ik moest laatst naar de dokter voor een keuring, bleek dat ik gehoorbeschadiging heb, kreeg het vriendelijke doch dringende verzoek mij niet meer bloot te stellen aan groot lawaai zonder gehoorbescherming. Vergeten natuurlijk. En nu zit ik hier met een paar mooie herinneringen en een ongenadig harde piep in mijn suizende oren.

Maar wel zo'n groen Motorpsycho-trainingsjasje gekocht.
Which was nice.

(*) Geen typo. Of eigenlijk wel, maar dan een die de Melkweg jaaaaren geleden maakte op een poster. Sindsdien noemen wij ze vaak Motorosycho. Of nou ja, wij. Bas en ik. It's a satanic drug thing...you wouldn't understand.

Ik heb dus een voetbalbal gekocht gisteren. Wie wil er met mij voetballen?
Ik ben Tscheu La Ling! Check die schaar zwoepzwoep.