juli 2004 Archief
alles hat ein ende, nur die wurst hat zwei
uit den indoosch:
Vandaag verschijnt het 100ste en allerlaatste verhaal op Boekblog. Of liever … op één van de 100 fantastische weblogs die plek maakten voor 500 lettertekens.
Op het gevaar af om melig te worden (ach ja …) wil ik je enorm bedanken om daaraan te hebben meegewerkt. Het is voor mij een fantastisch avontuur geweest. Toen ik er een jaar geleden aan begon, had ik nooit kunnen denken dat het een stapel artikels en interviews zou opleveren, een optreden op het muziek- en literatuurfestival De Nachten, of een quote in de Volkskrant die zo op de virtuele achterflap van Boekblog kan ("Die beperking doet niets af aan de leesbaarheid van de verhalen. Integendeel, het zijn juweeljes"). En nog beter: de tientallen reacties in de comments van de verschillende weblogs. Feedback waar je als "traditionele" schrijver enkel van kan dromen.
Ik ben met Boekblog begonnen omdat ik de literaire tijdschriften beu was (verhaal opsturen, weken wachten, weinig lezers, …), en zo'n voorgevoel had dat weblogs een veel leuker medium zouden zijn. Nu weet ik: dat ís ook zo.
En toch stopt Boekblog vanaf vandaag. Ik heb altijd gezegd dat het niet meer dan 100 verhalen zouden worden en dat blijft ook zo. Tijd voor iets anders. Het idee rijpt al, maar op welke manier internet en weblogs daar een rol in gaan spelen, heb ik nog niet uitgemaakt. Je ziet of hoort het vast ooit wel. De komende drie weken ga ik in elk geval niét schrijven maar mijn dochterje met windpokken verzorgen en vakantie nemen aan de Belgische kust (ijsjes!).
De Boekblog site blijft in elk geval staan, ik hoop dat je archief de 500 lettertekens ook nog even bewaart, en tenslotte: het laatste verhaal heet toepasselijk "Weg". Te vinden bij gastheer Walter Vandenb.
Vriendelijke groeten en nog eens "muchas gracias",
Dimitri (aka hijx500)
http://users.skynet.be/boekblog
Dimitri's zijx5000 voor Chezlubacov staat vanaf heden hiero.
Jij ook bedankt, Dimitri!
bas
Ik speelde in de band omwille van haar.
De slechtste bassiste ter wereld.
Legendarisch omdat ze ritme saai vond.
Maar wij -iedereen in de band was fan- keken enkel naar haar hand.
Hoe gedreven die langs de hals van haar bas gleed.
Even opwindend als het behaatje met tijgermotief dat ze nooit onder haar podiumtopje kon verstoppen.
De PA lieten we zweren dat hij haar volume op 1 liet staan.
En in het contract stond dat de spot op haar moest worden gericht.
Want net als het publiek kwamen we alleen maar voor haar.
Niemand die merkte dat we vergaten te spelen toen ook het bandje van haar schouder gleed.
Woorden: 111/Tekens: 500/Zij: 2
uit: zijx500, van hijx500, die vanuit zijn boekblog telkens een kort verhaal [van 500 lettertekens maximaal] publiceert op andere weblogs. kijk hier welke andere sites eveneens meewerken.
come to daddy
[pic: wilko]
